กราบเรียนท่านประธานรัฐสภา ดิฉัน ประภาศรี สุฉันทบุตร สมาชิก วุฒิสภา ดิฉันขออนุญาตพูดเรื่องการกระจายความเจริญไปสู่ส่วนภูมิภาค ดิฉันขอพูด เฉพาะภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ตั้งแต่หลายร้อยปีที่ผ่านมาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จะเป็นภาคที่ลำบากที่สุด ยากจนที่สุด แล้วจนถึงปัจจุบันก็ยังยากจนที่สุดตลอดมา รายได้ต่อหัวต่อประชากรก็จะต่ำตลอดนะคะ ทีนี้ดิฉันอยากให้รัฐบาลให้ความสำคัญกับ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือให้มากที่สุด แทบจะว่ามากกว่าภาคอื่น ๆ ก็ได้ ดิฉันเห็นโครงการ อีอีซี (EEC) ระเบียงเศรษฐกิจภาคตะวันออก ก็รู้สึกไม่ใช่อิจฉานะคะ ก็ดีใจที่เห็น ภาคตะวันออกเจริญขนาดนั้น แต่ในขณะเดียวกันก็อยากให้มี เอ็นอีอีซี (NEEC) ก็คือ นอร์ทอีสเทิร์น อิโคโนมิก คอร์ริดอร์ (Northeastern Economic Corridor) ระเบียง เศรษฐกิจภาคตะวันออกเฉียงเหนือด้วย อยากให้ช่วยจังหวัดที่ยากจน ไม่ควรจะทิ้งจังหวัด ยากจนไว้ข้างหลังนะคะ ดิฉันอยากให้รัฐบาลช่วยลิสต์ (List) จังหวัดยากจนมาสัก ๑๐ จังหวัด จังหวัดสุดท้าย ที่ยากจนนะคะ เพื่อมาจัดการให้เป็นโมเดล (Model) ที่ให้เกิดประโยชน์กับประชาชนที่นั่น ให้มากที่สุดนะคะ
อันดับแรก สิ่งที่ดิฉันต้องการก็คือ การคมนาคม การคมนาคมจะทำให้สร้าง ความเจริญไปสู่จังหวัดที่ยากจนได้ ในอดีตที่ผ่านมาเราเคยมีโครงการอีสต์-เวสต์ คอร์ริดอร์ (East-West Corridor) ที่จะมาตั้งแต่แม่สอดผ่าประเทศไทยเข้าไปผ่านจังหวัดร้อยเอ็ด ไปจังหวัดมุกดาหาร จังหวัดนครพนม แล้วก็ออกประเทศลาว จนบัดนี้ อีสต์-เวสต์ คอร์ริดอร์ (East-West Corridor) ก็ยังไม่เกิดอย่างที่เห็นเป็นที่ประจักษ์ ก็อยากให้ท่านกลับไปทบทวน เรื่องอีสต์-เวสต์ คอร์ริดอร์ (East-West Corridor) อีกครั้งหนึ่ง แล้วก็ในอดีตที่ผ่านมา ก็มีอีสานเขียว ก็เขียวขึ้นมาบ้างแต่ช่วงนี้แห้งแล้ง ก็คงจะกลับไปแห้งแล้งเหมือนเดิม แล้วสมัย พลเอก ชาติชายซึ่งนานมากแล้ว ได้เปลี่ยนสนามรบให้เป็นสนามการค้า ก็ออกสู่ อินโดจีนแล้วก็เงียบไปอีก ปัจจุบันดิฉันขออนุญาตยกตัวอย่าง ๓ จังหวัดนะคะ จังหวัดยโสธร จังหวัดมุกดาหารและจังหวัดอำนาจเจริญ อันนี้เป็นตัวอย่างของจังหวัดที่ยากจนติดอันดับเลย เราต้องการมากที่สุดคือคมนาคม ที่จังหวัดยโสธรเรามีสนามบินเก่าของสนามบินทหาร ซึ่งควรจะปรับปรุงให้เป็นสนามบินพาณิชย์ได้ ซึ่งลงทุนไม่มากเลยค่ะ ท่านลองไปดูอีกครั้งหนึ่ง ในรัฐบาลที่ผ่านมาท่านอาคม ท่านรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมได้ไปแอบดูบ้างแล้ว โดยที่ไม่ได้บอกในพื้นที่ให้ทราบ แต่ก็ไม่ได้รับผลว่าท่านจะทำให้หรือไม่ทำให้นะคะ อันนี้จะลงทุนไม่เยอะ ในขณะเดียวกันก็จะเป็นประโยชน์สำหรับชาวจังหวัดยโสธร และจังหวัดอำนาจเจริญ ในขณะเดียวกันจังหวัดมุกดาหารก็เหมือนกันเขาก็ต้องการสนามบิน ในทฤษฎีแล้วเราก็จะมองว่าถ้าห่างกัน ๑๐๐ กิโลเมตร เดี๋ยวทุกคนจะบอกว่าแต่ละจังหวัด ต้องการสนามบินกันหมดนะคะ แต่สำหรับจังหวัดที่ยากจนก็เหมือนในต่างประเทศทุกเมือง ก็จะมีสนามบิน ดิฉันก็อยากให้มองจังหวัดที่ยากจนเป็นพิเศษ เพื่อที่จะรองรับนักลงทุน ให้ไปที่นั่น อย่างจังหวัดมุกดาหารก็จำเป็นต้องมี จังหวัดมุกดาหารเป็นจังหวัดเศรษฐกิจ พิเศษชายแดน ถ้าไม่มีสนามบิน ก็ไม่มีใครไปลงทุน บูม (Boom) อยู่พักหนึ่ง ปัจจุบัน จังหวัดมุกดาหารเงียบมาก อยากเชิญท่านไปเที่ยวที่จังหวัดมุกดาหาร ริมแม่น้ำโขง ซึ่งเป็นแหล่งการค้าของสินค้าอินโดจีนเคยแน่น เคยเดินกันแบบไม่มีที่เดิน ปัจจุบันเงียบมาก อันนี้คือเมืองเศรษฐกิจ เมืองที่จะพัฒนาเป็นเขตเศรษฐกิจก็เงียบมาก
ทีนี้มาถึงรถไฟ ตอนนี้ก็จะมีรถไฟรางคู่จากบ้านไผ่ผ่านจังหวัดร้อยเอ็ด แล้วก็ ไปจังหวัดมุกดาหารและจังหวัดนครพนม ก็แวะที่จังหวัดยโสธรนิดหนึ่ง ที่อำเภอเลิงนกทา แต่ไม่แวะเข้าอำเภอเมืองยโสธร ดิฉันคิดว่าถ้าเพิ่มงบประมาณอีกนิดหนึ่งเพื่อแวะเข้า อำเภอเมืองยโสธรก็จะให้เมืองยโสธรดูดีขึ้น ก็รุ่งเรืองขึ้น ในขณะเดียวกันการที่จะทำให้ จังหวัดที่ยากจนดีขึ้นมาได้ ดิฉันขอพูดเรื่องการขนคนนะคะ เราอาจจะไม่เคยคิดเรื่องการขนคน เราพูดแต่ขนสินค้า เราต้องมีวิธีว่าขนประชากร ชักชวนคนให้ไปอยู่ในจังหวัดยากจนเหล่านั้น จังหวัดยโสธรเคยมีประชากร ๕๐๐,๐๐๐ คน ปัจจุบันมีอยู่ในทะเบียนบ้านประมาณ ๔๐๐,๐๐๐ คน และอยู่จริง ๆ ประมาณ ๓๐๐,๐๐๐ คน ถ้าท่านสามารถขนคนไปอยู่ จังหวัดยโสธรได้อีกสัก ๒๐๐,๐๐๐ คน ดิฉันคิดว่าจังหวัดยโสธรจะเจริญรุ่งเรืองมาก วิธีขนคนก็อาจจะต้องเชิญชวนไปอยู่ ทำอย่างไรให้ไปอยู่ได้ เช่นมาตรการภาษีเอย หรือแม้แต่ จ้างคนไปอยู่ก็ควรจะจ้าง แล้วก็สิ่งที่จะช่วยอีกอันหนึ่งก็คือสถาบันการศึกษา ถ้าเรามี สาขาวิชาที่คนอยากเรียนมาก ๆ เช่นแพทย์อย่างนี้ค่ะ แล้วเราก็ไปตั้งคณะ เราอาจจะ ไม่สามารถตั้งคณะแพทย์ได้ แต่ตั้งเตรียมแพทย์ที่นั่นเพื่อเรียนคณะวิทยาศาสตร์ คนก็จะไปอยู่ อยู่แล้วหรือตั้งวิทยาลัยพยาบาลที่จังหวัดอำนาจเจริญอย่างนี้ค่ะ วิชาที่ยาก ๆ ที่คนอยากเรียนก็ไปตั้งในจังหวัดยากจนซึ่งทำได้นะคะ แล้วก็อย่างพวกเภสัชกรอะไร พวกนี้อาจจะไปตั้งที่จังหวัดมุกดาหารอะไรพวกนี้นะคะ ก็นำการศึกษาไปทำให้เจริญได้ รู้สึกเวลาน้อยจริง ๆ ดิฉันเตรียมเรื่องกัญชาเสรีมาด้วยนะคะ ที่เป็นห่วงประชาชนมาก แล้วก็ท่านรัฐมนตรีก็อยู่ด้วย แต่เมื่อเวลามีแค่ ๕ นาทีก็ขออนุญาตจบแต่เพียงเท่านี้ ขอขอบคุณมากนะคะ