กษิต ชูปรับระบบกู้ชีพ-ประสานหน่วยงาน รับมือฉุกเฉินอย่างไร้รอยต่อ

ท่านประธานครับ ผม กษิต ภิรมย์ สปท. เบอร์ ๗ ที่จริง อยากจะพูดนะครับ แล้วถ้าเผื่อจะถอน ขอพูดก่อนได้ไหมครับ จะได้เอาเรื่องนี้เข้าไปใส่ใน การถอนออกไปด้วย แล้วก็เอากลับเข้ามาใหม่ ผมไม่ใช้เวลามากครับ คือประเด็นผมอยากจะ เล่าเกี่ยวกับประสบการณ์ส่วนตัวสักนิดหนึ่ง ผมเคยไปหลังเดาะอยู่ที่กรุงปารีส แล้ววันนั้น อากาศที่กรุงปารีสไม่ดี รถพยาบาลของกรุงปารีสทั้งหมดต้องขนผู้เจ็บป่วย แต่ว่ารถที่มารับผมไป เป็นรถดับเพลิง มันสะท้อนอะไรครับ มันสะท้อนการประสานงานระหว่าง ๒ หน่วยงาน หรือว่า ๓ หน่วยงาน ผมไม่แน่ใจว่าถ้าเกิดวันนั้นรถดับเพลิงไม่มี ทางฝ่ายทางการของ เทศบาลกรุงปารีสเขาคงจะส่งรถตํารวจหรืออื่น ๆ มา เพราะเขาเอาเรื่องชีวิตเป็นตัวตั้ง ผมก็ยัง ไม่อยากจะให้มีความรู้สึกว่าถ้าเผื่อจะเพิ่มงานให้กับท้องถิ่นแล้วทางฝ่ายสํานักงานตํารวจ แห่งชาติรู้สึกว่าจะเข้ามาแย่งงานไปหรือจะร่วมมือ ถือว่าเรามาช่วยกันปรับปรุงระบบให้มี การประสานงานไม่ใช่แค่ระหว่างฝ่ายจราจร กรมทางหลวง ฝ่ายท้องถิ่น กระทรวงสาธารณสุข แต่ว่าเราจะวางระบบอย่างไรเพื่อให้ตัวเลขที่โทรเข้ามามันมีฟรีโฟลว์ (Free flow) แล้วก็ ออกไปช่วยเหลือกันได้รวมทั้งบรรดามูลนิธิป่อเต็กตึ๊ง หรือว่าอื่น ๆ เพราะฉะนั้นเรามาดู ในเรื่องของการจัดระบบให้มันมีการประสานงานให้มันมากที่สุดเท่าที่จะมากได้เป็นสําคัญ

อีกประเด็นหนึ่งภรรยาผมก็ไปป่วยที่ออกซฟอร์ดเมื่อต้นปีที่แล้วอย่างกะทันหัน มันก็มีรถพาราเมดิก (Paramedic) เข้ามา แต่เมื่อเข้ามาถึงแล้วเขามีความรู้เรื่องการ ปฐมพยาบาลขั้นพื้นฐาน แต่ว่าเขามีวิทยุมือถือที่จะติดต่อกับนายแพทย์อยู่ตลอดเวลา ว่า ๑๐-๒๐ นาที ๓๐ นาทีแรกนี่จะต้องทําอย่างไร ระหว่างที่อยู่ในรถพยาบาลทําอย่างไร ผมคิดว่าอันนี้เป็นสิ่งที่น่าจะนํามาปรับปรุงด้วยว่า มีรถพยาบาลมาแล้วขีดความสามารถของ พาราเมดิก (Paramedic) หรือพนักงานพยาบาลนั้นเป็นอย่างไร แล้วสามารถที่จะติดต่อกับ แพทย์หรือไม่ และเมื่อรับคนไข้มาแล้วที่มันเป็นปัญหามากของเมืองไทย ที่มันเจ็บปวด ทุกครั้งที่นั่งอยู่ในรถตามท้องถนนก็คือว่า จะเป็นรถดับเพลิงก็ดี โดยเฉพาะรถพยาบาล เปิดไฟเปิดหวออะไรแล้วไม่มีใครขยับเขยื้อน แต่ถ้าเผื่อเป็นอย่างนี้ในต่างประเทศที่เขารถติด เหมือนกัน มันเป็นแมนเดต (Mandate) เป็นคําสั่ง เป็นหน้าที่รับผิดชอบต่อสังคมที่รถต่าง ๆ จะต้องช่วยกันหลีก แล้วก็เปิดทางให้ และถ้าเผื่อมีระบบการประสานงานที่ดีระหว่างฝ่ายแพทย์ สาธารณสุขกับทางจอซีซีทีวี (CCTV) และทางฝ่ายจราจรมันจะมีการเปิดไฟเขียวให้ได้ตลอดทางเป็นการใช้อิเล็กทรอนิกส์ เข้ามาช่วยกันในการที่จะรักษาชีวิตของคนด้วย ผมก็อยากจะเห็นในอนาคตอันใกล้ เมื่อมี รถพยาบาลวิ่งมาแล้วไม่ต้องติด ทุกคนเปิดทางให้หรือว่าผ่านไปอีก ๑๐๐ เมตร ๒๐๐ เมตร ข้างหน้าตรงสี่แยกนั้นเป็นไฟเขียว รถพยาบาลก็จะได้วิ่งได้ เราก็ต้องมีการรณรงค์ให้ผู้ขับขี่ ทั้งหลายออกทางทีวี (TV) ทุกวันว่าเมื่อได้ยินหวอ ๆ มาแล้วทุกคนต้องเปิดทางให้ มันเป็น ภาระหน้าที่ของพลเมืองของทุกคน ทีนี้เมื่อเอาคนไข้ขึ้นไปอยู่ในรถพยาบาลแล้วไปถึง โรงพยาบาลท่านจะทํางานหรือเปล่า มันก็เป็นเรื่องของความรับผิดชอบ เป็นเรื่องของ จริยธรรม เมื่อ ๒–๓ วันนี้ หลานผมก็มีแอ็กซิเดนต์ (Accident) ทางมอเตอร์ไซค์ ไปถึง โรงพยาบาลก็ประมาณสักกลางดึก กว่าหมอจะมาดูก็ สี่โมงเย็น หมายความว่าผ่านไปแล้ว ประมาณ ๑๖ ชั่วโมง นี่โรงพยาบาลเอกชน แล้วอะไรคือความรับผิดชอบ อะไรคือจิตสํานึก ของผู้ที่ต้องรักษาพยาบาล คือตัวหมอ แล้วก็ผู้บริหารโรงพยาบาล ผมว่าประเด็นต่าง ๆ เหล่านี้มันเกิดขึ้นทุกวัน แต่ว่ามันอยู่ในวิสัยที่จะแก้ไขได้ ทั้งหมดนี้มันเรื่องของการที่จะ จัดระบบให้มันดี

