กราบเรียนท่านประธานและ สมาชิกทุกท่านครับ ยุทธศาสตร์ที่ ๖ เรื่องของโรดเซฟตี (Road Safety) กับงานการแพทย์ ฉุกเฉินสามารถศึกษาได้จากเอกสารหน้า ๕๖ ถึงหน้า ๕๘ นะครับ ขอสไลด์ (Slide) นะครับ แม้ว่าในสถานการณ์ปัจจุบันได้มีการรายงานขององค์การอนามัยโลกว่า การดูแลหลังเกิดเหตุ รถชนหรือโพสต์แครชแคร์ (Post-Crash Care) ในเมืองไทยถือว่ามีความก้าวหน้านะครับ ถูกบันทึกไว้ในโกลเบิล สเตตัส รีพอร์ต (Global status report) ก็ตาม หรือแม้ว่า การโทรด้วย ๑๖๖๙ บาดเจ็บ ป่วยฉุกเฉิน สามารถที่จะโทรได้ทั่วไทยก็ตาม หรือแม้ว่า เราสามารถจะช่วยผู้ป่วยหลังถูกเหตุรถชนสูงถึง ๓๕๐,๐๐๐ ครั้งต่อปีก็ตามนะครับ รวมทั้ง ทางกระทรวงสาธารณสุขได้ทำให้ทุก ๆ เขตบริการ ๑๒ เขต มีการจัดตั้งทรอมา เซ็นเตอร์ เลเวล วัน (Trauma center level one) เพื่อให้บริการกรณีบาดเจ็บสาหัส รวมทั้ง การทำให้เรื่องของการบาดเจ็บ โดยเฉพาะการบาดเจ็บทางสมองและการบาดเจ็บสาหัส ต่าง ๆ นั้นเป็นฟาสต์แทร็ก (Fast track) อย่างหนึ่งของการรักษาก็ตามนะครับ จนเมื่อตอน เทศกาล ๒ เทศกาลใหญ่ที่ผ่านมานั้น ผู้เสียชีวิต ณ จุดเกิดเหตุที่เคยสูงถึง ๖๕ เปอร์เซ็นต์ ได้ลดลงเหลือ ๕๕ เปอร์เซ็นต์ก็ตามนะครับ แต่ในความเป็นจริงสถานการณ์ที่ยังน่าเป็นห่วง คือระบบการแพทย์ฉุกเฉินของแต่ละจังหวัดยังตอบสนองไม่เหมือนกัน บางจังหวัด ช่วยผู้ป่วยฉุกเฉินได้เป็นแสนครั้ง บางจังหวัดอยู่ที่ ๓,๐๐๐ ครั้ง ถึง ๔,๐๐๐ ครั้งนะครับ ความร่วมมือขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น โดยเฉพาะ อบต. และเทศบาลยังไม่ได้ ครอบคลุมทั้งหมดนะครับ การช่วยเหลืออีเอ็มเอส (EMS) ยามเจ็บป่วย โดยเฉพาะรถชนกันนั้น ได้เฉลี่ยประมาณที่ ๕๐ เปอร์เซ็นต์ รวมทั้งฮอตไลน์ (Hotline) เพื่อจะโทรยามรถชนกัน มีเบอร์โทรศัพท์ที่ทั้งตำรวจ ดับเพลิง กู้ชีพ กู้ภัย หลายเบอร์จนสับสนนะครับ ภาคประชาชนเอง ยังต้องการการฝึกการปฐมพยาบาลและการช่วยแจ้งเหตุที่ถูกต้อง หรือแม้แต่รถแอมบูแลนซ์ (Ambulance) วิ่งออกไปยังถูกชนจนพยาบาลและกู้ชีพเสียชีวิตนะครับ ดังนั้นจึงจำเป็น ต้องมีแผนเอสอีเอ็มเอส (SEMS) ๔ แผน ซึ่งจริง ๆ ได้มีการเสนอในเวทีต่าง ๆ วันนี้ ขออนุญาตรวบรวมไว้เพื่อให้สอดคล้องสำหรับงานโรดเซฟตี (Road Safety) นะครับ

