นายเสรี สุวรรณภานนท์

กราบเรียนท่านประธานที่เคารพครับ ผม เสรี สุวรรณภานนท์ สมาชิกสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ ก็ขออนุญาตเสนอคณะกรรมาธิการ คืออ่านรายงานของกรรมาธิการเกี่ยวกับการพัฒนาด้านการท่องเที่ยวนะครับ มีข้อเสนอ เป็นหลักสําคัญ เนื้องานที่จําเป็นในการแก้ปัญหาอุตสาหกรรมท่องเที่ยว ท่านกําหนดไว้ ๘ ข้อ ใน ๘ ข้อดังกล่าวผมก็พยายามดูว่าปัญหาอุปสรรคของการท่องเที่ยวประเทศไทย มีเรื่องสําคัญ ๆ อะไรบ้าง และมีครบถ้วนหรือไม่ อย่างไร สิ่งหนึ่งที่ผมยังไม่เห็นนะครับว่า ถ้าพูดถึงการท่องเที่ยวเราก็จะเน้นเที่ยวในประเทศ กับคนต่างประเทศเขาเข้ามาเที่ยว ในเมืองไทย สิ่งที่เขาต้องการนั้นก็คือต้องการมาพักผ่อน สิ่งที่เขาต้องการก็คือเข้ามาเพื่อที่จะ ศึกษา แต่สิ่งสําคัญนะครับ ทุกคนที่เข้ามาในประเทศไทยหรือเข้ามาเที่ยวเขาต้องการ ความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน โดยเฉพาะชีวิต ที่เราฟังข่าวนะครับ เราจะเห็นเหตุการณ์ เกิดขึ้นประจํา ความปลอดภัยของเราต่ํากว่ามาตรฐาน เรายังขาดสิ่งที่จะสร้างความเชื่อมั่น ให้กับคนที่เขามาเที่ยว ท่านจะเห็นนะครับ อย่างเช่น ไม่กี่วันลงเรือเรือก็ล่ม เดินทางไปไหน ก็ไม่ปลอดภัย มีคดีอาญาเกิดขึ้นกับเขาทําให้เสียชีวิต ผมว่ามาตรการสําคัญก็จะกุมเนื้องานที่จําเป็นเพื่อจะให้อุตสาหกรรมท่องเที่ยวของประเทศไทย มีมาตรฐาน มีความปลอดภัย ซึ่งเป็นหัวใจสําคัญ ท่านต้องกําหนดเป็นยุทธศาสตร์ เป็นวิธีการปฏิรูปเรื่องการท่องเที่ยวที่จะไม่ให้เกิดเรื่องเหล่านี้เกิดขึ้นได้โดยง่าย เพราะมันง่ายเกินไปครับ นั่งเรือเรือก็ล่ม เดินป่าก็หลง อย่างนี้เป็นต้น แล้วเราก็จะให้คนมา ท่องเที่ยวประเทศไทย แต่เรายังไม่มีมาตรการป้องกันความปลอดภัยในชีวิตให้กับ นักท่องเที่ยวเหล่านี้อย่างสมบูรณ์นะครับ

อีกประเด็นหนึ่งครับท่านประธาน การท่องเที่ยวของเราขาดการบูรณาการ การร่วมมือกันของหน่วยงานอื่น ๆ การท่องเที่ยวเราในหลายแห่งเรายังขาดความร่วมมือ ยกตัวอย่างให้เห็น ๆ อย่างเช่นแถว ๆ ไชน่าทาวน์ (Chinatown) แถว ๆ เยาวราช เยาวราช เป็นแหล่งท่องเที่ยวนี่ยกตัวอย่างนะครับ เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่คนมาเดินมากมาย แต่ปรากฏว่า เรายังเห็นสภาพเลยครับ เห็นคนขอทาน เห็นคนพิการ คือเราไม่สามารถไปบริหารจัดการ ประสานกับหน่วยงานกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ว่าควรจะต้องไป ตรวจสอบดูสิ ทําไมมีคนยากจน