สุรินทร์ เสนอเพิ่มปลัดแรงงานนั่งกรรมการพัฒนาเด็กแบบบูรณาการ

กราบเรียนท่านประธานสภาที่เคารพ กระผม สุรินทร์ จิรวิศิษฎ์ สมาชิก สปท. หมายเลข ๑๗๓ ผมฟังท่านกรรมาธิการพูดเรื่องดี ๆ สร้างสรรค์ เอกสารท่านน้อยมากเมื่อเปรียบเทียบกับเรื่องอื่น ๆ ๑๙ หน้าเองครับ แต่ละหน้าแต่ละบรรทัดเต็มไปด้วยความหมาย จึงทําให้ผมอดไม่ได้ว่าถ้าเราไม่พูดเรื่องนี้ จะเป็นเรื่องที่ไม่บังควร ไม่สมควรนะครับ อย่างไรก็ตาม ผมกราบเรียนว่าเป็นเรื่องที่ดีที่สําคัญ ท่านทั้งหลายที่ฟังอยู่ที่นี่กับที่บ้าน ผมอยากจะใช้เพาเวอร์พอยต์ (PowerPoint) ที่ผมเตรียมมา

(เจ้าหน้าที่ได้ดําเนินการเปิดพรีเซนเทชัน (Presentation))

