เรียนท่านประธานสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ ท่านสมาชิกผู้ทรงเกียรติทุกท่านนะครับ ผม พลเรือตรี ศิริชัย เนยทอง เป็นอนุกรรมาธิการในคณะกรรมาธิการขับเคลื่อน การปฏิรูปประเทศด้านสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อม ท่านสมาชิกก็ได้ฟังการบรรยาย และการแถลงมาพอสมควรนะครับ ในเรื่องของการแบ่งเขตการใช้ประโยชน์และการกําหนดพื้นที่คุ้มครองทางทะเล อันนี้ถ้าจะพูด ให้ท่านเข้าใจง่าย ๆ ก็เป็นเรื่องของการวางแผนเชิงพื้นที่ทางทะเลนั่นเอง ซึ่งภาษาอังกฤษ ใช้คําว่ามารีน สปาเชียล แพลนนิง (Marine Spatial Planning) เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่ เป็นเรื่องที่มันมีมาตั้งแต่การประชุมเอิร์ทซัมมิต (Earth Summit) ครั้งแรก ๆ ตั้งแต่ ปี ๑๙๙๗ ก็จะเห็นว่าใน ๑๕-๒๐ ปีที่ผ่านมา ก็มีประเทศต่าง ๆ นําเอาการวางแผนเชิงพื้นที่ ทางทะเลมาใช้ ซึ่งประเทศไทยเราเองก็เพิ่งจะหยิบขึ้นมาใช้ในครั้งนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องที่สายเกินไป ก็เป็นเรื่องที่เราทําให้เกิดประสิทธิภาพในการใช้ทะเล ในการบริหารจัดการทะเลร่วมกัน สําหรับในการจัดทําเอกสารต่าง ๆ ทางคณะกรรมาธิการก็ได้มองในองค์ประกอบ ของการบริหารจัดการทะเลที่ดี ที่เราเรียกว่า สมุทราภิบาล ก็มีองค์ประกอบหลายประเด็น อันแรกเราก็มององค์ประกอบเรื่องกฎหมาย เนื่องจากว่าเราเป็นภาคีอนุสัญญากฎหมาย ทะเล เราลงนามตั้งแต่ปี ๒๕๒๕ แล้วเราให้สัตยาบันในปี ๒๕๕๔ เราต้องไปตรวจสอบว่า เรามีพันธกรณีอะไรบ้างที่เรายังไม่มีกฎหมายรองรับครบถ้วน อันนี้ก็ต้องมีการผลักดันนะครับ ประเด็นที่ ๒ ก็คือในเรื่องของกฎหมายที่มีอยู่แล้วมันครอบคลุมในเขตอํานาจอธิปไตยของรัฐ แล้วก็เขตสิทธิอธิปไตยของรัฐหรือไม่ ในส่วนนี้ก็เช่นเดียวกันก็ต้องพิจารณาที่จะต้อง ดําเนินการให้ครบถ้วน อันที่ ๓ ก็คือว่ากฎหมายในแต่ละภาคส่วนที่มีอยู่มันกลมกลืนกัน หรือไม่ บางครั้งกฎหมายของหน่วยงานหนึ่งมันพัฒนาก้าวหน้าไปแล้ว แต่ว่ากฎหมาย ในบางส่วนที่มันเกี่ยวเนื่องกันไม่ได้ถูกพัฒนาไปด้วย ดังนั้นการดําเนินการในการบังคับใช้ ก็จะมีปัญหาเช่นเดียวกัน

