กราบเรียนท่านประธานสภาขับเคลื่อน การปฏิรูปประเทศ ผม อภินันท์ ซื่อธานุวงศ์ อธิบดีกรมที่ดินครับ เป็น สปท. ลําดับที่ ๑๘๖ กระผมรู้สึกดีใจครับที่ได้อภิปรายคนสุดท้าย เพราะว่าสิ่งที่ผมพูดนี้เป็นสิ่งที่ผมจะขออนุญาต พูดในเชิงประสบการณ์จากการรับราชการในส่วนภูมิภาค จากการเป็นนายอําเภอ จากการเป็นผู้ว่าราชการจังหวัด และขอเสนอแนะกลไกเล็ก ๆ ในส่วนภูมิภาค ในส่วนพื้นที่ ในโลกของความเป็นจริงในการศึกษา เพื่อมอบให้แก่คณะกรรมาธิการด้านการศึกษา ของ สปท. ได้นําไปพิจารณาต่อครับ ก็มีคําแนะนําอยู่ ๔ เรื่องครับ ซึ่งเป็นเรื่องที่คิดว่า น่าจะมีการเปลี่ยนแปลง พัฒนา หรือจะปฏิรูปอย่างไรก็ลองคิดดูนะครับ

อันที่ ๑ การบริหารจัดการเงินอุดหนุนค่าใช้จ่ายรายหัวนักเรียนครับ เรื่องนี้ ผมคิดว่าการจ่ายเงินอุดหนุนของรัฐบาลไปให้รายหัวนักเรียนตั้งแต่ก่อนประถมถึงมัธยม จากวงเงินต่อหัวต่อคน ๑,๗๐๐-๓,๘๐๐ บาทนะครับ โดยเฉพาะในแวดวงของโรงเรียนเอกชน ซึ่งจ่ายลงไปแล้วเราไม่สามารถดูแลเรื่องแผนการหรือการไปใช้จ่ายได้อย่างมีประสิทธิภาพ ผมอยากจะแนะนําว่าการบริหารจัดการเงินอุดหนุนรายหัวนักเรียนนี่ครับ ขอให้บริหาร จัดการเป็นแผนงาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งวงการโรงเรียนเอกชนครับ ต้องมีแผนงาน แล้วให้ คณะกรรมการหรือสภาการศึกษาระดับจังหวัดช่วยกันเห็นชอบตรวจสอบ การตรวจสอบ ติดตามการใช้งบประมาณถึงแม้จะเป็นเงินที่โรงเรียนเอกชนได้เอาไปใช้ แต่เป็นเงิน งบประมาณแผ่นดินนะครับ สตง. ก็สามารถไปตรวจตามได้ แต่ขณะนี้มันตรวจไม่ได้ เพราะไม่ทราบว่าเอาไปทําอะไรในแต่ละโรงเรียน สิ่งนี้เป็นสิ่งที่อยากจะแนะนําว่าสมควรมี การปรับปรุง เปลี่ยนแปลงเป็นอันดับแรก

อันที่ ๒ ขอแนะนําให้ยกเครื่องระบบห้องสมุดของ กศน. ทั้งประเทศได้แล้วครับ เพราะว่าห้องสมุดในการดูแลของภาครัฐในขณะนี้ต้องปรับปรุง พัฒนา เปลี่ยนแปลง ระบบห้องสมุดของ กศน. ทั้งประเทศได้แล้วครับ เพราะว่าห้องสมุดในการดูแลของภาครัฐ ในขณะนี้ต้องปรับปรุง พัฒนา เปลี่ยนแปลง โดยเฉพาะอย่างยิ่งห้องสมุดของ กศน. ควรเอาอย่างแบบห้องสมุดของทีเค พาร์ก (TK park) เป็นห้องสมุดที่มีชีวิต จิตใจ หรือจะทํา เป้าหมายเฉพาะเจาะจง เช่น จัดเป็นห้องสมุดสําหรับเด็กมัธยมปลาย มีคลังข้อสอบสําหรับ การสอบเข้ามหาวิทยาลัย แบบนี้เป็นต้น ไม่ใช่เข้าไปถึงห้องสมุด กศน. แต่ละแห่งก็เป็นสิ่งที่ ท่านทั้งหลายลองแวะเข้าไปเยี่ยมในหัวเมืองภูมิภาคดูว่าลักษณะขนาดนี้สมควรพัฒนา เป็นอย่างไร