ภาพแรก ก็เป็นชื่อที่เราจะอภิปรายนะครับ แต่ภาพที่ ๒ ท่านกรรมาธิการลองนําไปคิดดูว่าจริงไหม ถ้าจริงท่านก็ไปเพิ่มเติม สังคมมีทั้งเด็ก ผู้ใหญ่ สตรี บุรุษ และผู้สูงอายุ จึงจะเรียกว่าสังคมที่สมบูรณ์ ผมคิดว่าเด็กที่ดีในวันนี้ คือผู้ใหญ่ที่ดี ในวันหน้า ผู้ใหญ่ที่ดีในวันนี้ คือคนดีของชาติในวันหน้า สังคมใดที่ไม่มีคนดี สังคมนั้นก็ค่อย ๆ เลือนหายและย่อยยับไปในสังคมโลกหลายสังคมแล้ว เพราะฉะนั้นผมเน้นเรื่องเด็กดีก่อน เพราะว่าอายุ ๗๐ ปีอย่างผมนี่นะครับ นิสัยใจคออย่างไรก็ตามมันก็เปลี่ยนแปลงยาก แต่สําหรับเด็กเป็นเรื่องที่เราสามารถกล่อมเกลาได้ เพราะฉะนั้นสื่อสร้างสรรค์ผมอยากจะ ให้ไปเริ่มมาก ๆ ที่สุดก็คือตั้งแต่เด็ก ท่านดูภาพต่อไปครับ ภาพนี้สวยไหมครับ ทุกคนพูด ตรงกันว่าเด็กคือผ้าขาว จะแต้มสีอะไรไปก็ได้แล้วก็จะเป็นสีนั้น แต่ผ้าขาวมันมีกระบวนการ ของการฟอกย้อมร้อยแปดจิปาถะ แต่นี่คือธรรมชาติครับ เป็นดอกไม้ที่ธรรมชาติและขาวบริสุทธิ์ ไม่มีใครสามารถจะไปทําให้เป็นสีอื่นได้เลย เกิดกี่ชาติ ๆ ก็เป็นสีเช่นนี้ ผมเปรียบเทียบ เด็กของสังคมโลกรวมทั้งสังคมไทยนี้เหมือนดอกไม้ที่ท่านเห็นอยู่กับตา ต่อไปครับ ภาพนี้ท่านอาจจะบอกนี่เกิดพายุอะไรหรือ ไม่ใช่ นี่คือผมไปเอาในรายการโทรทัศน์ เขามีหลาย ๆ ตอน ตอนนี้เรียกว่าจับเคียวเกี่ยวฝัน ของโรงเรียนบ้านกันตรง ตําบลบึง อ.เขวาสินรินทร์ จังหวัดสุรินทร์ โรงเรียนนี้มีที่ว่างเขาก็ปลูกข้าวแล้วลมพัดแรงข้าวก็ล้ม เกี่ยวลําบากเขาก็มาร่วมช่วยกันเกี่ยว ท่านดูภาพต่อไป เป็นอย่างไรครับ นี่เด็กนักเรียน ช่วยกันเกี่ยวข้าว ปัจจุบันท่านเห็นภาพอย่างนี้ไหมครับ ใช้รถเลย เรียบร้อย เด็กก็ยืนดูตาแป๋ว ๆ ไม่รู้ว่าเกี่ยวข้าวอย่างไร เลยไม่เห็นคุณค่าของข้าว กินทิ้งกินขว้าง ถ้าเราเริ่มต้นจาก ให้เขาเกี่ยวทุกเมล็ดมันมีคุณค่าต่อชีวิต ภาพเป็นอย่างไรครับ ผมคิดว่าสําหรับผมประทับใจนะครับ ไปที่จังหวัดชลบุรีบ้าง ภาคกลาง รายการโทรทัศน์ตอนนี้เขาเรียกว่าตอนกลับมาของป่าชายเลนที่คลองตําหรุ อําเภอเมือง จังหวัดชลบุรี ตรงนี้เองท่านไปดูสิครับ เมื่อมีการพัฒนาปลูกป่าชายเลนเรียบร้อยหมด ทั้งตัด ทั้งทําลาย ต่อมาเด็กของคลองตําหรุก็ช่วยกันพัฒนา พัฒนาจนภาพที่ ๒ ท่านไปดูสิครับ มีกุ้งให้จับ เด็กไปดํา อันนี้ของแท้เลยนะครับ โทรทัศน์แห่งหนึ่งเดี๋ยวผมจะบอกทีหลังว่า ไปถ่ายทํามา ภาพต่อไปครับ นี่ลงใต้เลย ท่านไปดูครับ รายการโทรทัศน์ตอนปูเหลา ปันยัง ที่เกาะยาวน้อย อําเภอเกาะยาว จังหวัดพังงา เด็กเขาก็ช่วยพ่อแม่ อยู่กับทะเลหาปลา ชีวิตก็มีความสุข การจะจับปลาได้ไม่ใช่อยู่ ๆ ท่านลงจับนะครับ มันมีกระบวนการ วิธีการที่ พ่อแม่เขาสั่งสอนกันมาว่าต้องเริ่มต้นตอนไหน ออกเรือตอนไหน ไม่ใช่กําลังคลื่นลมมาก ๆ ก็ออกเรือ ภาพต่อไปครับ เด็กว่าอย่างไร เด็กบอกว่าถ้าน้ํา ๑๕ ค่ําป่านนี้ออกได้แล้ว ต้องรีบออก เด็กมันสอน นี่คําพูดของเด็กนะครับ ทั้งหมดนี้ประมาณ ๕ นาที ๑๐ นาที ที่ออกโทรทัศน์ แต่ผมไม่สามารถที่จะเอามา เปลืองเวลาท่านผมก็ตัดตอนมา แต่ท่านไปดูได้ว่า รายการโทรทัศน์นี้มีที่ไหน อย่างไรเดี๋ยวผมบอกทีหลัง ไปดอยบ้าง ผมเอามาให้ครบเลย รายการโทรทัศน์ตอนกาแฟมูเซอ คนที่นี่ชอบกินกาแฟมาก โอวัลตินไม่กินแล้ว ไมโลไม่กินแล้ว ไข่ไม่กินแล้ว