เรียนท่านประธานที่เคารพ ผม พลเอก ธวัชชัย สมุทรสาคร สมาชิก สปท. ลําดับที่ ๗๓ ก่อนอื่นก็ต้องขอกราบขอบพระคุณท่านอาจารย์สถิตย์ ลิ่มพงศ์พันธุ์ อาจารย์สมชัย ฤชุพันธุ์ แล้วก็ทางดอกเตอร์กอบศักดิ์ ภูตระกูล ที่เป็นหัวเรี่ยว หัวแรงหลักในส่วนนี้เพราะว่าคือเรื่องนี้เราคุยกันมาตั้งแต่เป็น สปช. แล้วนะครับในส่วนนี้ อันนี้ผมเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งนะครับเพราะว่าเรื่องธนาคารที่ดินเป็นปัญหามายาวนานแล้วก็ หน่วยงานของรัฐที่ดําเนินการอยู่ก็ยังไม่ทําเต็มที่ ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์ หรือพูดง่าย ๆ ว่าประชาชน เขาเข้าไม่ถึง เพราะฉะนั้นถ้าเข้าไม่ถึงปุ๊บมันจะมีองค์กรอะไรก็แล้วแต่ แล้วเจ้าหน้าที่รัฐ ก็ไม่ได้ลงไปคลุกคลีหรือสนใจในส่วนนี้มันก็จะทําให้ของเสีย แล้วเราก็เสียงบประมาณ ไปเปล่าประโยชน์นะครับในส่วนนี้ เพราะผมอยู่ในพื้นที่ชายแดนโดยเฉพาะอีสานตอนล่าง มา ๓๐ กว่าปีนะครับแล้วก็ได้ทํามาตั้งแต่ร้อยโท ในการจัดสรรที่ดินในพื้นที่ชายแดน ให้ราษฎรหลายแสนไร่นะครับโดยขอใช้ป่าสงวนที่เสื่อมโทรมแล้วก็ให้กรมที่ดินเอาเครื่องจักร ไปลง แล้วก็แบ่งให้คนละ ๑๕ ไร่ตามหลักกฎหมายของป่าไม้ สทก. ในส่วนนี้ ตั้งแต่จังหวัดบุรีรัมย์ จนถึงจังหวัดอุบลราชธานี ๔-๕ จังหวัด จัดมาเยอะ แต่ว่าเมื่อจัดแล้วเราก็ยกรายละเอียด ให้ฝ่ายปกครอง ฝ่ายบ้านเมืองในอําเภอมาดูแลกันต่อ เพื่อจะจัดให้เป็นหมู่บ้านป้องกัน ชายแดนที่กระจัดกระจายอยู่ตามหัวไร่ปลายนา เขาให้ ๑ หมู่บ้านเป็นรูปสี่เหลี่ยม รูปวงกลม มีหลายรูปแบบนะครับ แล้วก็ฝึกให้เขาสามารถป้องกันตัวเองได้ เพราะสมัยก่อนนั้น มีการรุกรานจากเขมรแดง จาก ผกค. อะไรเยอะแยะหมด ก็สามารถได้ส่วนหนึ่ง แต่ว่า ฝ่ายบ้านเมือง ก็ต้องยอมรับว่าก็ไม่ได้เข้าพื้นที่อย่างจริงจัง เมื่อรับแล้วก็มีแต่เอกสารไปไว้ ที่อําเภอ แล้วก็ไม่ได้ไปดูแล ไม่ทัน ๕ ปี ก็ปรากฏว่าเราจะจัด ๑๕ ไร่คือที่อยู่อาศัยเป็นกลุ่ม คนละ ๑ ไร่ แล้วที่ทํากิน ๑๔ ไร่ แล้วก็พยายามหาแหล่งน้ํา ถนนหนทาง ให้ครบวงจรนะครับ ก็จัดสําเร็จอยู่ไม่เกิน ๕ ปีก็จะออกไปนอกคันคูดินที่เราทําไว้เพื่อป้องกันตนเองเวลายามค่ําคืน ถ้ามีพวกผู้ก่อการร้ายหรืออะไรต่าง ๆ เข้ามาหมู่บ้านในส่วนนี้ ก็เป็นสิ่งที่เป็นข้อสังเกตนะครับ ที่ว่าเรามีองค์กรของรัฐอยู่แล้ว