ท่านประธานสภาที่เคารพ กระผม วิทยา แก้วภราดัย ครับ ฟังรายงานของคณะกรรมาธิการแล้วผมติดใจอยู่ประเด็นหนึ่งครับ ซึ่งเพื่อนสมาชิกหลายท่านก็ได้พูดไปแล้วก็คือ เรื่อง ส.ค. ๑ ครับ ที่ตัวเลขท่านระบุว่า มี ส.ค. ๑ เหลืออยู่ ๔,๒๐๐,๐๐๐ ฉบับ พระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดินออกก่อน ที่ผมจะเกิดด้วยซ้ำไปครับ คนที่มี ส.ค. ๑ ต้องมีหน้าที่ไปจดทะเบียนเพื่อเปลี่ยนแปลงเปึน น.ส. ๓ เมื่อ ๑๐ กว่าป้ที่แล้วครับ เพราะฉะนั้นผมก็ค่อนข้างจะเห็นด้วยกับเพื่อนสมาชิก ที่นําเสนอนะครับว่า อาจจะต้องตัดตอนให้ได้เสียทีนะครับว่า คําว่า ส.ค. ๑ ท่านเจอ ส.ค. ๑ ถ้าท่านยืดไปอีก ท่านก็จะเจอใบ ภ.บ.ท. ๕ ซึ่งก็ยังออกกันได้อยู่ทุกวัน ถ้าทุกคนเริ่มต้นอ้างสิทธิ อย่างนั้น ระยะเวลาผ่านไป ๖๐ ป้ นิรโทษครั้งหนึ่งแล้วป้ ๒๕๕๑ มาป้นี้ถ้าต่อยืดนิรโทษอีก ผมคิดว่าตัดตอนเสียดีกว่าครับ ก็คือให้รู้จักจบเสียที่ ส.ค. ๑ เพราะว่าถ้าท่านจะรอ ส.ค. ๑ ออกเปึนโฉนด ผมเรียนได้เลยครับอีกร้อยป้ก็ออกไม่หมดครับ อันนี้ท่านอธิบดีกรมที่ดิน พูดไปแล้ว ผมก็ฝากกลับไปท่านด้วยครับ ผมเจอที่ชาวบ้านด้านหน้าติดถนนทางหลวง ด้านซ้ายติดถนน อบต. ด้านขวาติดโฉนด ด้านหลังติดโฉนด เดี๋ยวนี้ยังไม่มีเอกสารเลยครับ ไปติดต่อที่ดินว่าจะออกให้เขาได้เมื่อไร รอเดินสำรวจทั้งตำบล ถามตัวเลขคิวรอเดินสำรวจ ทั้งตำบลอีกประมาณ ๒๐ ป้ แต่ถ้าออกเฉพาะรายก็ต้องมาคุยกัน เพราะใน ส.ค. ของท่าน ๔,๐๐๐,๐๐๐ ฉบับ ผมบอกเลยป่ดบัญชีดีกว่าครับ ขณะที่หัวไร่ปลายนาที่ล้อมรอบด้วยโฉนด กว่าจะเข้าคิวออกโฉนดได้ท่าน อีก ๒๐ ป้ เพราะฉะนั้น ๔,๐๐๐,๐๐๐ ฉบับ ถ้า ส.ค. คิดจะออกโฉนดผมว่าเลิกเถอะครับ คือถ้าไม่จ่ายสินบนเจ้าหน้าที่หมดสิทธินะครับชาตินี้ ส.ค. นั้นก็ไม่ได้เปึ้นโฉนด เพราะฉะนั้นผมเห็นด้วยกับแนวของท่านอธิบดีกรมที่ดินครับ ยุติอันนั้นเสียดีกว่าครับ และถามเรื่องป์าไม้มันเปึนมาอย่างไรครับ ผมจำได้ครับ เรียนหนังสือ ชั้นประถม สินค้าออกของประเทศไทยท่านที่นั่งอยู่ข้างบนจำได้หมดครับ สินค้าส่งออก ประเทศไทยอันดับ ๑ ข้าวครับ อันที่ ๒ ดีบุ๊ก อันที่ ๓ ไม้สัก อันที่ ๔ ยางพารา เรามีสัมปทานโค่นป์ากันมานานมากครับท่าน โค่นแล้วก็มีข้อบังคับของกรมไหนตอนนั้นยังเปึนกรมป์าไม้ไหมครับ ยังอยู่ในกระทรวงเกษตร โค่นเสร็จแล้วต้องปลูกชดเชย ถามว่าหลังจากโค่นเสร็จแล้วที่เดินตามหลังกลายเปึนกองทัพ ยึดที่ครับ ไม่มีแปลงไหนปลูกชดเชยครับ มายุติเอาจริง ๆ ป้ ๒๕๓๑ ที่ ยุติจริง ๆ เหตุเกิดที่ บ้านเกิดของท่านอดีตปลัดกระทรวงทรัพยากรครับ เกิดที่พิปูนครับ โคลนถล่ม ซุงถล่ม ท่วมหมู่บ้านตายไป ๒๐๐ กว่าคน รัฐบาลสมัยนั้นกระทรวงเกษตรประกาศทวงคืนผืนป์า แล้วก็ยุติใบอนุญาตสัมปทานไม้ทั้งหมด คราวนี้หลังจากยุติแล้วมันยุติหรือเปล่าครับ เราก็ได้ ข่าวเปึนระยะ ๆ ครับ ซุง สงฆ์ โสร่งบ้างนะครับ อะไรที่เข้ามาทางพม่าซึ่งจริง ๆ มันตัดจาก ไทยแล้วล่องซุงไปพม่าแล้วก็พาเข้ากลับไทย อันนี้ก็เจอมาบ่อย แต่มาถึงวันนี้จริง ๆ ครับ ผมคิดว่าเราก็ต้องกลับมาดูความจริงครับว่าพื้นที่ป์าเราเหลือน้อยลงไป ระหว่างที่เป่ด สัมปทานป์าโดนบุกโดนเบิกไปหมดแล้ว คราวนี้มีเหลือพื้นที่ป์าที่จำแนกได้ ผมเข้าใจว่า กรรมาธิการทราบดีกว่าผมครับ มันมีพื้นที่ป์าส่วนหนึ่งที่เรียกว่าป์าสงวน เดิมกรมป์าไม้ดูแล ปัจจุบันก็กรมป์าไม้ดูแล กรมป์าไม้เคยดูแลป์าทุกประเภทครับ สมัยที่กรมป์าไม้อยู่ใน กระทรวงเกษตร พอเราปฏิรูประบบราชการ กรมป์าไม้ก็กระเจิดกระเจิงออกกระทรวงเกษตร อยู่กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติ จากกรมป์าไม้ก็ผ่าเปึนกรมอุทยาน กรมชายฝัืง กรมอะไร ต่ออะไร ผมจำไม่ได้ครับเรียกไม่ถูก จนเดี๋ยวนี้ไม่รู้ว่าใครรับผิดชอบป์าอะไรกัน อยู่ตรงกลาง เรียกว่ากรมอุทยาน ขอบ ๆ เรียกว่ากรมป์าไม้ ระหว่างกรมอุทยานกับกรมป์าไม้ กรมป์าไม้ ก็มีพื้นที่ป์าสงวนครับ ซึ่งเพื่อนสมาชิกก็บอกแล้วครับ พื้นที่ป์าสงวนไปเคลียร์ (Clear) กันเสีย ให้เสร็จ ใครมี ส.ค. ๑ มาเคลียร์ (Clear) กับป์าสงวนให้จบ ส.ค. ๑ เกิดก่อนป์า หรือป์าเกิดก่อน ส.ค. ๑ แล้วก็ป่ดบัญชีเสีย พอให้เวลานิรโทษกรรม ๒-๓ ป้นี้ทำให้จบครับ มันจะได้จบไม่ต้องอ้าง ส.ค. อีก ๔๐-๕๐ ล้านไร่ มาไล่ออกโฉนดกันอีก
ถัดไปครับ พื้นที่ที่เปึนป์าสงวนวันนี้เหลือกรมป์าไม้ดูแล เดิมเราเคยผลิต ป์าไม้แพร่คือระดับปฏิบัติการไม่ใช่ระดับวิชาการแบบจบมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ไม่ได้จบวนศาสตร์ จบป์าไม้แพร่ เด็กจบ ม.๖ ม.๓ ไปเรียนป์าไม้แพร่ เปึนปฏิบัติการเดินในป์า วันนี้โรงเรียนป์าไม้แพร่ยุบไปแล้ว ระดับปฏิบัติการเกือบไม่เหลือแล้วครับ เรามีนักวิชาการ หมดแล้ว สร้างผลิตขึ้นมา ระดับปฏิบัติการผมเข้าใจว่าป์านนี้ก็ใกล้จะเกษียณหมดแล้ว อีกไม่กี่ป้คงจบ ก็เหลือเฉพาะวิชาการทำเรื่องป์าไม้ครับ ปัญหาพอกรมป์าไม้มีพื้นที่ป์าสงวนมาก