เกิดมาตั้งแต่อยู่ในท้องต้องกินกาแฟ เราก็ต้องปฏิวัติให้เป็นไปตามสังคม เพราะมันขายได้ ที่บ้านห้วยปลาหลน อําเภอแม่สอด จังหวัดตาก ดูสิเด็กน่ารักไหมครับ ในกรุงเทพฯ ไม่มีหรอกครับ น่ารักมากเลยธรรมชาติเดินกันไปชี้นกชมไม้ ถึงบ้านจะไม่ใช่ตึก เด็กในที่สูงเขาก็อยู่อย่างมีความสุข ท่านดูต่อไป ที่ท่านดื่มกาแฟแก้วละ ๑๐๐-๒๐๐ บาท มาจากตรงนี้ละครับ พันธุ์อาราบิก้าที่ปลูกบนดอยปลอดสารพิษที่บริเวณนั้น แถวนี้ ผมก็เคยผ่านไปแล้ว แล้วเด็กทําอะไร หาเงินครับ เด็กเก็บกาแฟ เด็กจะเก็บกาแฟได้ เขาต้องได้รับการสั่งสอนอบรมจากพ่อแม่ว่าเม็ดขนาดไหน อย่างไร แก่แล้วถึงจะเก็บได้ เม็ดที่ยังไม่แก่ก็เก็บไม่ได้ แล้วจะต้องใช้ ๒ นิ้วปลิดอย่างไรที่ยังไม่สุกจะได้ไม่ช้ํา เป็นภาพที่ สุดจะน่ารัก ผมเอามาจากไหน นี่ผมไม่ได้ทําเอง ผมไปเอามาจากรายการทุ่งแสงตะวัน แต่ก่อนนี้ถ่ายทําออกอากาศที่ไทยพีบีเอส (Thai PBS) ปัจจุบันนี้ไปออกช่องใหญ่ ผมไม่กล้าบอกเดี๋ยวจะกลายเป็นโฆษณาสินค้าให้เขา ผลิตโดยบริษัท อันนี้ต้องบอกหน่อย เพราะมีที่มาต้องให้เกียรติเขา บริษัท ป่าใหญ่ครีเอชัน จํากัด คนที่ทําเรื่องนี้พอจบมหาวิทยาลัย มาทําเลย เขาชื่อคุณนิรมล เมธีสุวกุล ผมคิดว่าหลายคนคงลืมไปแล้ว แกเป็นเด็กบ้านนอก จบโรงเรียนแม่จันวิทยา จังหวัดเชียงราย กลับมาเรียนโรงเรียนสุรศักดิ์มนตรี ท่านก็รู้นะครับ ไม่ได้ไปเข้าโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาอะไร แล้วไปจบปริญญาตรีที่คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปี ๒๕๒๕ แล้วก็ออกมาทําเรื่องนี้เลย รายการเด็กกับสิ่งแวดล้อม ร่วมกับคุณยุพา เพ็ชรฤทธิ์ และคุณสุริยนต์ จองลีพันธ์ ท่านครับ แต่มันเป็นเรื่องเศร้า ท่านไม่เคยเห็นรายการอย่างนี้หรอก เพราะว่ารายการดี ๆ อย่างนี้ต้องออกตอนที่คนเขาไม่ดูกัน รายการนี้ออกทุกวันเสาร์ เวลา ๐๖.๒๕-๐๖.๕๐ นาฬิกา เป็นอย่างไรครับ ท่านกําลังจะ ปฏิรูปสื่อสร้างสรรค์ พอได้ยินผมพูดว่าออกตอนนี้บางคนยังไม่ตื่นเลย บางคนตื่นแล้ว กําลังอยู่ในรถ แล้วใครจะดูครับ เด็กก็ไม่ค่อยได้ดูนอกจากเด็กที่ออกรายการ ท่านทําเรื่องนี้ เหมาะกับเรื่องที่ผมนํามาเลยว่าต้องปรับเปลี่ยนเวลาที่ไม่ใช่ละครอย่างที่ผมบอกไปแล้ว แทงอกตัวเอง ช่องใหญ่อีกเหมือนกัน ฆ่าตัวตายเพราะสํานึกบาป ต่อไปเยาวชนบอกว่าเมื่อไรที่รู้สึกว่าสํานึกหรือไม่ก็ต้องแทง หัวใจตัวเอง อย่างนี้มันต้องเบา ๆ แต่อย่างนี้มันต้องหนัก ๆ และผมต้องขอขอบคุณ ท่านประธานครับ ขอบคุณคนที่เขาช่วยให้ออกรายการอย่างนี้ได้ บริษัทใหญ่ ๆ แล้วก็บริษัทดี ๆ ผมก็ไม่กล้าที่จะพูดในที่นี้ ข้อเสนอพิจารณานะครับ

ข้อ ๑ สังคมต้องสนับสนุนกิจกรรมดี ๆ ให้ได้รับการเผยแพร่ในสื่อประเภทต่าง ๆ

ข้อ ๒ สื่อต่าง ๆ ของรัฐต้องร่วมกันผลิตรายการที่ดี ๆ ให้กับสังคม

ข้อ ๓ การสร้างชาติต้องเริ่มตั้งแต่การสร้างเด็กที่ดี

ข้อ ๔ กรรมการที่ท่านว่าทั้งหมดนี้ขาดกระทรวงแรงงาน เพราะว่าเขาดูแล แรงงานตั้งแต่อายุ ๑๕ ปีขึ้นไป ขอเพิ่มกระทรวงแรงงานเข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย เพราะท่านมี กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์แล้ว อันนั้นดูคนด้อยโอกาส คนขาดโอกาส คนเฒ่าคนแก่ และเพิ่มปลัดกระทรวงแรงงาน เป็นกรรมการ ผมก็ขออนุญาตจบให้พอดีกับเวลาครับ