แผนที่ ๑ คือแผนพัฒนาระบบอีเอ็มเอส (EMS) ระดับจังหวัด ซึ่งปกติ ในจังหวัดท่านผู้ว่าราชการจังหวัดจะเป็นประธานอนุกรรมการพัฒนาระบบอีเอ็มเอส (EMS) จังหวัดอยู่แล้วนะครับ เพื่อเน้นให้ปรับปรุงระบบการช่วยเหลือทั้งกู้ภัยและกู้ชีพ ได้เหมาะสมกับพื้นที่ เพื่อช่วยให้ทันแล้วก็ปลอดภัยนะครับ รวมทั้งไปเสริมทักษะทั้งกู้ชีพ กู้ภัย แล้วก็ภาคประชาชน โดยเร่งการประชาสัมพันธ์การแจ้งเหตุและการพัฒนา รวมทั้งการ เร่งพัฒนาระบบพรีฮอสพิทัลแคร์ (Pre-Hospital Care) สำหรับอุบัติเหตุนะครับ

แผนที่ ๒ เป็นแผนสำคัญครับ เพราะว่าเป็นแผนที่จะเพิ่มคุณภาพและ ปริมาณการช่วยเหลือในจังหวัดต่าง ๆ ให้ครบ โดยคีย์ (Key) ของเรื่องอยู่ที่ความร่วมมือของ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ทั้ง อบจ. เทศบาล และ อบต. ทั่วไทย ที่ถ้าสามารถระบุ เป็นความรับผิดชอบชัดเจนก็จะสามารถทำได้ ตัวอย่างดี ๆ อย่างที่จังหวัดเชียงใหม่นะครับ ผู้ว่าราชการจังหวัดได้เร่งทำให้ อบต. ทุกแห่งเซต (Set) หน่วยกู้ชีพขึ้นมา ทำให้การออกเหตุ ช่วยประมาณ ๑๐,๐๐๐ กว่าครั้ง อัป (Up) ถึง ๓๐,๐๐๐ ครั้ง ทำให้ อบจ. ที่จังหวัด อุบลราชธานีได้ทำให้น้อง ๆ อบต. ทั้งหลายมีหน่วยกู้ชีพที่ฝึกกัน ๑๑๐ ชั่วโมง พร้อมที่จะ ช่วยผู้ป่วยรุนแรง รวมทั้งการหารถกู้ชีพให้กระจายพร้อมกันจนจังหวัดอุบลราชธานีขึ้นเป็นที่ ๒ ของประเทศได้นะครับ หรือที่จังหวัดสงขลาสามารถรวมเอากู้ชีพ ตำรวจ รวมทั้งกล้องวงจรปิด ไว้เป็นศูนย์เดียว โทรเบอร์ไหนก็ติดที่ศูนย์นั้นศูนย์เดียวได้นะครับ

แผนที่ ๓ เป็นเรื่องของแผนประสานให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องด้านความ ปลอดภัยทางถนนสนับสนุนงบประมาณในการดำเนินการกู้ชีพ กู้ภัยทางถนน ซึ่งจะเน้น ให้มีอุปกรณ์ ไม่ว่าจะเป็นการตัดถ่างหรือการช่วยเหลือการแพทย์ฉุกเฉิน รวมทั้งการฝึกอบรม ต่าง ๆ ตัวอย่างเช่น การที่กองทุนเพื่อความปลอดภัยทางถนนจะสนใจเรื่องนี้ เป็นต้นนะครับ

สุดท้ายแผนที่ ๔ แผนพัฒนาระบบการโทรแจ้งเบอร์เดียว หรือที่เราเรียกกันว่า ซิงเกิล พับบลิก เซฟตี แอนเซอริง พอยต์ (Single Public Safety Answering Point) ก็เป็น ประโยชน์ที่จะทำให้เวลาประชาชนนึกยามตกใจจะจำได้แค่เบอร์เดียว โทรเบอร์เดียว แล้วสามารถทำให้ดับเพลิง กู้ชีพ กู้ภัย ตำรวจ เข้าช่วยเหลือพร้อมกันจากทุก ๆ หน่วยนะครับ ทั้งหมดเป็น ๔ แผน จากนี้ไปผมจะขออนุญาตท่านประธานเรียนเชิญศาสตราจารย์ดุสิต เครืองาม ท่านรองประธานกรรมาธิการ คนที่สอง ได้กล่าวภาพรวมแผนการปฏิรูประบบ ความปลอดภัยทางถนนอย่างยั่งยืนระยะยาวครับ ขอบคุณครับ