แต่ว่าทําไมจะต้องไปทําเพิ่มเติมในส่วนนี้ เพราะบางสิ่ง บางอย่างผมว่าเป็นการที่ทางท่านกอบศักดิ์เสนออะไรขึ้นมามันเป็นสิ่งที่ดี เพราะเป็นการซ้ํา เสริมนะครับ ไม่ใช่ซ้ําซ้อนนะครับ คือจุดที่ขาด ที่จะไปกระตุ้นในหน่วยงานที่รับผิดชอบ โดยตรงให้ดําเนินการ ให้ลงพื้นที่ เข้าถึงที่ท่านผู้ว่าราชการจังหวัด ขอเอ่ยนามนิดหนึ่งนะครับ ก็คือพาดพิงนิดหน่อยว่า ถ้ามีเกษตรกรอะไรอยู่แล้ว คือเกษตรกรบ้านเราที่อยู่ในสํานักงาน ไม่เคยลงไปดูพื้นที่เท่าไร ผมเคยอยู่ทางใต้อยู่ปีหนึ่ง เข้าไปเที่ยวทางประเทศมาเลเซีย ปี ๒๕๕๑ ในพื้นที่ เกษตรกรเขาไม่มีสํานักงานนะครับ เกษตรกรที่ประเทศมาเลเซีย เขาจะอยู่ เขาจะมีตารางเลยว่าวันไหนอยู่ไร่ของใคร ของใครตลอดเวลา แล้วเขาจะประมาณการ การส่งเสริมอย่างไรอะไรต่าง ๆ คือเจ้าหน้าที่เราไม่ได้จริงจังในเรื่องนี้ก็เอาแต่นั่งอยู่ในสํานักงาน แล้วก็จะให้ชาวบ้านมา พอมากันเยอะ ๆ ก็ทําไม่ทัน พอทําไม่ทันก็เลยเกิดความหลายอย่าง ขึ้นมา เพราะฉะนั้นปัญหาเมื่อขนาดเราจัดไปแล้ว คือจริง ๆ แล้วไม่สามารถขายได้ แต่ว่า เขาก็ซื้อมือเปล่ากันกับนายทุน เพราะว่าเนื่องจากความขี้เกียจหรืออะไรก็หลาย ๆ อย่าง แล้วกรรมสิทธิ์อันนี้ก็ไปอยู่เป็นของนายทุน ในเมือง ในแต่ละจังหวัด แล้วก็ตัวเองไม่มีทํากิน ก็ไปบุกป่าต่อในส่วนนี้ อันนี้เป็นปัญหาที่จะแก้เรื่องการบุกรุกทําลายป่าได้ ถ้าที่ดินของเขา ไม่มีเงินก็ไปฝากธนาคารที่ดินนี้ไว้นะครับ มีเงินเมื่อไรก็ทยอย แล้วดอกเบี้ยก็จะถูก แล้วไม่ ทบต้นเหมือนนายทุนภาคเอกชนนะครับ แต่นิสัยคนไทยต้องอย่างหนึ่ง ถ้าอะไรเป็นของรัฐ แล้วไม่ค่อยใช้หนี้ อันนี้เป็นจุดบอดของเรานิดหนึ่ง แต่ถ้าผมเป็นภาคเอกชนดอกก็สูงแต่ก็ต้อง ให้เขาใช้ตลอดในส่วนนี้ หมายถึงเหมือนเขาคิดว่าเป็นบุญคุณของเขา เพราะว่าเมื่อไรฝนแล้ง มีผลผลิต ไม่มีผลผลิต เขาก็สามารถไปเอาข้าวสาร ไปเบิกข้าวสาร เบิกอาหารอะไรได้จาก นายทุน เหมือนเป็นผู้มีพระคุณต่อเขา แต่ว่ารัฐ คนก็ไปส่งเสริมว่าไม่ต้องใช้หรอก เดี๋ยวของรัฐ เดี๋ยวบางคนเป็น ส.