ส่วนอันที่ ๒ อันนี้ก็อยู่ในนี้มาเกือบ ๖ เดือนแล้ว วันนี้ก็ค่อนข้างจะเป็นวันที่ ผมค่อนข้างจะเบิกบานใจ เพราะว่าจะมีการโอนอํานาจของการดูแลประชาชนที่เจ็บป่วย ฉุกเฉินให้กับท้องถิ่น อันนี้ผมเชียร์เต็มที่เลยครับ และผมคิดว่า อบจ. ของ ๗๗ จังหวัด รวมทั้ง กทม. สามารถที่จะรับงานอันนี้ไปได้ งบประมาณก็มีครับ มอบงานไปให้อย่างเป็น กิจจะลักษณะ เป็นการปฏิรูปเป็นเรื่องของการกระจายอํานาจก็ฝากไว้ที่กรรมาธิการ ขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศด้านการปกครองท้องถิ่นด้วย โอนอํานาจการรักษาพยาบาล อันนี้ไปให้ท้องถิ่นเราสามารถที่จะทําได้ใน สปท. เมื่อสักครู่ผมก็ได้คุยกับคุณนิพนธ์นอกรอบ บอกว่า อบจ. สามารถที่จะรับผิดชอบเรื่องนี้ได้ มันไม่ใช่แค่รถพยาบาล แม้กระทั่งโรงพยาบาล เป็นการโอนอํานาจให้ท้องถิ่น เขาสามารถที่จะรับผิดชอบได้ อบจ. สามารถจะประสานงานกับ เทศบาลแล้วก็ อบต. ทั้งหมดในการที่จะเพิ่มระบบของการที่จะดูแลอุบัติเหตุต่าง ๆ ๒. เมื่อ ไปถึงแล้วโรงพยาบาลสามารถที่จะรองรับได้ แล้วก็เริ่มที่จะพัฒนาโรงพยาบาลไปด้วย

ส่วนอีกประเด็นหนึ่งที่มักจะไม่ได้คิดกันก็คือการใช้ประโยชน์จากคลินิก ส่วนตัว ให้เขาเข้ามาอยู่ในเครือข่ายของปฐมพยาบาลและในเรื่องของอีเมอร์เจนซี (Emergency) ต่าง ๆ เหล่านี้ แต่ผมคิดว่าใน สปท. นี้อาจจะเป็นงานชิ้นแรกของการกระจายอํานาจ คือ การโอนอํานาจ การรักษาพยาบาลทั้งหมดไปให้ท้องถิ่น ผมไปประเทศเนเธอร์แลนด์ เมื่อ ๒ ปีที่แล้ว รัฐบาลเนเธอร์แลนด์ รัฐสภาก็ประกาศว่าเรื่องที่เกี่ยวกับปากท้อง ทุกข์สุข ประจําวันนั้น เขาโอนไปให้ท้องถิ่นหมดแล้ว ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์ กระทรวงสาธารณสุขของเขา ก็เรื่องของการวางแผน วางมาตรฐานอะไรต่าง ๆ เหล่านี้ แต่การรักษาพยาบาลทุกชนิด เป็นเรื่องของท้องถิ่นหมด ผมคิดว่าเราอยู่ในวิสัยที่จะทําได้ ท่านนิพนธ์ก็สามารถจะไป โน้มน้าวท่าน อบจ. อีก ๗๐ กว่าคนได้ว่าเรามารับผิดชอบกันเถิดในระดับท้องถิ่น แล้วมันก็ เป็นเรื่องที่ท้องถิ่นต้องดูแลทุกข์สุขของชาวบ้านของตนเอง ไม่มีความจําเป็นที่รัฐบาลกลาง หรือหน่วยงานในรัฐบาลกลางจะต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ต่อไปครับ ขอบคุณมากครับท่านประธาน