ขอบพระคุณครับท่านประธาน กราบเรียน ท่านสมาชิกแล้วก็ท่านคณะกรรมาธิการนะครับ ผมมีความเห็นด้วยกับการตั้งศูนย์ที่จะพัฒนา ศักยภาพคนพิการ เพราะว่าคนพิการก็เป็นสมาชิกคนหนึ่งของสังคมไทยนะครับ ควรจะมี สิทธิได้เท่ากับคนไทย แต่ว่าด้วยความพิการทําให้สิทธินั้นเขาเข้าไม่ถึงในหลาย ๆ อย่าง แล้วก็ดูจากตัวเลขของทางราชการกับตัวเลขที่ความเป็นจริงที่ว่าคนพิการมีประมาณ ๑,๕๐๐,๐๐๐ คน แต่ในขณะที่คนพิการพูดเองว่ามีประมาณ ๒,๐๐๐,๐๐๐-๓,๐๐๐,๐๐๐ คน แสดงว่าอะไรครับ มีประเด็นหนึ่งนั้นก็คือว่าการเข้าถึง คนพิการมีปัญหาเรื่องการเข้าถึง ในทุกเรื่อง ดูระดับการศึกษาส่วนใหญ่จบชั้นประถมศึกษา แสดงว่าคนพิการก็มีปัญหา เรื่องการเข้าถึงอีกเหมือนกันครับ เลยขาดโอกาสทางการศึกษา ฉะนั้นศูนย์บริการคนพิการ ที่จะตั้งขึ้นมาผมก็คิดว่าน่าจะทําให้การเข้าถึงของคนพิการเข้าถึงได้มาก บริการต่าง ๆ ที่รัฐ ทําขึ้นมาทั้งหมดถ้าเกิดคนพิการเข้าไม่ถึงแล้ว ไม่ได้ประโยชน์อะไรนะครับ มันก็จะ สูญเปล่านะครับ ที่สําคัญเมื่อคนพิการเข้าไม่ถึงแล้วก็จะมีเอเจนต์ (Agent) เข้ามา เอเจนต์ (Agent) ที่ดีเยอะครับเข้าไปดูแลคนพิการ คือคนพิการมี ๗ ประเภทนะครับ แต่ผมจะเพิ่ม ประเภทที่ ๘ คือพิการทางศีลธรรม พวกนี้ก็จะเข้ามายุ่งวุ่นวายกับคนพิการ ก็มีปัญหาตลอด อย่างเรื่องล็อตเตอรี่สําหรับคนพิการ พวกแขนขาดีไปขายแทนก็มี ถ่ายรูปมาลงในโซเชียล มีเดีย (Social Media) ให้เป็นที่ขบขันก็เห็นอยู่ หรือแม้กระทั่งการกําหนดกฎเกณฑ์ต่าง ๆ เพื่อจะช่วยคนพิการ ท้ายสุดเป็นการซ้ําเติมครับ ผมเคยไปช่วยงานท่านรัฐมนตรีว่าการ กระทรวงแรงงานท่านหนึ่ง ก็มีแนวคิดที่จะช่วยคนพิการ โดยเฉพาะเรื่อง ๑ ต่อ ๑๐๐ แรงงาน ปรากฏว่าทําร้ายคนพิการ กฎนี้นะครับ แล้วก็ทําร้ายผู้ประกอบการด้วย จนผู้ประกอบการ บอกว่าจะทําอย่างไร เขาก็อยากช่วยคนพิการนะแต่ว่ามีคนงาน ๑๐๐ คน ต้องไปหาคนพิการ มาทํางาน หาไม่ได้ อันที่ ๑ หาไม่ได้นะครับ อันที่ ๒ คนพิการเดินทางมาลําบากมาก เพราะ สถานประกอบการจะกระจายอยู่ อันที่ ๓ นี้นะครับ เขาจะต้องทําอุปกรณ์ต่าง ๆ ห้องน้ํา สมมุติว่าทั้งโรงงานมีห้องน้ําอยู่ ๑๐๐ ห้อง หรือประมาณสัก ๑๐ จุด เขาจะต้องทําสําหรับ คนพิการทุกจุดเลย ทั้งที่คนพิการมีไม่เท่าไร ฉะนั้นเขาก็มีแนวคิดกัน ก็ฝากคณะกรรมาธิการ ไว้ด้วยนะครับว่าถ้าจะให้คนพิการได้เข้าถึงจริง ๆ เข้าถึงอาชีพ เข้าถึงรายได้ มีแนวคิดที่จะ ออกกฎหมายฉบับหนึ่งเพื่อที่จะแก้ปลดล็อกตรงนี้ นั่นก็คือว่าให้ผู้ประกอบการ ๑ ต่อ ๑๐๐ ยอมจ่ายเงิน ไม่ใช่ค่าปรับนะครับแต่เป็นเงินที่เขาจะจ่ายสมทบ แล้วก็เอาเงินนี้ไปทําศูนย์งาน สําหรับคนพิการ แล้วก็มีรถรับคนพิการจากบ้านไปส่งที่ศูนย์นี้ ทําให้เป็นวงจรครบเบ็ดเสร็จ เพราะคนพิการมี ๗ ประเภท เอาง่าย ๆ นะครับเรายังอยากจะทําวีลแชร์ (Wheelchair) เอาคนพิการวีลแชร์ (Wheelchair) จะทํารถนะครับ รถโลว์ฟลอร์ (Low Floor) ของ ขสมก. ๖,๐๐๐ คัน ๓,๐๐๐ คัน ซื้อไม่ได้สักที ก็ติดเรื่องนี้ละครับ กรุงเทพมหานครน้ําท่วมนะครับ จะบอกว่าจะต้องให้บริการคนพิการต้องเป็นแบบโลว์ฟลอร์ (Low Floor) พอน้ําท่วมไม่ต้องวิ่ง กรุงเทพมหานครทางนี้ก็บอกว่า ทําไมคนพิการในกรุงเทพมหานครมีเท่าไร ทําไมไม่จัดรถ ไปรับเขาถึงบ้านเลย ทําไมไม่คิดว่าคนพิการกว่าจะมาถึงป้ายรถเมล์ คุณต้องเข็นวีลแชร์ (Wheelchair) ออกจากซอยมานะครับ พิกอัป (Pickup) เกี่ยวล้มไปแล้วครับ มาไม่ถึงป้ายรถเมล์ แต่ว่าท้ายที่สุดคือคนพิการก็ถูก เอาไปเป็นเครื่องมือในการล็อกสเปก (Lock Spec) รถเมล์ นี่ครับเป็นคนพิการประเภท ๘ ที่เข้าไปยุ่งเกี่ยว สิ่งเหล่านี้นะครับ ฉะนั้นศูนย์บริการคนพิการนี้นะครับ ผมอยากจะให้ไป ค้นหาคนพิการด้วย เพราะคนพิการขาดการเข้าถึงและถูกใช้เป็นเครื่องมือนะครับ ทําอย่างไร ที่จะสกัดกั้น แล้วก็ควรจะติดตาม อย่างลิฟต์ที่พูดกันเมื่อเช้า ลิฟต์บีทีเอส (Lift BTS) เคยไปทําวิจัยไหม เอาคนไปนั่งนับไหมครับ เรียกร้องมาแล้วมีคนขึ้นกี่คน ผมเห็นฝุ่นเกาะ ผมเคยเดินไปดูจริง ๆ นะครับ ผมสงสัย ไม่มีครับ ฝุ่นเกาะ แต่ถามว่าลิฟต์จําเป็นต้องมีไหม มี เพราะอีกหน่อยเราเป็นสังคมคนชราต้องมีต้องใช้อยู่แล้วละ ผมไม่ได้ว่าอะไร แต่ว่า สิ่งเหล่านี้อยากจะให้คิดทั้งด้านซ้ายและด้านขวา คิดให้สมดุล คิดให้มันถ้วนนะครับ เพื่อให้ คนพิการเข้าถึงบริการนั้นจริง ๆ แล้วก็มีชีวิตที่ดีนะครับ ผมเห็นคนพิการแล้วผมก็อยากจะ ช่วยเหลือเขาแล้วก็มีเพื่อน ๆ หลายคนที่เป็นคนพิการ แม้กระทั่งที่ออฟฟิศ (Office) ผม ที่บริษัทผมก็มีคนพิการมาทํางานนะครับ สิ่งเหล่านี้เราจะทําอย่างไรให้เขามีชีวิตที่ดีนะครับ ขอบพระคุณครับ