กรมป์าไม้ผมว่านับเจ้าหน้าที่ให้ท่านอธิบดีดำรงค์ พิเดช ไปนับ ผมว่านับได้ครับ เหลือไม่เกิน ๔๐๐-๕๐๐ คนแล้วกระมังทั้งกรม แต่ถ้านับถึงผื่นป์าครับ น่ากลัวครับท่านเมื่อ ๒ เดือนที่แล้ว ผมมีโอกาสไปที่จังหวัดน่าน ไปที่โครงการเขาเรียก โครงการบ้านก่อก-บ้านจูน อันเนื่องมาจาก พระราชดำริ ไปเพื่อน ๆ ครับ ไปดูการปลูกข้าวเพื่อทดแทนชาวบ้านที่ไม่มีข้าวกินในพื้นที่พอ ก็ไปร่วมปลูกข้าวกับเขาครับ ตั้งใจว่าอีก ๒ เดือนเกี่ยวข้าว พฤศจิกายนจะขึ้นไปอีกที ระหว่างทางจากจังหวัดน่านขึ้นไปอำเภอปัวครับ วิ่งไปบนถนนทางหลวง ข้างขวาก็ไม้ถูกไฟ เผาไหม้อยู่บ้างอะไรบ้างเปึ้นระยะ ๆ แต่ฝัืงซ้ายครับจากขอบถนน เดินลงไปจากขอบถนน ไหล่ถนนไปอีก ๓-๔ เมตร ถัดจากไหล่ถนนยังไม่สุดไหล่ถนนเลยครับ ผมเจอต้นข้าวโพดแล้ว แล้วปลูกห่างจากถนนทางหลวง ๕ เมตร ไล่ลงไปเนินเขาล่างสุดไกลเปึนกิโลเมตรครับ และมองไปลูกเขาทางโน้นใช่อีกครับ ทั้งหมดเลยครับ ปลูกข้าวโพดทั้งนั้น อีกฝัืงหนึ่งก็ไล่ปลูกข้าวโพด ถามน้อง ๆ ที่นั่นว่านี่ที่ของใคร ที่ป์าสงวนครับ คราวนี้เราไปยึด ป์ากันคืนมาท่าน โครมคราม ๆ กับทุกรีสอร์ต (Resort) เขา ผมคิดว่าป์าโล่ง ๆ อย่างนี้ที่ปลูก ข้าวโพด ถ้าจะเริ่มอย่างท่านคิดก็ได้ครับ ริมขอบถนนกรมป์าไม้ไม่มีกำลังให้กรมทางหลวงไป ปลูกต้นไม้เสียก่อนได้ไหม ไหล่ถนนคุณไปกี่เมตรหัดปลูกต้นไม้เสียบ้าง ไม่ใช่ตัดถนนเสร็จแล้ว ก็เป่ดป์าไปอีก ๑ กิโลเมตร ตัดถนนเสร็จปลูกป์าไว้ริมถนน คนจะได้มีจิตใจอยู่กับต้นไม้ครับ ถนนทางหลวงที่มีทั้งหมดท่านไปหารือดูครับกรรมาธิการว่าทั่วประเทศไทยนี่ปลูกต้นไม้ เสียให้หมดได้ไหม กรมวิชาการ กระทรวงเกษตรไปดูสิไม้พันธุ์ไหนดูแล้วมันสดชื่นตารู้สึกว่า อยากเห็นต้นไม้ อยากเห็นสีเขียว ในกรุงเทพฯ ใน กทม. ถนนทุกสายทำอย่างไรได้ให้เหมือน เวียดนามซึ่งเขาเริ่มมีต้นไม้กันหมดทำอย่างไรครับ กระทรวงเกษตรไปคิดให้เขาต่อสิ ใส่ยอดไป ปลูกต้นอย่างนี้คุณจะสร้างเมืองเปึนสีเขียวทั้งหมด แล้วที่ปลูกข้าวโพดท่านไม่ต้องกังวลนะครับว่า ข้าวโพดยังขาดอีก ๒,๐๐๐,๐๐๐ ตัน เมื่อเช้าผมดูโทรทัศน์ครับ มันส่วนกันคนละทางครับ ข้าวโพดราคาตกต่ำชาวไร่ข้าวโพดกำลังประท้วงครับ กลไกตลาดพวกนี้ดูด้วยครับ นอกจาก ส่งเสริมให้ชาวบ้านปลูกข้าวโพดแล้วอย่าลืมนะครับ กลไกพวกอาหารสัตว์ตัวนี้ที่มันหลอก เงินรัฐเปึนระยะ ๆ รัฐบาลประกันราคาข้าวโพดเมื่อไรรับประกันได้ครับข้าวโพดจากพม่า เข้ามาทันที