ส. ไปหาเสียงก็ไม่เป็นอะไร เดี๋ยวผมจะไปอภิปรายให้ชะลอหนี้อะไรไปเรื่อย ก็เลยเป็นค่านิยมของคนชนบทไปเลยนะครับ ในส่วนนี้เป็นการสร้างนิสัยในสิ่งที่ไม่ดี แต่ว่า ผมคุยกับดอกเตอร์กอบศักดิ์ ท่านเป็นคนหนุ่มไฟแรงแล้วก็อยู่ธนาคารใหญ่มาก่อน อยู่ธนาคาร กรุงเทพ เป็นรองอันดับ ๓ ในส่วนนี้ ผมก็แหย่ท่านอยู่เสมอว่าท่านคิดแบบนี้เป็นสิ่งที่ดีนะครับ แล้วท่านก็เป็นคนสุรินทร์ ผมยังแหย่ท่าน ผ่านหน้าผมจะเรียกรัฐมนตรีตลอดเลยครับ เพราะว่าผมอยากได้รัฐมนตรีประเทศไทยคนหนุ่มไฟแรงแบบนี้ ในส่วนนี้ ไม่ใช่มายออะไรกัน นะครับ เพราะว่าถ้าเราไปเอาคนแก่ ๆ มันคิดไม่ทัน แล้วมันเสียเวลาแค้นต้องชําระอยู่ได้ แล้วเราจะไปไม่ถึงไหน สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวเขาตั้งรัฐมนตรีใหม่แทบจะ เกือบ ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์ ที่เขาเอาระดับมันสมองที่ไปเรียนจากต่างประเทศ แล้วเข้ามา ดําเนินการไม่ว่าจะประเทศเวียดนาม ประเทศเขมรก็เริ่มเปลี่ยนแปลงเยอะ ของเรายังไม่ สามารถดําเนินการ อันนี้ผมสนับสนุนเป็นอย่างยิ่งนะครับ เพราะว่าผมอยู่ในพื้นที่ปัญหาที่เห็นมาที่ดินไม่หลุดมือ ปัญหาการกระจุกตัวของผู้ถือครอง บางคนมีที่เยอะเกินไปแล้วก็ไม่รู้ไปทําอะไร ก็ปล่อยให้ราคาขึ้นเฉย ๆ แต่ว่าผลผลิตต่อปัญหา ของรัฐไม่ว่าจะว่าเรื่องการเกษตร การอุตสาหกรรมมันจะไม่ตามมาเลย แล้วก็จะทําให้ ลูกหลานเกษตรกรส่วนใหญ่ต้องเข้ามากันในกรุงเทพฯ แล้วก็มาทําความแร้นแค้นไม่ว่าปัญหา เรื่องครอบครัว ปัญหายาเสพติด ปัญหาอะไรตามมาเยอะแยะ ถ้าทุกคนมีที่ดินเป็นของตัวเอง แล้วเราสามารถทําเรื่องน้ํา เรื่องอะไรต่าง ๆ ให้เขาได้พอเพียง ผมยืนยันว่าประชาชนก็จะ กลับไปอยู่ดีกินดีและมีความรักชาติมาก แล้วสังคมครอบครัวก็จะไม่เสียหายในส่วนนี้ เพราะฉะนั้นอันนี้ผมเห็นด้วยอย่างยิ่งว่าควรจะแก้ไขให้ดีที่สุดนะครับ เพราะว่ามันเป็นสิ่งที่ กระตุ้นในส่วนราชการ แต่ว่าเมื่อตั้งขึ้นมาแล้วมันจะมีปัญหาก็แก้ขึ้นไปนะครับในส่วนนี้ เพราะว่าวัตถุประสงค์อะไรต่าง ๆ ก็เป็นสิ่งที่ดีอยู่แล้วในส่วนนี้ แล้วก็ไม่ได้เอาดอกเบี้ยอะไร เยอะเป็นจํานวนมาก เพราะ ธกส. เองตั้งขึ้นมาดูดีครับ แต่ว่าประชาชนส่วนใหญ่เข้าไม่ถึง แล้วมีการยึดกัน และการถอนคืนก็ยุ่งยากมาก และประชาชนต้องยอมรับว่าไม่มีความรู้ ในส่วนหนึ่ง ก็เป็นกลุ่มใครกลุ่มมัน ก็มีพวกนายหน้าไปหากิน เพราะผมอยู่ในพื้นที่นี้มาเยอะ นะครับ บางคนเถ้าแก่มีโฉนดเป็นรถกระบะเลยนะครับ แต่ว่าไม่ได้เอาไปทําอะไร ชาวบ้าน ไม่ยินยอมก็ไม่รู้ทําอย่างไร ก็ยอมย้ายครอบครัวเข้ามาในเมืองหลวง