วรรณธรรม กาญจนสุวรรณ อภิปรายสนับสนุนการปฏิรูปประเทศด้านวัฒนธรรม ศิลปะ กีฬา คุณธรรม และจริยธรรม โดยเน้นให้พัฒนาทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ผ่านการบูรณาการวิชาการและปรับบทบาทครูสู่การเป็นโค้ช พร้อมส่งเสริมพฤติกรรมดีในเด็กและเยาวชนโดยอาศัยองค์ประกอบของบ้าน วัด โรงเรียนร่วมกันส่งเสริมคุณค่าทางสังคม
เรียนท่านประธานสภาขับเคลื่อน การปฏิรูปประเทศ กระผม สปท. วรรณธรรม กาญจนสุวรรณ ครับ ขออนุญาตที่จะอภิปราย สนับสนุนของอนุกรรมาธิการขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศด้านวัฒนธรรม ศิลปะ กีฬา คุณธรรม และจริยธรรมนะครับ โดยกระผมขออนุญาตครับว่าเรื่องทั้งหลายนี้อยากจะให้ ท่านคณะกรรมาธิการดูว่าสิ่งที่ได้อภิปรายมาถึง ณ บัดนี้นั้นเป็นเรื่องที่เราต้องตั้งผลลัพธ์ ของการเรียนรู้ ผลลัพธ์ของการเรียนรู้ที่ชัดเจนคืออะไรนะครับ ผมได้มีโอกาสครับ ได้เข้าไป สืบค้นในอินเทอร์เน็ต (Internet) พบว่าวันนี้ผลลัพธ์ของการเรียนรู้ที่เขาเอามาเป็นตัวแบบ ทั่วโลกกันก็คือการกล่าวถึงพี ๒๑ (P21) คือพาร์ตเนอร์ชิป ฟอร์ ทเวนตีเฟิสต์ เซ็นจูรี เลิร์นนิง (Partnership for 21st Century Learning) น ะครับ ซึ่งพี ๒ ๑ (P21) นี้ เป็นหน่วยงานที่หลายองค์กรของประเทศสหรัฐอเมริกาครับได้ร่วมประชุมวางแผนกัน มองผลสัมฤทธิ์หรือผลลัพธ์ของการพัฒนาคนของประเทศเขา โดยเน้นไปเรื่องของ เลิร์นนิง (Learning) การเรียนรู้ครับที่มีทักษะหรือเราเรียกกันว่า ทักษะแห่งการเรียนรู้ นั่นหมายความว่าอย่างไรครับ ท่านคงเห็นกันดีนะครับ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของกีฬา ศิลปะ วัฒนธรรม การศาสนา คุณธรรม จริยธรรม มุ่งเน้นไปสู่หลักสำคัญที่ต้องการจะให้เห็นว่า คนต้องเป็นคนดีคือ ๖ ประเด็นนี้จะต้องนำไปสู่ผลลัพธ์ที่เรียกว่าคนดี แต่ ๖ ประเด็นนี้ไม่ว่าเรื่องของกีฬา ศิลปะ วัฒนธรรม การศาสนา คุณธรรม จริยธรรมตรงนี้นั้น มันคลุกเคล้ากันอยู่ ที่จะต้องทำให้เป็นทักษะออกมาให้ได้ เราเห็นเด็กของเรามีพฤติกรรม ที่ใช้ความรุนแรง ยกพวกตีกัน เราเห็นเด็กของเราต่อให้มีคอมพิวเตอร์ที่ทันสมัยแค่ไหน แต่ก็ทำให้เห็นว่าอาชญากรรมมีแนวโน้มที่สูงขึ้น เรากำลังเห็นเด็กของเราที่กำลังเป็นเหยื่อ มีภูมิต้านทานทางสังคมค่อนข้างต่ำ ตรงนี้ครับผมคิดว่าเราอาจจะต้องมีการทบทวนกันให้ชัด ว่าเป้าประสงค์ที่แท้จริง โดยใช้สาระสำคัญของกีฬา ศิลปะ วัฒนธรรม การศาสนา และคุณธรรม จริยธรรมนั้นจะต้องไปเสริมสร้างสิ่งที่ผมคิดว่าวันนี้ยังด้อย ยังต้องพัฒนา ก็คือ เรื่องของพฤติกรรม โดยอาศัยทักษะ การพัฒนาทักษะจึงเป็นเป้าหมายสำคัญ ผมพบว่าครับ ประเด็นที่ท่านนำเสนอมาน่าสนใจตรงว่าวิชาแกนต่อไปนี้ จากนี้ไปอีกก่อนถึงศตวรรษที่ ๒๒ ตอนนี้เราอยู่ศตวรรษที่ ๒๑ ในประเทศสหรัฐอเมริกานั้นเขาเน้นไปถึง ๘ วิชาด้วยกันครับ ซึ่งใกล้เคียงของท่านที่นำเสนอ วิชาที่เขาให้ความสำคัญมากเลยคือ ๑. วิชาภาษาแม่ครับ เขาไม่ได้บอกว่าเป็นวิชาภาษาอังกฤษหรือภาษาฝรั่งเศส นั้นหมายถึงว่าของเรานั้นเน้นถูกต้อง แล้วครับที่ท่านกรุณานำเสนอภาษาไทย วันนี้เด็กไทยเราอ่านหนังสือได้แค่ไหน เด็กไทยเรา เข้าใจภาษาได้แค่ไหน อย่างไร ตรงนี้ถือว่าภาษาแม่เป็นวิชาสำคัญครับ ต่อมาครับคือวิชา ศิลปะ วิชาคณิตศาสตร์ และวิชาที่เขาเน้นมากเลยคือการปกครอง และหน้าที่พลเมือง วิชาเศรษฐศาสตร์ วิชาวิทยาศาสตร์ วิชาประวัติศาสตร์ครับ อันนี้ถือเป็นเรื่องสำคัญครับ ผมคิดว่าตรงนี้ในรายงานของกรรมาธิการของท่านนั้นอาจจะไปอยู่ส่วนใดส่วนหนึ่ง แต่ผมคิดว่า เรื่องวิชาประวัติศาสตร์เป็นเรื่องสำคัญ รวมทั้งวิชาภูมิศาสตร์นะครับ ทั้ง ๘ วิชานี้คือ เลิร์นนิงสกิล (Learning Skill) ครับ และจะต้องบูรณาการกันให้ทันยุคสมัยที่จะต้องเป็น สหวิทยาการ ซึ่งตรงนี้เองครับอาจจะต้องไปพัฒนาครูของเรา ครูของเราวันนี้ไม่ใช่เป็นผู้สอน อย่างเดียว สหรัฐอเมริกาให้ความสำคัญครับว่าจะต้องเป็นโค้ชชิง (Coaching) ไม่ใช่ทีชชิง (Teaching) เหมือนเดิมแล้วนะครับ และต้องเอาเด็กเป็นศูนย์กลางของการเรียนรู้ครับ เรามิได้หมายถึงว่าครูเล่าเรียนมาแล้วมาปฏิบัติงานและไปสอนหนังสือตามห้องเรียนเหมือน ดั้งเดิม แต่ต้องดูสภาพบริบท บริบทที่ดั้งเดิมของเราที่มีคุณค่ามากที่เรียกว่า บวร ครับ บ้าน วัด โรงเรียน จะต้องบูรณาการกัน ต้องทำให้ทั้งบ้าน วัด โรงเรียนนั้นมีพฤติกรรมที่ดี สิ่งแวดล้อมตรงนี้เป็นเรื่องสำคัญนะครับ ซึ่งตรงนี้เองในหลักของพี ๒๑ (P21) นี้เขาให้ ความสำคัญไป ๓-๔ เรื่องด้วยกัน ที่เขาเรียกว่า ๓ อาร์ (3R) ๗ ซี (7C) เขามองคนในอนาคต อย่างไรครับ ๑. คนต้องอ่านออกแล้ว คนจะต้องเขียนได้ คนจะต้องคิดเลขเป็น นี่คือ ๓ อาร์ (3R) ครับ ส่วน ๗ ซี (7C) ครับ เป็นเรื่องของการพูดถึงทักษะ ทักษะด้านการคิดอย่างมี วิจารณญาณ คือคิดเป็นครับ ทักษะในการแก้ไขปัญหา ทักษะในเรื่องของการเข้าใจ ความต่างวัฒนธรรม ต่างกระบวนทัศน์ ต้องเข้าใจนี่คือคนไทย ต้องเข้าใจนี่คืออาเซียน (ASEAN) ต้องเข้าใจว่าคืออียู (EU) มันต่างกระบวนทัศน์ อย่างเช่นเรื่องของการเมือง การปกครอง เราเป็นประชาธิปไตยแบบไทย ๆ เรา ของเขาเป็นประชาธิปไตยแบบสากล หรือเป็นอัตลักษณ์ของเขานั้นมันมีความต่างความเหมือนกันอย่างไร มีทักษะความร่วมมือ การทำงานเป็นทีมกัน และเรื่องของภาวะผู้นำครับ รวมทั้งทักษะด้านสื่อสารสารสนเทศ รู้เท่าทันสื่อ ทักษะด้านคอมพิวเตอร์ เทคโนโลยีสารสนเทศ การสื่อสาร และแน่นอนครับ มันไปไกลถึงทักษะอาชีพ และทักษะของการเรียนรู้โดยรวม นี่ละครับคือสิ่งที่พี ๒๑ (P21) พี ๒๑ (P21) เกิดขึ้นจากกลุ่มนักธุรกิจ กลุ่มข้าราชการ กลุ่มของประชาสังคมของ สหรัฐอเมริกาเขาตกผลึกกัน เขาตกลงครับว่าพลเมืองของเขาในศตวรรษที่ ๒๑ นั้นต้องเป็น อย่างนี้ ผมก็เลยคิดว่าจึงเป็นเรื่องที่น่าสนใจครับ เลยนำเอามาอภิปรายตรงนี้ ประกอบกับว่า วันนี้นั้นเรามีทุนเดิมทางสังคมของเราอยู่ค่อนข้างเยอะครับ กีฬาของเราก็โดดเด่น ศิลปะของเราก็ดี วัฒนธรรมก็ดี ศาสนาเรายิ่งใหญ่มากไม่ว่าศาสนาไหน และมีเป้าประสงค์ในเรื่องของการทำให้เป็นคนดี เรื่องของคุณธรรม จริยธรรมทั้งนั้นเลยนะครับ ผมเลยอยากจะขออภิปรายอีกสักเล็กน้อยครับว่า ตรงนี้คือพื้นฐานสำคัญที่ท่านต้องไปขมวด ให้เป็นทักษะ ให้เป็นผลลัพธ์ของการเรียนรู้ให้ได้ว่าทักษะที่เราอยากเห็นที่อาศัย ศิลปวัฒนธรรม เรื่องของการกีฬา ศาสนานั้นเราต้องไปเติมทักษะอะไรบ้างและนำไปสู่ การทำให้พฤติกรรมของคนเป็นพลเมืองของคนที่เรียกว่าคนดี คนดีมี ๒ นัยนะครับ คือ ๑. คนที่ดีที่ประพฤติตามกฎหมายของบ้านเมือง นัยอีกนัยหนึ่งเราถือว่าคนดีที่ประพฤติ ตามประเพณีวัฒนธรรม ผมคิดว่า ๒ สิ่งนี้ไม่ว่าจะเป็นกฎหมายก็ดีหรือประเพณีวัฒนธรรม ก็ดีนั้นล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่งดงาม ที่เราต้องทำให้ทักษะตรงนี้ให้คนรุ่นหลังของเรานั้น เป็นพลเมืองโดยสมบูรณ์และรักษาสิ่งที่งดงามตรงนี้ไปได้ ผมจึงขออนุญาตอีกนิดหนึ่งครับว่า ในเรื่องของการเรียนรู้ ณ ขณะนี้ท่านสังเกตดูครับ การเรียนรู้นั้นเรามุ่งเน้นแต่เชิงเนื้อหา แต่ในเชิงพฤติกรรมตรงนี้อาจจะต้องมีมาตรฐานกระบวนการในการที่จะปรับเปลี่ยน พฤติกรรมของคนให้ไปสู่พลเมือง ในร่างรัฐธรรมนูญเองหรือที่กำลังผ่าน ๗ สิงหาคมที่ผ่านไป เป็นรัฐธรรมนูญฉบับถาวรตรงนี้มีหลายหมวด หลายหมู่มาตราไม่น้อยครับที่พยายาม จะเปลี่ยนวัฒนธรรมทางการเมือง ที่จะเปลี่ยนสิ่งที่มันเป็นสิ่งที่ด้อยคุณค่าให้มีคุณค่า เหมาะสมกับสภาพการณ์ของสังคม ผมคิดว่าท่านมาถูกทางแล้วครับที่พยายามจะเอาบางเรื่อง ที่เป็นกระแสปัจจุบันไม่ว่าเรื่องของโอเน็ต (O-NET) เอเน็ต (A-NET) นะครับ รวมทั้งถึงเรื่อง ของการวัดประสิทธิภาพของครูในการเรียนการสอน รวมทั้งการประเมินผลลัพธ์ ทั้งหลาย ทั้งปวงนี้ต้องถูกจัดระเบียบอย่างเป็นระบบครับ อยากจะขอให้ท่านได้เห็นภาพนะครับว่า วันนี้เรามีกรรมาธิการด้านการศึกษาด้วย ๒ กรรมาธิการนี้น่าจะมีโอกาสแล้วละครับผมว่า ที่จะทำงานร่วมกันทั้งทางตรงและทางอ้อม น่าจะมีโอกาสได้มากขึ้นนะครับ ถ้าเกิดเรามี บางสิ่งบางอย่างที่เราสามารถอธิบายเป็นการเรียนรู้ทักษะของประเทศไทยให้เกิดขึ้นในอนาคต ว่าเป้าประสงค์เราอยากเห็นคนไทยเป็นแบบไหน อย่างไร ที่มากกว่าคำกว้าง ๆ ว่าคนดี แต่คนดีท่านนิยามไว้ชัดเลยครับว่าควรจะต้องประกอบด้วยทักษะอะไรอย่างไรเพื่อทำให้เกิด ความชัดเจนในการนำไปสู่การปฏิรูปในครั้งนี้ครับ ขอบพระคุณครับ