เรียนท่านประธานสภาผู้แทนราษฎร ที่เคารพครับ กระผม ศิริโรจน์ ธนิกกุล สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสมุทรสาคร เขต ๒ จากพรรคประชาชนครับ วันนี้ขอมีส่วนร่วมในการอภิปรายแก้ไขร่างพระราชบัญญัติคุ้มครอง แรงงานทั้ง ๒ ฉบับที่เสนอโดย สส. วรรณวิภา ไม้สน สส. แบบบัญชีรายชื่อ และ สส. จรัส คุ้มไข่น้ำ สส. จากจังหวัดชลบุรี จากพรรคประชาชน ในวาระหนึ่ง ในประเด็นที่เกี่ยวกับ เวลาทำงาน วันหยุดประจำสัปดาห์ และวันหยุดพักผ่อนประจำปี โดยผมจะขอยกมา ๓ ประเด็นหลักดังนี้
(เจ้าหน้าที่ดำเนินการเปิด Presentation)
จากร่างพระราชบัญญัติคุ้มครอง แรงงานฉบับเดิมในมาตรา ๒๓ จะว่าด้วยเรื่องของระยะเวลาการทำงานของลูกจ้าง เดิมมีการกำหนดไว้ว่าจะต้องไม่เกิน ๘ ชั่วโมงต่อวัน และไม่เกิน ๔๘ ชั่วโมงต่อสัปดาห์ แต่ว่าร่างใหม่ก็จะเขียนไว้ว่าใน ๑ สัปดาห์ต้องไม่เกิน ๔๐ ชั่วโมงต่อสัปดาห์ หรือว่า เป็นวันทำงาน ๕ วันต่อสัปดาห์ ในมาตรา ๒๘ ว่าด้วยเรื่องของวันหยุดประจำสัปดาห์ ของลูกจ้าง เดิมให้ลูกจ้างมีวันหยุดประจำสัปดาห์ไม่น้อยกว่า ๑ วัน แต่ในร่างใหม่เขียนไว้ ๒ วัน และมาตรา ๓๐ ว่าด้วยเรื่องของวันหยุดพักผ่อนประจำปีที่เดิมให้ลูกจ้างที่ทำงาน มาแล้วอย่างน้อย ๑ ปีจะได้สิทธิวันหยุดพักผ่อนประจำปี ๖ วัน แต่ร่าง พ.ร.บ. ใหม่ที่เสนอ โดยพรรคประชาชนเราแก้ไขให้เป็น ๑๐ วันต่อปี โดยต้องผ่านการทำงานมาแล้ว ๑๒๐ วัน ซึ่งในแต่ละมาตราที่ผมกล่าวไปนั้นก็เป็นประเด็นที่ผมค่อนข้างเห็นด้วยมาก ๆ เพราะอะไร รู้หรือไม่ครับท่านประธาน ก่อนหน้านี้ก่อนที่ผมจะมาเป็นผู้แทน ผมเคยทำอาชีพหนึ่งมาก่อน นั่นก็คือเป็นเจ้าหน้าที่ HR หรือว่าเจ้าหน้าที่บริหารทรัพยากรบุคคล ณ โรงงานแห่งหนึ่ง ในจังหวัดบ้านเกิดผมก็คือจังหวัดสมุทรสาคร การเป็นเจ้าหน้าที่บุคคลนั้นเหมือนต้อง สวมหมวก ๒ ใบ หมวกใบแรกก็คือจะต้องรักษาผลประโยชน์ให้นายจ้าง ส่วนหมวกอีกใบ ก็คือจะต้องทำตามกฎหมายเพื่อคุ้มครองสิทธิแรงงานให้กับลูกจ้าง บริษัทผมที่เคยทำมาจะมี การจ้างงานพนักงานอยู่ ๒ รูปแบบ ก็คือแบบรายวันแล้วก็แบบรายเดือน คือถ้าเป็นพนักงาน รายเดือนถ้าเป็นวันลาตามกฎหมายต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นวันลาป่วย ลากิจ ลาหยุดพักผ่อน ประจำปี หรือวันหยุดประจำสัปดาห์ ก็จะได้รับค่าจ้างในวันหยุดนั้น ๆ เป็นปกติอยู่แล้ว แต่สำหรับพนักงานรายวันถ้าไม่ได้มาทำงานในวันหยุดประจำสัปดาห์คุณก็จะไม่มีรายได้ ในวันนั้น ๆ เลย ท่านประธานครับ ทุกวันนี้แค่ค่าแรงขั้นต่ำอย่างเดียวก็แทบจะไม่เพียงพอแล้ว ถ้าไม่ทำ OT ในแต่ละวันไปด้วย ผมยกตัวอย่างจังหวัดสมุทรสาครบ้านผมค่าแรงขั้นต่ำอยู่ที่ วันละ ๓๗๒ บาทใช่ไหมครับ ๓๗๒ บาทถือว่าเป็นกลุ่มของค่าแรงขั้นต่ำที่อยู่ลำดับต้น ๆ ของประเทศเลย แต่ถ้าไม่ทำ OT