แล้วก็มาหาเช้ากินค่ํา พอไม่พอก็ใช้ลักเล็กขโมยน้อย พอได้ดีก็ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ คนที่บริสุทธิ์ดี ๆ เลยเดือดร้อน ในส่วนนี้ เพราะฉะนั้นปัญหาต่าง ๆ ความเจริญทําให้เกิดมีปัญหาอันนี้ เริ่มต้นมาทุกคน ตอนกลางคืนก็จุดตะเกียงไม่มีไฟ พอมีไฟฟ้าเข้า ก็ทีวี (TV) เข้า ซิงเกอร์เข้า ตู้เย็นเข้า เพราะฉะนั้นตัวเองมีเงินอยู่ส่วนหนึ่งก็ไม่สามารถจะผ่อนผันได้ เพราะว่าต้องเอาตามอย่าง เพื่อนบ้านนะครับ กลัวจะน้อยหน้าเขา ก็เลยเป็นภาระหนี้สินก็ต้องไปบุกรุกป่า หรือเอาที่ดิน ไปจํานํา เพราะฉะนั้นจะถูกโดนยึดทีวี (TV) ยึดตู้เย็น ลูกหลานจะไม่ได้ดู ยึดรถยนต์อะไรต่าง ๆ ถ้าจุดนี้อย่างไรก็แล้วแต่เป็นของเรา ตัวเองตาย ลูกหลานก็สามารถมาถ่ายคืนได้ ก็เป็นสิ่งที่ดี นะครับในส่วนนี้ แล้วผมอยากจะเรียนว่าเรื่องที่ดิน บ้านเรามันมีหลายเจ้าของ ทั้งที่ดิน ทั้งป่าไม้ ทั้ง ส.ป.ก. อะไรต่าง ๆ ไม่รู้เป็นของใคร เพราะฉะนั้นขีดผิดไปใช้เมจิก (Magic) ขีดไปก็ ๔๐๐-๕๐๐ เมตรนะครับ หนึ่งในสองแสนห้าในแผนที่ ในส่วนนี้ผมเคยเสนอคือเราควรจะให้ ที่ดินเป็นใหญ่อยู่คนเดียว แต่จะเป็นป่าสงวนก็ถือเป็นป่าสงวน ป่าอุทยานอะไรซ้อนกันไป แต่ข้างใต้นั้นเป็นโฉนดทั้งหมดครับ ปัจจุบันเห็นกําลังทําอยู่หรือเปล่าไม่แน่ใจครับ เพราะว่า ใช้ภาพถ่ายทางอากาศเป็น นส. ๓ ก ทั้งประเทศ แล้วเอาเข้ามติคณะรัฐมนตรีแล้วก็ออกเป็น กฎหมายมาเลยว่าทุกกระทรวงต้องใช้อันนี้เป็นหลัก เพราะที่ผมพาไปช่วยกรมป่าไม้และไป ขึ้นศาลกับชาวบ้าน ศาลเขาจะเอาโฉนดเป็นหลัก ป่าสงวนหรือที่สําคัญที่หลวงของทหารเอง ก็แพ้ชาวบ้านมาเยอะนะครับในส่วนนี้ เพราะฉะนั้นถ้าเอามาตรฐานเดียวกันมันจะไม่ทับกัน นะครับในส่วนนี้ แล้วบางครั้งเวลาไปชี้จุด เจ้าหน้าที่ป่าไม้ก็พาไปชี้ผิด ตัวเองยังไม่รู้เลยว่า ที่ตัวเองอยู่ถึงไหนก็แพ้ให้ชาวบ้านมาตลอด ผมได้ช่วยเหลือกรมป่าไม้มาตั้งแต่ร้อยตรีจนจะ ปลดเกษียณ บางครั้งฝ่ายของเราเองก็ไม่ถูกต้อง เพราะว่าอยู่แต่ในสํานักงานแล้วก็ไม่ได้ ลงพื้นที่ในส่วนนี้ อันนี้ต้องขอขอบคุณท่านสถิตย์ ท่านสมชัย และท่านกอบศักดิ์ เป็นอย่างยิ่ง ที่ให้ผมสนับสนุน ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์ ผมก็พยายามพูดกับเพื่อน ๆ ว่า เรื่องนี้ผ่านแน่นอนครับ ขอบคุณครับ