มนู สนับสนุนโมเดลสหกรณ์ข้าว ต้นแบบจากอ้อย-น้ำตาล

กราบเรียนท่านประธานที่เคารพครับ ผม นายมนู เลียวไพโรจน์ สปท. หมายเลข ๑๑๕ ผมต้องขอขอบคุณกรรมาธิการที่ได้พิจารณาดำเนินการ เกี่ยวกับเรื่องของการจัดการข้าวในระบบสหกรณ์และดำเนินการในเรื่องที่เกี่ยวข้องกับ การนำร่องข้าวจังหวัดกาฬสินธุ์นะครับ ผมเห็นว่าสิ่งที่ท่านได้ดำเนินการนั้นน่าจะมีประโยชน์ อย่างมากในอนาคต ในปัจจุบันจะเห็นได้ว่าหลายส่วนด้วยกันจะมองปัญหาเรื่องข้าว เป็นปัญหาใหญ่โตเสียจนไม่สามารถจะแก้อะไรได้เลย ถ้าหากว่าคิดอย่างนั้นผมก็เห็นว่า น่าจะต้องมาคิดใหม่ นั่นก็คือในเรื่องของการที่จะหาทางออกกับข้าวนั้นเราสามารถจะ ดำเนินการได้ ถ้าหากว่ามีความมั่นคงในการที่จะแก้ปัญหาให้กับประเทศชาตินะครับ

สำหรับหลักการสำคัญของการจัดการข้าวของประเทศไทยที่ได้นำเสนอ ซึ่งจะมีองค์ประกอบทั้งหมด ๖ ประการด้วยกัน ผมเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งนะครับ

ในประการแรกที่พูดถึงเรื่องของการตลาดนำการผลิต นั่นเป็นเรื่องสำคัญมาก และคิดว่าการแก้ปัญหาใด ๆ ก็ตามถ้าแก้ปัญหาตั้งแต่ต้นทางจนจบกระบวนการของมัน ก็สามารถที่จะแก้ไขปัญหานั้นได้ เพราะฉะนั้นตลาดเป็นเรื่องสำคัญ และถ้าหากว่า ได้พิจารณาในเรื่องของการนำตลาด เอาตลาดมาเป็นเรื่องสำคัญ การผลิตใด ๆ ก็ตาม ถ้าผลิตตามใจตัวเอง โอกาสที่จะประสบความสำเร็จคงไม่มี แต่ว่าถ้าผลิตตามความต้องการ ของตลาด นั่นคือสิ่งที่จะประสบความสำเร็จในบั้นปลาย เพราะฉะนั้นหลักการสำคัญ ในเรื่องของตลาดนำการผลิตนั้นผมเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งนะครับ

ในเรื่องที่ ๒ ก็คือเกี่ยวข้องกับการนำเอาระบบแบ่งปันผลประโยชน์ที่เป็นธรรม ระหว่างผู้ที่เกี่ยวข้องในระบบข้าว นั่นก็เป็นเรื่องที่ผมเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง แล้วก็นำเอาระบบ สหกรณ์เข้ามาดำเนินการ โดยหลักการแล้วระบบสหกรณ์นั้นเป็นระบบที่ดี และดีมาก ๆ ด้วย แต่ว่าที่มีปัญหาขึ้นอยู่กับผู้ที่ดำเนินการในเรื่องของสหกรณ์ เพราะฉะนั้นหลักการสำคัญก็คือ ถ้าผู้ดำเนินการดำเนินการตามหลักการของสหกรณ์ที่ดีแล้ว ผมคิดว่าสหกรณ์ประสบความสำเร็จ และหลายท่านด้วยกันที่ดูแลเรื่องสหกรณ์ของประเทศไทยก็ได้ช่วยกันเสริมสร้างความแข็งแกร่ง ของสหกรณ์มาโดยตลอดนะครับ อันนี้ผมคิดว่าน่าจะเป็นเรื่องที่ดี