อันที่ ๓ ความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนกับชุมชนครับ ท่านประธานที่เคารพ ดูพัฒนาการโรงเรียนประถมในอดีตเรามีโรงเรียนวัด เรามีโรงเรียนประชาบาล เรามีชุมชน จนกระทั่งบัดนี้ลงเป็นโรงเรียนนิติบุคคลโดยตัวเอง และบัดนี้การเป็นนิติบุคคลโดยตัวเอง ทําให้กล่าวขานว่าแม้แต่คุณครูระหว่างโรงเรียนก็ไม่รู้จักกันแล้วครับ เพราะต่างคนต่างอยู่ เอกเทศโรงเรียนของตัวเอง ความสัมพันธ์กับชุมชนเป็นเรื่องสําคัญครับ ทั้งที่โรงเรียนจะต้อง จัดการเรียนการสอนให้ลูกหลานของพี่น้องในชุมชน ในขณะเดียวกันก็ต้องมีส่วนร่วมจาก ชุมชนเข้าสู่โรงเรียน สิ่งเหล่านี้งบด้านนี้ในขณะนี้กระทรวงศึกษาธิการแทบไม่ให้ความสําคัญ เลยครับ ตัวอย่างที่สําคัญอย่างยิ่งก็คือโรงเรียนในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้ ไม่มี งบประมาณส่วนนี้ให้การสนับสนุนกับโรงเรียนส่วนนี้เลยนะครับ มีก็เป็นจํานวนน้อย คุณครู เขาไปปฏิสัมพันธ์กับชุมชนแทบไม่มีงบประมาณให้เขาไปดําเนินการเลยครับ

ประการสุดท้ายครับ ผมอยากจะเสนอเปลี่ยนแปลงหลักความคิดในการ บริหารงานบุคลากรคุณครูในระดับภูมิภาคหรือในระดับจังหวัด เปลี่ยนหลักคิดคุณครูสังกัด โรงเรียนเป็นหลักคิดที่ให้คุณครูเป็นคุณครูของวงการศึกษาทั้งจังหวัดได้ไหมครับ ขณะนี้ คุณครูถูกติดยึดอยู่กับโรงเรียน ดังนั้นมันไปกระจุกตัวอยู่ที่โรงเรียนดี โรงเรียนในเมือง โรงเรียนเด่น แต่โรงเรียนในชนบทพื้นที่โดยเฉพาะแวดวงการศึกษามัธยมเราปรับระบบ ความคิดว่าคุณครูเหล่านี้ไม่ได้สังกัดโรงเรียนได้ไหมครับ เป็นคุณครูที่สังกัดวงการศึกษา ของจังหวัดและมาบริหารจัดการ คุณครูดี ๆ ก็สามารถไปสอนโรงเรียนที่ด้อยกว่าได้นะครับ อาจจะสอนในลักษณะของการไปสอนเสริม ไปติว แต่เหล่านี้ต้องมาพร้อมกับมาตรการ จูงใจหรือกําหนดกฎเกณฑ์ในการทํางานของคุณครูเพิ่มเติมพัฒนาในแนวทางที่จูงใจให้เขา ทํางานได้เพิ่มขึ้นนะครับ ขณะนี้คุณครูก็ไปกระจุกตัวอยู่ที่โรงเรียนดี ๆ อยู่ที่โรงเรียนในเมือง ในขณะที่โรงเรียนด้อยกว่าก็ไม่มีการที่จะให้การสนับสนุนคุณครูที่ดี ๆ ลงไปช่วยสอนให้กับ ลูกหลานของพี่น้องประชาชน ผมขออนุญาตฝากประเด็นทั้ง ๔ ประการให้คณะกรรมาธิการ ของ สปท. เราเองนําไว้เพื่อพิจารณาครับ กราบขอบคุณมากครับ