ท่านประธานครับ ที่จริงเราก็ได้พูดกันมากนะครับ เรื่องการศึกษาเพื่อที่จะให้ทันกับการพัฒนาประเทศ ซึ่งการแข่งขันในโลกยุคใหม่นั้นก็เป็น ที่ยอมรับกันแล้วนะครับว่าต้องอยู่บนพื้นฐานของโนว์เลดจ์เบส (Knowledge base) ต้องอาศัยความรู้ ฐานความรู้ด้านวิทยาศาสตร์เทคโนโลยีหรือนวัตกรรมอะไรต่าง ๆ ท่านประธานครับ แต่ว่าเอาเข้าจริงนั้นเราก็ยังไม่มีรูปธรรมหรือยังไม่มีนโยบาย หรือยังไม่มี แผนการปฏิรูปที่เข้าสู่การเป็นสังคมฐานการผลิตโนว์เลดจ์เบส (Knowledge base) หรือฐานการผลิตความรู้อย่างเป็นรูปธรรม ซึ่งเป็นเรื่องน่าเป็นห่วงนะครับ เพราะปัญหา การศึกษาดังที่ทราบเป็นปัญหาใหญ่พูดกันได้รอบด้าน แต่ปัญหารูปธรรมจริง ๆ นั้น ซึ่งเป็นเรื่องที่เคาะประตูเรียกภูมิปัญญาของสังคมอยู่นั้นกลับมีความมุ่งมั่นน้อยมาก ที่จริงท่านประธานครับ เรื่องการปฏิรูปประเทศนั้นโดยภาพรวมผมได้ไปอ่านทบทวน ย้อนหลังในสมัยที่คุณอานันท์ ปันยารชุน กับคุณหมอประเวศ วะสี เป็นคณะกรรมการ การปฏิรูปประเทศก็เน้นเรื่องการศึกษามากเหมือนกันครับ แต่ถามว่าเป็นมรรคเป็นผลอะไรไหม ผมก็เห็นมีอยู่เรื่องเดียวซึ่งหมอประเวศและท่านอานันท์ก็ภาคภูมิใจมาก ก็คือจะให้มี มหาวิทยาลัยในทุกจังหวัด ก็เรียกว่ามีมหาวิทยาลัย ๗๗ แห่งกระมังครับ แล้วเป็นอย่างไรครับ แล้วอย่างไรครับ แล้วตอบโจทย์อะไรครับ การมีมหาวิทยาลัยทุกจังหวัด ท่านประธานครับ บ้านผมปลูกยางเป็นเรื่องหลัก ผมเคยเรียกร้องว่าทําอย่างไรที่จะให้มีรัฐบาลไหนสักรัฐบาลหนึ่ง ได้บอกกับประชาชนภาคใต้ว่ารัฐบาลจะให้ทุนกับนักศึกษาตั้งแต่ปริญญาตรีจนถึงปริญญาเอก มารับทุนจากรัฐบาลเลย ผมขอแค่จังหวัดละทุนพอนะครับ จากจังหวัดชุมพรจนถึง จังหวัดนราธิวาส ๑๔ จังหวัด ให้เด็กใน ๑๔ จังหวัดที่เรียนเก่ง ๆ ขอจังหวัดละทุนให้ไปเรียน จนจบดอกเตอร์ทางเรื่องยาง เทคโนโลยีการยาง เคมีการยาง ฟิสิกส์การยาง นาโน (Nano) ยาง อะไร ๆ ที่เกี่ยวกับยาง เพื่อเราอย่างน้อยที่สุดท่านประธานครับ อย่างน้อยที่สุดคิดจะไปลอกเขา ก็ยังมีคนมีปัญญาลอก ถ้าวันนี้ประเทศไทย หรือรัฐบาลไหนก็ตาม หรือรัฐบาลท่าน พลเอก ประยุทธ์นี่ก็ตามให้ทุนเด็กภาคใต้เริ่มจากปีนี้นะครับ สัก ๑๔ ทุน ๑๔ จังหวัด ภายใน ๑๔ ปี