เรียนท่านประธาน รัฐสภา กระผม อภิสิทธิ์ ไล่สัตรูไกล แบบบัญชีรายชื่อ พรรคประชาชน สมาชิกรัฐสภา ผมว่าในหลักการที่เราพูดถึงตัวข้อตกลงที่เราจะทำร่วมกับอาเซียนเกี่ยวกับเรื่องอาหาร ทั้ง ๑๐ หลักการที่ร่างอยู่นี้ ผมคิดว่าคงไม่มีใครปฏิเสธในเรื่องหลักการเหล่านั้น โดยเฉพาะ ในตัวความปลอดภัยของสินค้าที่เปึนอาหาร แล้วก็สินค้าที่เปึนการเกษตรเพื่อการบริโภค รวมถึงเรื่องสิ่งที่มันมีสารเจือปนอยู่ในอาหาร แต่ว่าในข้อทั้งหมดทั้ง ๑๐ ข้อนี้ผมคงไม่ลง รายละเอียดแต่ละข้อ แต่ผมอยากเห็นในบางข้อที่เราอาจจะต้องพิจารณาเพิ่มมากขึ้น คือข้อ ๔ ในหลักการที่ ๔ ที่บอกว่าความรับผิดชอบกับหลักการของการประกอบธุรกิจอาหาร ซึ่งเรื่องนี้มันเปึนเรื่องห่วงโซ่ความยาวมาก ตั้งแต่เริ่มต้นจากผู้ผลิต จากต้นทางของผู้ผลิต อาหาร จนปลายทางจนกลายเปึนตัวอาหารที่ส่งไปถึงผู้บริโภค ในขบวนการเหล่านี้ ผมเชื่อว่ามันผ่านความปลอดภัย มันผ่านความซื่อสัตย์ มันผ่านขบวนการต่าง ๆ เพื่อทำให้ เราสามารถตรวจสอบความปลอดภัยของอาหารเหล่านั้นได้ แล้วหลักการที่ ๘ ก็คือระบบ การตรวจสอบย้อนกลับที่มันเชื่อถือได้ ซึ่งเมื่อมันประสบปัญหาเกิดขึ้น มันสามารถย้อนกลับ ตรวจสอบได้ทั้งในกลุ่มประเทศอาเซียนด้วยกันทั้งหมด ซึ่ง ๒ ข้อนี้ผมคิดว่ามันจะมีปัญหา ที่ตามมาอีก

ประเด็นที่ ๒ ก็คือเรื่องการบังคับใช้กฎหมาย โดยเฉพาะในการบังคับใช้ กฎหมายในประเทศไทยเรานี่ เรามีตัวกฎหมาย มีพระราชบัญญัติอยู่หลายตัวมากที่เรา อาจจะต้องจริงจังกับเรื่องเหล่านี้ เช่น คณะกรรมการอาหารแห่งชาติ คณะกรรมการที่ดูแล ควบคุมอาหารและสินค้าการเกษตร พระราชบัญญัติควบคุมคุณภาพอาหารสัตว์ พระราชบัญญัติควบคุมอากาศสะอาด ตัว อย. เอง เพราะฉะนั้นการบังคับใช้กฎหมายที่จะ ดูแลขบวนการเหล่านี้เพื่อให้ได้ห่วงโซ่ของอาหารที่มีคุณภาพเปึ้นเรื่องสำคัญ ไม่อย่างนั้น เราคงไม่เห็นเรื่องที่มันปรากฏต่อหน้าหนังสือพิมพ์เยอะแยะเต็มไปหมด เช่น ผักสดในตลาด ที่ลงไปตรวจสารอาหารตกค้าง ท่านทราบใช่ไหมครับว่า ๖๗ เปอร์เซ็นต์ของการไปตรวจสอบ ผักสดในตลาดมันมีสารตกค้างเกินมาตรฐาน หรือแม้กระทั่งเรามีประชากรที่มีสุขภาวะ ด้อยโภชนาการอยู่ ๙.๗ เปอร์เซ็นต์ เพราะเนื่องจากตัวอาหารในการบริโภคก็ดี การเข้าถึง อาหารก็ดี เพราะฉะนั้นเรื่องนี้เปึนเรื่องสำคัญ