ประเด็นถัดไปก็เป็นเรื่องของหน่วยงานเจ้าภาพ หน่วยงานเจ้าภาพที่จะ บูรณาการในเรื่องของการจัดทําแผนแล้วก็บูรณาการในเรื่องของการบังคับใช้กฎหมายต่าง ๆ เราก็มองไปในโครงสร้างของ ศรชล. ในส่วนที่ ศรชล. มีตลอดโครงสร้าง อาจจะเป็นเรื่อง ของทิงก์ แทงก์ (Think Tank) ที่มี ทจชล. อจชล. อยู่ ก็น่าจะเป็นหน่วยที่บูรณาการ ทุก ๆ ภาคส่วนเข้าด้วยกันได้ครับ มีส่วนหนึ่งที่มีความสําคัญก็คือเรื่องของเครื่องมือกลาง เครื่องมือในการบริหารจัดการทะเลร่วมกันที่เราเรียกว่าเราต้องมีแผนที่กลาง เราต้อง มีฐานข้อมูลกลาง ตรงนี้เราก็ยังไม่มี สําหรับผมเองผมทํางานในภาคส่วนของทะเล ในการสํารวจทะเลก็ทําอยู่ ๑๐ ปี แล้วก็ทํางานเรื่องสร้างแผนที่ทะเลอยู่ ๑๐ ปี เพราะอยู่ในฟิลด์ (Field) นี้มา ๒๑ ปี เราไม่มีแผนที่กลางในการที่จะบริหารจัดการทะเลร่วมกัน อย่างที่มีมาตรฐาน ซึ่งในคณะกรรมาธิการก็คิดแล้วว่าจะมีแผนที่สัก ๓ ระดับ ระดับแรก เป็นแผนที่ในเชิงนโยบายที่หน่วยงานกระทรวง ทบวง กรม ท่านจะใช้ร่วมกัน ก็เป็นแผนที่ที่จะ มุมมองของน่านน้ําไทยในภาพรวม ไม่ว่าจะเป็นอ่าวไทยทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นฝั่งทะเลอันดามัน ตรงนี้ก็จะมีประมาณ ๓ ระวาง แผนที่ที่เป็นมุมมองของกลุ่มจังหวัดร่วมกัน เราก็มีการ แบ่งกลุ่มจังหวัดออกเป็น ๕ กลุ่ม มีแผนที่ ๕ ระวางที่จะครอบคลุมกลุ่มจังหวัดที่จะใช้งาน ร่วมกัน สําหรับจังหวัดชายทะเลทั้ง ๒๓ จังหวัด เมื่อมีการแบ่งเขตรับผิดชอบแล้วก็น่าจะ มีการจัดทําแผนที่ที่หน้าบ้านของแต่ละจังหวัดออกมาก็จะเป็นแผนที่ในมาตราส่วนขยาย แผนที่ทั้งหมดก็จะมีประมาณสัก ๓๑ ระวางด้วยกัน ในการที่จะใช้ในการบริหารจัดการทะเล ร่วมกันเป็นแผนที่ฐาน ในแผนที่ฐานมันก็จะเชื่อมโยงเข้าไปกับตัวฐานข้อมูลเชิงพื้นที่ทางทะเล ที่เราเรียกว่าสปาเชียล ดาต้า อินฟราสตรักเจอร์ (Spatial Data Infrastructure) ในทะเล ก็จะเรียกว่าเป็นมารีน เอสดีไอ (Marine SDI) เมื่อจัดทําแล้วก็จะมีความเชื่อมโยงกัน เพียงแต่ว่าเราจะต้องกําหนดให้มีหน่วยงานกลางที่จะบริหารฐานข้อมูลที่เรียกว่าเป็นพอร์ทัล (Portal) กลาง แล้วก็หน่วยงานที่ทําหน้าที่เป็นโหนด (Node) ที่จะเชื่อมโยงข้อมูล ทั้งหมดนี้ ก็เป็นมุมมองในการวางแผนเชิงพื้นที่ที่ทางคณะกรรมาธิการได้พิจารณาร่วมกัน สําหรับในเรื่องของแผนที่ต่าง ๆ เราก็มีข้อมูลบางส่วนอยู่ที่ทางกรมอุทกศาสตร์จัดทํา ก็จะใช้เป็นแผนที่ฐานเพื่อพลางไปก่อนได้ แต่ว่าอย่างไรก็ตามในระยะยาวนี้ก็เสนอแนะ ให้มีการจัดทําเป็นแผนที่ชุดเพื่อการบริหารจัดการทะเลโดยภาพรวม ผมก็มีเรื่องชี้แจงในเรื่อง ของแผนที่เพียงเท่านี้ครับ ขอบคุณครับ