จังหวัดภาคใต้บ้านผมก็จะมีคนจบดอกเตอร์ที่มีความรู้ทางเรื่องยาง อย่างรอบด้านปีละ ๑๔ คน ๑๐ ปีก็ ๑๔๐ คน พอที่วันหนึ่งประเทศเราบอกว่าโอเค (Okay) เราจะเอายางที่เคยขายแต่น้ํายางดิบ เคยขายแต่ยางแผ่น เราจะมาผลิตเองแล้ว ผมได้ยินพูดกันทุกรัฐบาลเหมือนกันว่าจะผลิตการผลิตในประเทศให้มากขึ้น แต่ท่านประธานครับ ลอกเขาก็ยังไม่มีปัญญาลอก แนวนโยบายที่บอกว่าก๊อปปี้ แอนด์ ดีเวลอปเมนต์ (Copy and development) นี่นะครับ ก็ไม่รู้จะไปก๊อปปี้ (Copy) เขาอย่างไร หาคนมีความรู้ไม่ได้ แล้วสถาบันอุดมศึกษาที่บอกว่ามีทุกจังหวัดแล้ว แล้วตอบโจทย์พวกนี้ได้หรือเปล่าละครับ ตอบโจทย์ในการที่จะเอาคนมีความรู้เรื่องยาง ผมยกตัวอย่างเรื่องเดียวนี่ มาพัฒนาผลิตภัณฑ์ยาง บนพื้นฐานของโนว์เลดจ์เบส (Knowledge base) บนพื้นฐานของประเทศที่มีวัตถุดิบ คือยาง ไม่มีครับท่านประธาน ผมก็เห็นประเทศอื่นเขาก็สร้างประเทศแบบนี้ ประเทศเกาหลี ก็ลอกประเทศญี่ปุ่น ประเทศญี่ปุ่นก็ลอกประเทศอเมริกา ประเทศจีนก็ลอก ทั้งประเทศญี่ปุ่น ทั้งประเทศอเมริกาจนก้าวขึ้นมาเป็นประเทศที่มีฐานการผลิตที่ใหญ่ที่สุดเป็นเศรษฐกิจ อันดับ ๒ ของโลกไปแล้วด้วยการลอกและดีเวลอปเมนต์ (Development) ถามว่าประเทศไทยเรา อยากจะลอกเรื่องผลิตภัณฑ์ยาง เราอยากจะพัฒนาดีเวลอปเมนต์ (Development) ผลิตภัณฑ์ยาง เราอยากจะสร้างนวัตกรรมเรื่องผลิตภัณฑ์ยาง ในที่สุดก็ต้องบอกว่า ไม่มีคนครับ ไม่มีวิศวกรรมการยางครับ ไม่มีนาโน (Nano) การยางครับ ไม่มีเคมีการยางครับ ไม่มีฟิสิกส์การยางครับ เราขาดคนมีความรู้ครับ เป็นไปได้อย่างไร พูดเรื่องการศึกษา พูดเรื่องการพัฒนาประเทศ พูดเรื่องฐานการผลิต พูดเรื่องการแข่งขันของโลกยุคใหม่ พูดถึงศักยภาพของประเทศที่ผลิตยางเป็นอันดับ ๒ ของโลก แต่ขาดคนมีความรู้ที่จะพุ่งเข้าสู่ยาง ท่านประธานครับ อีกหน่อยก็ขาดคนมีความรู้ ที่พุ่งเข้าสู่ข้าว ขาดคนมีความรู้ที่พุ่งเข้าสู่อ้อย ขาดคนมีความรู้ที่จะพุ่งเข้าสู่ประมง วังวนเช่นนี้ถ้าจะก้าวเข้าสู่ยุคปฏิรูปซึ่งเรากําลังขับเคลื่อนนั้น ฝากท่านประธานครับ เป็นรูปธรรม คิดเป็นรูปธรรม ทํางานอย่างเป็นรูปธรรม หวังว่า ๑๔ คนของจังหวัดภาคใต้ จะได้ทุนจากรัฐบาลนี้ไปเรียนจนจบดอกเตอร์การยาง เริ่มตั้งแต่ปีนี้เลยครับ ขอบคุณครับ