ประเด็นที่ ๓ ที่เปึนเรื่องสำคัญ ก็คือเรื่องความมั่นคงทางอาหาร หลายท่าน คงมีความเข้าใจว่าเราเปึนแหล่งครัวโลก เราเปึนประเทศที่อุดมสมบูรณ์ด้วยอาหาร เราเปึน แหล่งส่งออกอาหารที่เปึนต้น ๆ ของโลก แต่พอเรากลับมาดูใน Global Index ของ Food Security ความจริงมีท่านสมาชิกท่านหนึ่งได้อภิปรายเรื่องนี้ไปแล้ว แต่เรากลับมาดูอันดับ ผมลงรายละเอียดนิดหนึ่ง ในป้ที่แล้วในป้ ๒๕๖๔ เรายังอยู่ในอันดับที่ ๕๑ แต่พอมา ป้ ๒๕๖๕ เราตกไปอีก ๑๓ อันดับ เราตกไปอยู่ที่อันดับที่ ๖๔ สถานการณ์มันยิ่งเลวร้าย เพิ่มมากขึ้น เราเปรียบเทียบในประเทศอาเซียน ประเทศที่เขาไม่ได้เปึนผู้ผลิตอาหาร อย่างสิงคโปร์ อันดับเขาอันดับที่ ๒๘ ซึ่งเปึนอันดับที่ ๑ ในอาเซียน มาเลเซียอันดับที่ ๔๑ เวียดนามที่บอกแข่งกับเรา แข่งกันไปแข่งกันมานี่ ความมั่นคงทางอาหารเขาดีกว่าเราเกือบ ๒๐ อันดับ เขาอันดับที่ ๔๖ อินโดนีเซียอันดับที่ก่อนหน้าเรา ๑ อันดับ เราแปลกใจไหม ว่าทำไมความมั่นคงทางอาหารเรานี่ด้อยกว่าเขา พอไปดูปัจจัยชี้วัดตัวย่อย ๆ เช่น มันมี อาหารเพียงพอไหม เราอาจจะมีอาหารเพียงพอข้อ ๑ แต่การเข้าถึงอาหารในทางด้าน กายภาพและเศรษฐกิจ คุณภาพของการเข้าถึงอาหารผมคิดว่าถ้าเราเข้าถึงเราจะไม่พบภาวะ ของคนด้อยสุขภาพ สุขภาวะถึง ๙.๗ เปอร์เซ็นต์ของประชากร หรือการใช้อาหารที่เราพิจารณาถึงตัวคุณภาพ ชนิด ประเภท เช่น อาหารที่มันมีโปรตีนสูงนี้ ในเด็กมีโอกาสที่จะได้รับบริโภคต่ำมาก หรืออันสุดท้ายก็คือเสถียรภาพของอาหารที่เรามี ความหลากหลายและสามารถเข้าถึงอาหารใน ๕ หมู่ของกลุ่มอาหารของเรานี้ เราไม่มี ความสามารถในการเข้าถึงอาหารในกลุ่ม ๕ หมู่กับกลุ่มคนที่ประสบภาวะอาหารขาดแคลน

ประเด็นสุดท้ายที่ผมคิดว่าเปึนเรื่องสำคัญของบ้านเรานะครับ ก็คือจากการ ขาดแคลนอาหารในกลุ่มของประชากรที่ขาดแคลนคุณภาพอาหารที่บอกว่าประมาณเกือบ ๑๐ เปอร์เซ็นต์ เพราะฉะนั้นผมอยากเสนอให้รัฐบาลมีเรื่องสวัสดิการของอาหารของคน กลุ่มนี้ โดยเฉพาะในเด็กเล็ก เด็กที่อยู่ในวัยการศึกษาในชั้นประถม แล้วก็กลุ่มคนชรา กลุ่มผู้สูงอายุ ที่ไม่มีความสามารถในการที่จะเข้าถึงแหล่งอาหารได้ เพราะฉะนั้นการสร้าง สวัสดิการทุกโภชนาได้ก็จะเปึนสิ่งหนึ่งที่ทำให้การรับความตกลงว่าด้วยกรอบข้อบังคับด้าน ความปลอดภัยอาหารอาเซียน ของเรามีประสิทธิภาพเพิ่มมากขึ้น ขอบคุณครับ