กราบเรียนท่านประธานที่เคารพ ท่านสมาชิกทุกท่านครับ ก่อนอื่นผมต้องกราบขอบคุณท่านผู้อภิปรายทั้ง ๖ ท่านที่ได้ให้ข้อมูล แล้วก็ข้อคิดตั้งแต่ท่านเลิศรัตน์จนถึงท่านสุรินทร์นะครับ ล้วนแล้วแต่เกิดประโยชน์ทั้งสิ้น ผมอยากกราบเรียนอย่างนี้ครับว่า จริง ๆ แล้วการจัดการศึกษาแบบทวิภาคีนั้น จริง ๆ เราก็ มีทําอยู่ ปัจจุบันนี้ที่ทราบอยู่แล้วนะครับประมาณ ๑๐๐ แห่ง แต่เราคิดว่าเราจะขยายไปให้ ครบทั้งของรัฐและเอกชน ซึ่งเรามีประมาณ ๙๐๐ กว่าแห่ง ข้อมูลนี้ท่านชาญเวช บุญประเดิม ท่านใส่ชุดสีกากีครับ ท่านเป็นรองเลขาธิการคณะกรรมการการอาชีวศึกษา ท่านอยู่ใน คณะทํางานของเราด้วยครับ จริง ๆ แล้วทวิภาคี ก็คือเพื่อสร้างแรงจูงใจ แล้วก็มีหลักประกัน คือหมายความว่าทั้งผู้เข้าเรียนก็มีหลักประกันว่าจบแล้วมีงานทําอย่างแน่นอน สถานประกอบการ ก็ได้รับผู้ที่สําเร็จการศึกษาไปทํางานล้วนมีคุณภาพ มีประสิทธิภาพ เพราะฉะนั้นการสร้าง แรงจูงใจให้คนมาเรียนก็ตามหรือมีหลักประกันทั้งผู้เรียนกับสถานประกอบการทั้ง ๒ แห่งนี้ มันจะนําไปสู่การมีเกียรติยศไปในเรื่องของค่าตอบแทน ไปในเรื่องของภาพพจน์โดยปริยาย การที่เราจะประชาสัมพันธ์หรือการจะจูงใจต่าง ๆ สู้การปฏิบัติที่เป็นข้อเท็จจริงไม่ได้ อยากจะ เรียนอย่างนี้ครับ ผมเองเผอิญได้มีส่วนร่วมในการแก้ไขปัญหาการตีกันของนักเรียนอาชีวศึกษา จริง ๆ อยากจะเรียนอย่างนี้ว่าคนที่เรียนวิศวกรรมก็ดี คนที่เรียนอาชีวศึกษาก็ดี ล้วนแล้วแต่ เป็นคนที่มีพลังขับเคลื่อน มีไฟในตัวสูงมาก ขออนุญาตเอ่ยนามท่าน พลเอก สุรยุทธ์ จุลานนท์ ท่านรับผิดชอบในการแก้ไขปัญหานักเรียนอาชีวศึกษาตีกัน โดยในเขตบางกะปิ ตอนนั้น ผมเป็นผู้บัญชาการโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า ก็ไปรับโรงเรียน ๓ โรงเรียนครับ เป็นโรงเรียนคู่อริทั้ง ๓ สถาบัน เราจับไปอยู่รวมกัน เราใช้การจูงใจ เข้าใจ เข้าถึง พัฒนา ฟังกับเขา คุยกับเขา ล้วนแล้วแต่ละคนทุกคนไม่ได้ใฝ่ที่จะหาเรื่อง แต่ด้วยบริบทของเขา ด้วยคนอาจจะเข้าใจเขาผิด แม้กระทั่งผู้บริหารเอกชนเราคุยแล้วเราก็ สะอึกเหมือนกัน เขาบอกว่า ท่านครับ ถ้าไม่มีพวกผมรับคนเหล่านี้ ซึ่งสังคมไม่มีจุดยืนให้เขา ไม่มีที่เรียนให้เขา วิทยาลัยอาชีวศึกษารัฐบาลก็ไม่ดูแลเขา ถ้าไม่มีเอกชนมาดูแลเด็กเหล่านี้ จะไปไหนก็ไม่ทราบ ขอโทษนะครับ ทั้งสิ่งยั่วยุ อบายมุขต่าง ๆ มากมายมหาศาล