คนที่ลําบาก คนที่พิการ ทําไมถึงปล่อยอยู่ในสถานท่องเที่ยว ตามวัดนี่เยอะแยะเลย ท่านบอกว่าจะพัฒนาท่องเที่ยว แต่ภาพเหล่านี้ปรากฏอยู่ใน หลายสถานที่ที่เป็นแหล่งท่องเที่ยว และจะทําให้ท่องเที่ยวนั้นได้อย่างไร ถ้าคนเขาพิการ ลําบากจริงเราก็ต้องหาคนไปดูแลครับ หาสถานที่ให้เขาอยู่อาศัย หาอาหารให้เขากิน ถ้าเขาช่วยตัวเองไม่ได้ แต่ไป ๆ มา ๆ แหล่งท่องเที่ยวปล่อยให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น มากมาย และส่วนการประสานงานครับ เมื่อสักครู่ผมยกตัวอย่างที่เยาวราช นักท่องเที่ยวมาเดินเที่ยวเยาวราช บนทางเท้าจะขายของได้ต้องผ่านเทศกิจ และบนทางเท้า ก็ต้องจ่ายเงินให้เทศกิจ ขายบนถนนก็ต้องจ่ายเงินให้กับจราจร วันดีคืนดีก็ไล่จับกัน พอตํารวจมาแม่ค้าก็วิ่งขึ้นบนทางเท้า พอเทศกิจมาขายบนทางเท้าก็วิ่งลงไปถนน นี่ยกตัวอย่างนะครับท่านประธานว่าถ้าเราจะพัฒนาการท่องเที่ยว ผมว่าเรื่องเหล่านี้ เป็นเรื่องที่ปรากฏอยู่ในแหล่งท่องเที่ยวมากมาย กลายเป็นว่าเป็นแหล่งทํามาหากินของ ราชการ อันนี้เป็นสิ่งที่เป็นปรากฏการณ์ ถ้าหากว่าเราสามารถที่จะบริหารจัดการให้ การท่องเที่ยว ถ้าหากว่าเราจะให้ความสําคัญตรงนั้นจริง การประสานงานกับหน่วยงาน ราชการต้องบูรณาการครับ ท่านต้องมีมาตรการ ถ้าบอกว่าอันนี้คือแหล่งท่องเที่ยวก็ให้เป็น แหล่งท่องเที่ยวจริง ๆ อย่าไปหาผลประโยชน์กัน ลักษณะแบบนี้ทําให้เสียภาพลักษณ์ อันนี้คือสิ่งที่อยากจะฝากท่านกรรมาธิการให้พิจารณาศึกษาเรื่องเหล่านี้ นอกจากนั้น แหล่งท่องเที่ยวเราสามารถสร้างอะไรได้เยอะ ขออนุญาตเอ่ยนาม ท่านสมพงษ์ สระกวี ก็พูดถึง เราทําอะไรได้เยอะครับ ผมยกตัวอย่างเยาวราชเพราะเห็นกับตา อย่างเราบอกว่า ที่เยาวราชคือที่ขายทอง ทําไมท่านไม่รณรงค์ว่าให้ขายทองถึงเที่ยงคืนอย่างนี้ ให้คนมาเที่ยว เมืองไทย ผ่านไปเยาวราชไปเที่ยวได้ ที่นี่เป็นแหล่งท่องเที่ยวเลย สามารถซื้อทองได้ถึงเที่ยงคืน นี่ยกตัวอย่างเห็นไหมครับ ทําอะไรได้เยอะเรื่องอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว อยู่ที่ มาตรการภาครัฐจะทําอย่างไรให้เกิดผลพวงกับการบริหารจัดการ จริง ๆ แล้วเรื่องรายได้ ในส่วนการท่องเที่ยวเองถือว่าเป็นหัวใจสําคัญของประเทศ สามารถที่จะมีมาตรการ วิธีการ ได้เยอะ ไม่ใช่คิดเฉพาะในเรื่องหลักการสําคัญ แต่มองปัญหาในระดับเบื้องล่างนี่มองข้ามไป ก็คงฝากท่านกรรมาธิการเพื่อที่จะเสนอมาตรการ วิธีการแก้ปัญหาอย่างที่ผมกราบเรียนครับ ขอบคุณครับ