หรือไม่มี OT ให้ทำเลย หักวันหยุดประจำสัปดาห์ไปอีก เดือนละ ๔ วัน เท่ากับว่าเดือนนั้นก็จะมีรายได้อยู่ที่เดือนละแค่ ๙,๖๗๒ บาทเท่านั้น ซึ่งถือว่า น้อยมาก ๆ ในปัจจุบัน ทำงานวันหนึ่งถ้าอยากได้รายได้มากขึ้นก็ต้องเพิ่มชั่วโมงทำงานเข้าไป หยุดแค่อาทิตย์ละวัน ซักผ้าไปครึ่งวันก็หมดวันแล้ว แทบไม่ได้ทำอะไรเลย คุณภาพชีวิตดี ๆ มันอยู่ตรงไหน วันนี้สิ่งที่พรรคประชาชนเราเสนอคือสิ่งที่เราเห็นมาจากปัญหาที่เกิดขึ้นจริง ในสังคมปัจจุบันว่าคุณภาพชีวิตของพี่น้องแรงงานที่ต้องแบกรับค่าแรงขั้นต่ำ ที่ต้องเป็น พนักงานรายวัน ที่วันหยุดงานและวันหยุดพักผ่อนประจำปีไม่เพียงพอมันบั่นทอนการใช้ชีวิต ของพวกเขาแค่ไหน วันนี้เราเห็นใจพวกเขา และเราเข้าใจปัญหาของพวกเขา ผมอยากจะให้ ท่านประธานเห็นข้อเปรียบเทียบสักหน่อยว่าปัจจุบันสัดส่วนของวันหยุดของแรงงานไทยนั้น เป็นอย่างไร แล้วมันตอบโจทย์กับการใช้ชีวิตของพวกเขามากน้อยแค่ไหน พนักงาน ๑ คน จะต้องทำงานตามที่กฎหมายกำหนดไว้ขั้นต่ำก็คือไม่เกิน ๔๘ ชั่วโมงต่อสัปดาห์ หรือ ๖ วัน ต่อสัปดาห์ เดือนหนึ่งก็เท่ากับว่ามีวันหยุด ๔ วัน ๑ ปีเท่ากับมีวันหยุด ๔๘ วัน ๑๒ เดือน ก็ ๔๘ วัน นั่นหมายความว่า ๑ ปีจะมีอัตราเฉลี่ยคิดเป็นวันหยุดประจำสัปดาห์อยู่แค่ ๑๓ เปอร์เซ็นต์ จากทั้งปี แต่ถ้าเราเปลี่ยนวันหยุดเป็น ๒ วันต่อสัปดาห์ตาม พ.ร.บ. ใหม่ เท่ากับว่า ๑ เดือน จะมีวันหยุด ๘ วัน ๑ ปี หยุด ๙๖ วัน คิดจากทั้งปีก็เป็น ๒๖ เปอร์เซ็นต์ ส่วนอัตราส่วน วันหยุดพักผ่อนประจำปีที่ปัจจุบันได้อยู่แค่ ๖ วันต่อปี ก็คิดเป็นแค่ ๑.๖ เปอร์เซ็นต์จากทั้งปี แล้วก็ถ้าเพิ่มเป็น ๑๐ วันต่อปีก็จะกลายเป็น ๒.๗ เปอร์เซ็นต์จากทั้งปี เมื่อเทียบกับ ประเทศอื่น ๆ ทั่วโลกของประเทศไทยก็ยังอยู่ในเกณฑ์ที่น้อยมาก ๆ จะเห็นได้จากตาราง ในสไลด์ด้านบน ประเทศอิหร่านมีวันลาพักผ่อนอยู่ที่ ๒๖ วัน ประเทศฝรั่งเศส เดนมาร์ก ฟินแลนด์ แถบยุโรปก็มีถึง ๒๕ วัน ออสเตรเลีย ๒๐ วัน อินโดนีเซีย อินเดีย ๑๒ วัน ของไทย อยู่แทบท้ายตารางเลย มีวันลาพักผ่อนแค่ ๖ วันต่อปี แล้วก็วันหยุดตามประเพณี ๑๓ วันต่อปี รวมแล้ว ๑๙ วันต่อปี ซึ่งน้อยมาก ๆ อยู่ลำดับท้าย ๆ ของตารางเมื่อเทียบกับประเทศอื่น ๆ จากทั่วโลก ผมอยากเห็นประเทศไทยขยับลำดับขึ้นมาจากท้ายตารางบ้าง
วันนี้ผมจึงอภิปราย แล้วด้วยเหตุผลทั้งหมดที่ว่ามานี้ผมจึงสนับสนุนการแก้ไข ร่างพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานทั้ง ๒ ฉบับนี้ เพื่อให้พี่น้องแรงงานไทยกว่า ๓๐ ล้านคน ได้มีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น ได้มีความมั่นคงที่มากขึ้น ได้มีเวลาพักผ่อนในชีวิตที่มากขึ้น และสุดท้ายก็คือมีศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ที่มากขึ้น ขอบคุณท่านประธานครับ