เรามานึก เออก็จริง เพราะในระหว่างที่ไปอบรมนั้นเอานักเรียนมาด้วย แล้วก็เอาครูอาจารย์มาด้วย เราก็ ได้มีโอกาสพูดคุยแลกเปลี่ยนกัน ก็จึงได้รับทราบว่าทั้งเอกชน ทั้งรัฐบาล ในเรื่องของการดูแล เรื่องวินัย ดูแลเรื่องภาพพจน์ คือเรามองในเฉพาะมุมลบ คือผลที่เด็กเกเรแล้ว แต่จริง ๆ แล้ว ถ้าเราเข้าใจ เข้าถึง แล้วก็พัฒนาให้ได้จริง ๆ แล้วเด็กเหล่านี้น่ารักครับ เลยอยากจะเรียนว่า การจัดระบบทวิภาคีนั้นนอกจากเป็นการสร้างแรงจูงใจแล้ว จะเป็นหลักประกันที่แน่นอน เมื่อ ๒ สิ่งนี้เกิดขึ้นแล้วภาพพจน์ก็ดี เกียรติยศก็ดี ค่าตอบแทนก็ดี จะเป็นส่วนที่ตามมา จะทําให้ การอาชีวศึกษาดีขึ้นแน่นอนครับ ปัจจุบันนี้เรามีคนเรียนในระบบประมาณ ๖๐๐,๐๐๐ กว่าคน จริง ๆ แล้วเราต้องการประมาณ ๒ เท่าหรือ ๓ เท่า ไม่พอด้วยซ้ําไปครับ เพราะฉะนั้น ตรงนี้จะเห็นได้ว่าสิ่งที่ท่านได้กรุณาห่วงใยถึงภาพพจน์ก็ดี ห่วงใยในเกียรติยศของเขาก็ดี ห่วงใยในค่าตอบแทนของเขาก็ดี ถ้าพวกเราไม่ได้ช่วยกัน แม้กระทั่งภาพพจน์เรื่องการปิด โรงเรียน ผมคุยกับ ผอ. โรงเรียนเอกชนบอกว่า เป็นการลงโทษผู้ประกอบการหรือครู อาจารย์ของอาชีวศึกษาเอกชน จริงอยู่ เขาต้องเอาให้อยู่ แต่ทางกลับกัน เด็กไม่มาโรงเรียน เด็กไปไหนครับ ท่านอํานวยคงตอบได้ดี หนักกว่าเก่าอีกครับ เด็กเข้ามาอยู่ในสายตาของครู ที่โรงเรียน มาบ้าง ไม่มาบ้าง ยังอยู่ในสายตา แต่พอปิดแล้วไปอีก เราก็เลยมาถึงบางอ้อ เขาพูดกับผมครับ บอกว่า ท่านผู้บัญชาการครับ ถ้าท่านปิดผมนานเท่าไร เด็กเขาไร้การ ควบคุมของเขาเลยครับ ซึ่งพ่อแม่ก็เอาไม่อยู่อยู่แล้ว ตรงนี้เองทําให้ผมได้ฉุกคิดเหมือนกันว่า การสั่งปิดโรงเรียนโดยที่ไม่ไปแก้ปัญหาต้นเหตุ มันส่งเสริมให้เขาไปตีกันนอกโรงเรียน มากยิ่งขึ้นอีกครับ จริง ๆ เป็นการลงโทษผู้ประกอบการ อันนี้ถูกต้องครับ เพราะฉะนั้น ในการเข้าใจ เข้าถึง พัฒนาตรงนี้ ส่วนหนึ่งคณะกรรมาธิการเราก็ได้นําตรงนี้มาเหมือนกัน เพราะฉะนั้นการลงโทษ หรือการใช้ยาแรง หรือการใช้ยาขนานกลาง ขนานเบา ก็แล้วแต่ ทุกส่วนมีความสําคัญเหมือนกันหมด ไม่ได้ถูกหรือผิดทั้งหมด เพราะฉะนั้นตรงนี้เอง ผมขออนุญาตขอน้อมรับก่อนที่ท่านประธานวิวัฒน์จะสรุป ผมขออนุญาตน้อมนําสิ่งที่ ทั้ง ๖ ท่านได้นําไป แล้วก็ท่านอาจารย์ประยูร ท่านอาจารย์ชาญเวช และคณะทํางาน จะได้นําไปประกอบการพิจารณาแล้วก็รายงานต่อไปครับ ขอบคุณมากครับ