สิ่งสำคัญอีกประการหนึ่งนะครับก็คือการใช้ระบบสารสนเทศที่ทันสมัย รวมทั้งความสามารถในการที่จะให้บุคลากรที่จะดำเนินการเรื่องนี้ดำเนินการไปอย่าง มีประสิทธิภาพ มีความแข็งแกร่ง ผมขออนุญาตอย่างนี้นะครับว่าอุตสาหกรรมอ้อยและ น้ำตาลที่เริ่มระบบแบ่งปันผลประโยชน์เป็นเรื่องที่ประสบความสำเร็จมาในอดีตจนถึงปัจจุบัน ผมถึงอยากจะขอเรียนนิดหนึ่งนะครับว่าผู้ที่ดำเนินการในเรื่องนี้ท่านก็อยู่ที่บนบัลลังก์ นั่นแหละครับ คือท่านอาจารย์อำนวย ปะติเส อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ถ้าจำไม่ผิดเราเริ่มกันมาตั้งแต่ ปี ๒๕๒๗ นั่นก็คือ ๓๒ ปีมาแล้ว ระบบอ้อยและน้ำตาลทรายที่ผมได้ดำเนินการอยู่ขณะนี้ ท่านอำนวย ปะติเส สมัยนั้นได้ดำเนินการเรื่องนี้มาโดยตลอด จนกระทั่งทำให้ระบบ อุตสาหกรรมอ้อยและน้ำตาลประสบความสำเร็จและผมเป็นผู้หนึ่งที่อยู่ที่กระทรวงอุตสาหกรรม แล้วก็ได้มีโอกาสทำงานร่วมกับท่านมาในการสร้างระบบแบ่งปันผลประโยชน์ ทำไมผมถึงบอกว่า ระบบที่กำลังดำเนินการอยู่นี้เป็นจังหวัดที่จะนำร่องที่จังหวัดกาฬสินธุ์ น่าจะต้องได้รับ การสนับสนุนอย่างยิ่ง ถ้าระบบนี้ทำได้ที่จังหวัดกาฬสินธุ์และประสบความสำเร็จ นั่นแหละครับ จะเป็นตัวอย่างให้กับจังหวัดอื่น ๆ ดำเนินการด้วย แต่เราอย่าไปคิดว่าระบบนี้ทำอย่างนี้ แต่ว่าข้าวมันใหญ่โตมโหฬารจนทำอะไรไม่ได้เลย ถ้าคิดอย่างนั้นผมเกรงว่าเราจะไม่สามารถ แก้ปัญหาข้าวได้เลย แต่ถ้าเราดูแลกันจริง ๆ และผมคิดว่าระบบแบ่งปันผลประโยชน์แล้วก็ นำร่องเมืองข้าวของจังหวัดกาฬสินธุ์ที่ได้เสนอแนวทางนี้ คิดว่าจะประสบความสำเร็จ ด้วยเหตุผลหลาย ๆ ประการ ผมขอย้อนไปยกตัวอย่างนิดหนึ่งเมื่อปี ๒๕๒๗ ประเทศไทย เราผลิตน้ำตาลแต่ว่ายังไม่มากเท่าที่ควร จากการที่ใช้ระบบแบ่งปันผลประโยชน์ที่ ท่านอำนวย ปะติเส มีส่วนเกี่ยวข้องอยู่ด้วยและผมก็มีส่วนที่ดูแลเรื่องนี้อยู่ด้วยในสมัยนั้น เมื่อ ๓๒ ปีที่แล้วที่ผมอยู่ที่กระทรวงอุตสาหกรรม ปรากฏระบบนี้นี่นะครับในช่วงนั้นประเทศ ไทยส่งออกไม่ติดอันดับเลย ประเทศฟิลิปปินส์ยังติดอันดับ ๔ อันดับ ๕ ของโลกด้วยซ้ำไป ในการส่งออก แล้วก็ประเทศอินโดนีเซีย ส่วนประเทศไทยเราอยู่หลังประเทศฟิลิปปินส์ ด้วยซ้ำไปในช่วงนั้น แต่ด้วยระบบแบ่งปันผลประโยชน์ที่ดำเนินการอยู่จนกระทั่งถึงปัจจุบันนี้ ทำให้ประเทศไทยเราขึ้นมาเป็นประเทศผู้ส่งออกน้ำตาลเป็นอันดับ ๒ ของโลกรองจาก ประเทศบราซิล ถามว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อไร