คราวนี้คิดต่อไปนะครับว่าพื้นที่ที่ปลูกข้าวโพดบนไหล่เขาทั้งหมดมันของใครกันบ้าง ไล่ไปดูทีละกรม ผมชี้เลยครับท่านปลัด ท่านอธิบดีครับ เส้นทางไปอำเภอปัวท่านไปดูตอนนี้ ข้าวโพดเขียวผมเข้าใจว่าเริ่มจะเกี่ยวกันแล้ว ๗๕ วันได้เกี่ยว มีที่ไหนครับเผาป์าเสร็จลง ข้าวโพด ๗๕ วัน ได้ไร่เปึนแสนอย่างท่านว่ามีอาชีพไหนทำได้ครับ ถ้าจะปล่อยอยู่ เพราะเห็นใจว่าคนจนอย่าเลยครับ ถ้าจนแล้วเอาเปรียบสังคมกันอย่างนี้ผมคิดว่าคนรวย ก็กลับจนถ้าเอาเปรียบสังคมอย่างนี้ก็ผิดเท่ากันละครับ อยู่กันให้พอเพียงนะครับ เพราะฉะนั้น ที่ดินเหล่านั้นผมเสนอว่าไปเอาคืนมาแล้วพิสูจน์สิทธิกันให้ได้ครับ ไปศาลกันเลยว่าแปลงไหน ชาวบ้านครอบครองมา ถ้าครอบครองมาก็พร้อมที่จะทำให้ปลูกข้าวโพดได้ แต่ถ้าเอาไป ๑๐ ไร่ คุณปลูกข้าวโพด ๕ ไร่ เหลืออีก ๕ ไร่ ปลูกป์าคืนมานะ ผมเห็นด้วยนโยบายคนอยู่ กับป์าครับ แล้วก็เปึ้นทิศทางที่ดีที่สุดนะครับ แต่ไม่ใช่คนบุกป์าแล้วสร้างป์าเปึนพื้นที่ดินร้าง แล้วก็เผามันทุกป้อย่างนี้ไม่ได้ครับ ป้หน้าเราก็เจออีกครับ พอเข้าหน้าแล้งเผากันอีกครับ ถามว่าเกิดจากอะไรครับ เกิดจากวิถีปฏิบัติของชาวบ้านส่วนหนึ่ง เกิดจากพวกที่เห็นแก่ ประโยชน์ส่วนตนอีกพวกหนึ่ง ผมไปเจอทางเหนือ อย่างนั้นกลับไปที่บ้านเองครับ ที่นครศรีธรรมราช มีโอกาสนั่งเฮลิคอปเตอร์ของกรมอุทยาน กระทรวงทรัพยากร ขึ้นไปดูป์า มันก็แปลกไปคนละอย่างครับ ทางเหนือถางเตียนหมดแล้วปลูกข้าวโพด ทางใต้ครับ ป์ายังเขียวเรียบร้อยหมดไปปลูกมังคุดไว้ครับใต้ป์า ไปปลูกต้นมังคุด พอต้นมังคุดโตเสมอ หน้าผ่ากครับ โค่นป์าโผล่มาเปึนมังคุดเขียวเหมือนเดิมครับ อันนั้นคนยังรับไม่ได้ครับ พลเมืองที่นั่นเขายังคัดค้านแล้วก็คิดว่าอันตรายจะเกิด คือคนที่บุกขึ้นไปปลูกวันหนึ่ง น้ำจะท่วมถล่มไปถึงบ้านตัวเอง เขาก็ยังประจานกัน เขาก็ยังเรียกร้องยุติ เพราะฉะนั้น เขาหัวโล้นทั้งหมดผมคิดว่าปฏิบัติการจริง ๆ นะครับ แล้วก็อย่าให้กรมป์าไม้ทำอย่างเดียว ท่านผ่าจนกรมป์าไม้เหลือเท่าปลายก้อยแล้วครับ เล็กเกินไปเจ้าหน้าที่ไม่พอแล้ว ถ้าจะสร้าง ให้ดีครับไปผลิตนักป์าไม้มาใหม่จากโรงเรียนป์าไม้แพร่เถอะครับ ใครยุบไปเอาคืนมาเสียด้วย ผมคิดว่าน่าจะผลิตระดับวิชาชีพพวกนั้นมาชดเชยครับ เรามีปริญญาเยอะครับ ราชภัฏเดี๋ยวนี้ ปริญญาตรีหมดแต่แรงงานที่จะปฏิบัติการระดับอาชีวะหมดไปแล้วครับ กรมป์าไม้ฝากไป เอาคืนมาด้วยครับ โรงเรียนป์าไม้แพร่ครับ ขอขอบพระคุณครับ