ขอบคุณครับท่านประธาน กระผม ดุสิต เครืองาม สปท. ลำดับที่ ๕๓ หัวข้อที่ผมอยากจะขออนุญาตอภิปรายเสริมในการปฏิรูป เรื่องการท่องเที่ยวทั้งระบบ ในวันนี้ก็อยากจะขอเสนอให้มีการบริหารจัดการการท่องเที่ยว ของชุมชนขึ้นมาทั่วประเทศ ผมเชื่อมั่นว่าในประเทศไทยไม่ว่าจะในเมืองหลวงคือ กรุงเทพมหานคร หรือต่างจังหวัด ไม่ว่าจะเป็นเมืองใหญ่ เมืองเล็ก แต่ละชุมชนต้องมี สิ่งที่ดี ๆ ที่จะโอ้ ที่จะอวด ที่จะขาย ที่จะมีอาหารอร่อย ที่จะให้ชิมมีกันเยอะมาก แนวทางการปฏิรูปที่ผมเสนอก็คือให้แต่ละท้องถิ่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งหอการค้า หรือว่า สภาหอการค้าร่วมกันจัดทำถนนคนเดินแดนสวรรค์ ชื่อเพราะนะครับ ถนนคนเดินมีเยอะจริง แต่ว่าข้อเสียที่ผ่านมานั้นก็คือเดินแล้วร้อน เดินแล้วฝนตกแล้วต้องหนีฝนก็น่ามีหลังคา กั้นให้ นี่ครับเลยใช้คำว่าถนนคนเดินแดนสวรรค์ ในประเทศญี่ปุ่นเขามีศัพท์เวลาเราจะไป ประเทศญี่ปุ่นไปถามได้เลยครับ บอกว่าจะขอเดินชอปปิง (Shopping) ที่เดินแล้วไม่ร้อน ไม่เปียกฝน เขาก็เรียกว่าเทงโงกุ เทงโงกุ แปลว่าแดนสวรรค์ เทงโงกุ โนะ มิจิ มิจิ แปลว่า ถนน ถนนคนเดินแดนสวรรค์ ผมเชื่อว่าถ้าหากเราสามารถจัดทำรูปแบบการท่องเที่ยว แบบนี้ได้จะทำให้ชุมชนสามารถขายสินค้าแล้วจะเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ดึงดูดนักท่องเที่ยว มาได้เยอะมากเลยครับท่านประธาน ในกรุงเทพมหานครตัวอย่างถนนคนเดินแดนสวรรค์ ที่มีหลังคาผมยังหาไม่เจอว่าอยู่ที่ตรงไหน เคยมีคนบอกว่าให้ไปดูที่สำเพ็งก็ไม่ใช่ครับ สำเพ็งถนนก็แคบ เดินก็แออัด อยากจะได้ถนนที่แบบโอ่โถงเดินสบาย ๆ ครอบครัวจูงมือกันไป เหนื่อยตรงไหนก็พักรับประทานอาหารตรงนั้น ผมนั่งดูแผนที่แล้วในกรุงเทพมหานคร ยกตัวอย่างไม่ได้โฆษณาแทนเขา ซอยธนิยะก็เป็นไปได้ สยามสแควร์ก็เป็นไปได้ ถนนข้าวสาร ก็เป็นไปได้ พาหุรัดก็ปรับปรุงเสีย สำเพ็งก็ปรับปรุง ถนนเจริญกรุงก็ใช่ เยาวราชก็ใช่ แม้แต่กระทั่งบริเวณที่คิดไม่ถึงผมก็คิดว่าน่าจะพัฒนาเป็นถนนคนเดินแดนสวรรค์ได้ ก็คือซอยรางน้ำ คือจัดเป็นถนนที่ห้ามไม่ให้รถเข้า แล้วก็มีหลังคาคลุมเสียให้เรียบร้อย ระยะทางเดินอาจจะสัก ๒๐๐ เมตรถึง ๕๐๐ เมตรข้อดีของถนนคนเดินแดนสวรรค์ ข้อ ๑ ส่งเสริมให้มีการเดินออกกำลังกาย เดินจากที่หนึ่งไปสู่อีกที่หนึ่ง สมมุติว่าไกล ๕๐๐ เมตร ไปกลับก็ ๑ กิโลเมตรแล้ว ไม่ร้อนด้วย ไม่เปียกฝนด้วย ข้อ ๒ ไม่ต้องติดแอร์ ไม่ต้องเปลืองพลังงาน ถือว่าเป็นการอนุรักษ์พลังงานไปในตัว ข้อ ๓ เป็นการส่งเสริมกิจการของร้านค้าย่อย ปัจจุบันนี้ ในเมืองใหญ่ ๆ จะมีห้างสรรพสินค้า ศูนย์การค้าเยอะแยะมากมาย เป็นการกระจุก ของร้านค้า แต่ถ้าเรากระจายไปชุมชนเขาก็จะมีทางที่จะได้โฆษณาสินค้าของตัวเอง แล้วก็ยังส่งเสริมวิถีชุมชนที่มีอยู่ ถนนคนเดินแดนสวรรค์ถ้าเป็นชุมชนขนาดเล็กก็คงมีอยู่บ้าง ก็ต้องขอชื่นชม เมื่อสัปดาห์ที่แล้วผมก็ไปถึงจังหวัดสุพรรณบุรี ก็ไปเดินที่ตลาดสามชุกร้อยปี นั่นละครับ แบบนั้นที่เดินแล้วสบาย ๆ มีสินค้าไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า สินค้าพื้นเมือง อาหารขนม อร่อยแบบไทย ๆ ตลาดน้ำต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นตลาดน้ำดอนหวายหรืออื่น ๆ แม้แต่กระทั่ง ถ้าไปที่หาดใหญ่ อย่างเช่นถนนนิพัทธ์อุทิศ ๓ หรือที่เขาเรียกว่าสาย ๓ ติดหลังคาทั้งถนนเลย ยกตัวอย่างแบบนั้น หัวหินก็เช่นเดียวกัน แต่ละท่านเวลาไปหัวหินก็คงไปเดินตลาดโต้รุ่ง ตลาดโต้รุ่งนี่ก็แปลกมหัศจรรย์นะครับ พอกลางวันรถวิ่ง พอตกห้าโมงเย็นกลายเป็นถนนคนเดิน ไม่ต้องไปเก็บของเข้าออก ๆ ทุกวันทำหลังคาโค้ง ๆ ให้คนได้เดินสบาย ๆ ไม่ว่าจะเป็นที่เชียงใหม่ พัทยา หัวหิน หาดใหญ่ หรืออื่น ๆ เยอะแยะมากมาย แหล่งท่องเที่ยวเหล่านี้ผมเชื่อว่า จะสร้างรายได้มหาศาลให้กับชุมชน ผมจำได้ว่าเวลาผมไปเที่ยวประเทศญี่ปุ่นสถานที่แรก ที่จะไปก็คือถนนคนเดินแดนสวรรค์ ซัปโปะโระเขาก็มีชื่อชอปปิงเซ็นเตอร์ (Shopping Center) ทะนุกิ ไปฟุกุโอะกะ ก็มีชื่อคาวาบาตะ ไปเกียวโตก็มีชื่อชิโจ หรือโอซะกะหลายท่านคงรู้จัก หรือชื่อนัมบะ แบบนี้เป็นต้น ให้มันโด่งดังไปทั่วโลก นักท่องเที่ยวมาเมืองไทยไม่จำเป็นต้อง ไปขึ้นห้างสรรพสินค้า ให้เขาไปถนนคนเดินแดนสวรรค์แบบนี้ เพราะฉะนั้นจะเกิดขึ้นได้ ก็ต้องขอความร่วมมือจากชุมชนท้องถิ่นที่จะต้องเสียสละพื้นที่ถนนกัน แล้วก็หอการค้า ให้มีความร่วมมือกัน สั้น ๆ เท่านี้ ขอบพระคุณครับ