เริ่มต้นตั้งแต่ ๓๒ ปีที่แล้ว แล้วก็เรื่อยมา ถ้าในสมัยนั้นเราก็คิดว่าโอกาสที่จะทำเรื่องนี้คงจะยาก แต่ในขณะเดียวกันด้วยความมุ่งมั่น ของผู้ที่ดำเนินการเรื่องนี้ ในช่วงนั้นจนทำให้ประสบความสำเร็จ เพราะฉะนั้นผมคิดว่าในเรื่องของการส่งออกน้ำตาล เป็นลำดับ ๒ ของโลกนี่นะครับแซงหน้าทุกประเทศไม่ว่าจะเป็นออสเตรเลียซึ่งเป็นคู่แข่ง ของเรา ฟิลิปปินส์ซึ่งเป็นคู่แข่งของเราแล้วก็คู่แข่งอื่น ๆ อีกหลายประเทศหายไปจากโลกแล้ว และในขณะที่ฟิลิปปินส์นั้นจะต้องซื้อน้ำตาลจากประเทศไทย อินโดนีเซียก็ซื้อน้ำตาลจาก ประเทศไทย ก็ด้วยเหตุว่าเรามีระบบแบ่งปันผลประโยชน์ที่เป็นธรรมและสามารถที่จะทำให้ ประเทศไทยเรายืนตระหง่านอยู่ได้นะครับ และด้วยน้ำตาลนี่เองครับมีระบบในเรื่องกองทุน ซึ่งท่านก็ได้เสนอเรื่องนี้เหมือนกันเกี่ยวกับเรื่องกองทุน ผมก็อยากจะเรียนว่ากองทุนนี่แหละ สามารถที่จะช่วยตัวเองได้ และผมขอยืนยันนะครับว่าอุตสาหกรรมอ้อยและน้ำตาล มีการตั้งกองทุนในลักษณะนี้แล้วก็ช่วยตัวเองมาโดยตลอดโดยไม่ได้ใช้งบประมาณของรัฐเลย ในปีใดที่มีราคาดีก็นำเงินเข้ากองทุน ในปีใดที่ราคาไม่ดีก็นำเงินกองทุนนั้นมาช่วยรักษาเสถียรภาพ ของอุตสาหกรรมนี้ จึงทำให้อุตสาหกรรมนี้อยู่ได้ด้วยตัวของตัวเองและอยากจะเรียน นิดหนึ่งนะครับว่าถ้าภาคเกษตรนี่นะครับทุกแห่งไม่ต้องเสียภาษีเงินได้ แต่อ้อยและน้ำตาล ทุก ๆ ตันจะเสียภาษีร้อยละ ๐.๗๕ เพราะฉะนั้นเกษตรกรที่เสียภาษีก็คือชาวไร่อ้อย แล้วก็ มีความภาคภูมิใจที่ชาวไร่อ้อยได้เสียภาษีให้กับประเทศชาติโดยหัก ณ ที่จ่าย โรงงานน้ำตาล เป็นผู้หักนำเสนอกระทรวงการคลัง นี่ก็เป็นเรื่องที่ผมอยากจะเรียนถึงผลดีของการสร้างระบบ มีหลายท่านได้พูดนะครับว่าระบบนี้ถ้าดีจริงทำไมประเทศไทยเราไม่ใช้ดำเนินการกับข้าวนี้ มาตั้งนานแล้ว ขอเรียนว่าข้าวเป็นเรื่องใหญ่การที่จะดำเนินการให้ครบถ้วนนั้นคงไม่สามารถ กระทำได้แต่ลักษณะของการดำเนินการนำร่องเมืองข้าวจังหวัดกาฬสินธุ์นี้จะเป็นตัวอย่างที่ดี และเป็นโมเดล (Model) ที่สำคัญที่จะทำให้ประเทศชาติเรามีโครงการที่เป็นประโยชน์แล้วก็ เป็นตัวอย่างให้กับจังหวัดอื่น ๆ ที่จะดำเนินการต่อไป เพราะฉะนั้นผมขอเรียนว่าผมเห็นด้วย เป็นอย่างยิ่งที่จะนำเอาระบบแบ่งปันผลประโยชน์ในแนวคิดที่ใกล้เคียงกับอุตสาหกรรมอ้อย และน้ำตาลมาใช้กับนำร่องเมืองข้าวจังหวัดกาฬสินธุ์ แล้วก็ขอเป็นกำลังใจให้กับผู้ที่จะเสนอ เรื่องนี้ต่อไปจนกระทั่งประสบความสำเร็จ ขอขอบคุณท่านประธานครับ