กราบเรียนท่านประธานและท่านกรรมาธิการ แล้วก็สมาชิก สปช. ทุกท่าน ของผมคงสั้น ๆ แล้วก็อยู่ในเวลานะครับ อย่างแรกสุด ผมคงไม่ลงไปในดีเทล (Detail) เพราะผมมั่นใจว่าหลายต่อหลายท่านก็คงจะพูดถึงดีเทล และถ้าเกิดดีเทลมีอะไรผิดพลาดนิดหน่อยเราก็ค่อยมาส่งเอกสารกันภายหลัง ผมอยากให้ มองภาพรวม เพราะว่าผมเข้าใจว่าหนังสือเล่มนี้ จะใช้สําหรับการนําเสนอภาพรวม ของพวกเรา อย่างแรกสุดจริง ๆ ภาพที่ผมชอบก็คล้าย ๆ ท่านอลงกรณ์ละครับ คือเครื่องบิน แต่จริง ๆ พูดไปพูดมาผมก็ต้องบอกว่าเครื่องบินถ้าเกิดมีพาร์ต (Part) ที่มันเสียหายนี่มันเปลี่ยนเปึนพาร์ต ๆ ได้ ยุคนี้เราเลิกพูดถึงฟ่สิกส์แบบนิวตัน (Newton) แต่เราเปึนแบบควอนตัม (Quantum) หมายถึงว่าจริง ๆ แล้วประเทศไทยไม่ใช่เครื่องบิน เปึนสิ่งมีชีวิต อาจจะเปึนนก อาจจะเปึนอะไรสักอย่างหนึ่ง ซึ่งแต่ละอย่างเชื่อมต่อกัน แก้ทีละพาร์ตนี่เอามารวมกันเราไม่สามารถจะแก้นกไปได้ทีละพาร์ต แต่ในเมื่อเปึนเครื่องบิน เรามองในรูปแบบของเครื่องบินซึ่งเปึนซิสเตม (System) ที่ค่อนข้างแข็งเราก็ลองดูกันนะครับ เครื่องบินลํานี้แน่นอนว่ามันมีปัญหา ปัญหาที่ผมเขียนอยู่ตั้งแต่ต้นแล้วก็เขียนมานานแล้ว ก็คือว่าเดิมทีถ้าเราย้อนไป ๒๐ ป้ก่อน พูดกันตามตรงคําถามก็คือว่าการเมืองเราดีกว่า ตอนนี้มากไหม มันก็ไม่ได้ดี เราก็ไม่ได้มีนักบินที่ดีกว่าตอนนี้มาก ไม่ใช่หมายความว่าเราเปึน ประชาธิปไตยที่สมบูรณ์แบบมาตลอด จริง ๆ แล้วในอดีตเราก็มีปัญหา หมายความว่า นักบินเราก็มีปัญหา ตอนนี้อาจจะมีปัญหาเรื่องนักบินตีกันหนักหน่อย เพียงแต่ว่าจริง ๆ แล้ว การเมืองก็เปึนส่วนหนึ่ง แต่ถ้าเกิดถามว่าที่ทําให้เครื่องบินลํานี้บินมาได้จนถึงตอนนี้คืออะไร

มันไม่ใช่นักบินเก่งในอดีต นักบินเก่งโดนไล่ลงหมดเหลือแต่นักบินที่ไม่ค่อยเก่งแล้วตีกัน ไม่ใช่ ปัญหาที่สําคั ญที่สุดก็คือว่าเครื่องบินลํานี้บินมา ๕๐ ป้ตั้งแต่แผน การพัฒนาเศรษฐกิจ และสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ ๑ มาด้วยเชื้อเพลิงผมบอกได้เลย ลงมาด้วยทรัพยากรธรรมชาติ หลัก ๆ เลยเราจับปลาไปสร้างถนน เราตัดป์าไปสร้างสนามบิน เราทําอย่างนั้นมาตลอด ๕๐ ป้ เพราะฉะนั้นปัญหาก็คือว่าทุกประเทศเริ่มต้นอย่างนั้นเหมือนกันหมด ประเทศอังกฤษ ประเทศสหรัฐอเมริกา ทุกแห่ง ยุโรปเหมือนกันหมดใช้ทรัพยากรอย่างฟุ์มเฟ๋อยในตอนแรก แต่ในระหว่างนั้นเขาพัฒนาคนขึ้นมาเรื่อย ๆ เมื่อถึงเวลาที่ทรัพยากรเขาเริ่มถึงขีดจํากัดคน เขาก็ขึ้นมารับพอดีก็เปลี่ยนกลายเปึนทรัพยากรมนุษย์ แต่ปัญหาของประเทศไทยอยู่ตรงนี้ ก็คือว่าเราใช้เชื้อเพลิงของเราไม่ว่าจะเปึนทรัพยากรป์าไม้ ทะเล หรือแม้กระทั่ง พลังงานของเราเราใช้ไปเรื่อย ๆ ขณะที่มันก็ร่อยหรอลงเรื่อย ๆ แต่เรากลับไม่ได้พัฒนาอย่างอื่น ของเครื่องบินลํานี้ เพราะฉะนั้นตรงนี้เราก็เลยมาถึงจุดพลิกผันที่มีความสําคัญอย่างยิ่งก็คือ เครื่องบินเราจะไม่มีเชื้อเพลิงบิน ขณะที่เครื่องบินของเราก็ยังไม่มีการใช้เทคโนโลยีระดับสูง เรื่องอื่น ๆ อีกมาก มันเปึนจุดที่ต้องชี้ให้เห็นชัด ว่าตรงนี้คือจุดพลิกผัน ที่ผ่านมาเรามันมี น้ํามัน ใครขึ้นมาถ้าเกิดตัดป์าขายได้มันก็ยังขายได้ ขนของจับปลาขายได้ หาท่องเที่ยว ถล่มทะเล หาเงินได้เศรษฐกิจมันก็ยังไปได้ แต่ตอนนี้เชื้อเพลิงมันกําลังจะหมด เพราะฉะนั้น ตรงนี้เปึนจุดสําคัญก็คือว่า เราต้องรักษาไม่ให้เชื้อเพลิงเราร่อยหรอกว่านี้ หรือจะดัดแปลง ใช้เชื้อเพลิงอย่างอื่นเข้ามาแทน เพราะฉะนั้นตรงส่วนของเครื่องบินลํานี้ผมให้ความสําคัญ กับเชื้อเพลิงเปึนอย่างยิ่ง เพราะเดิมทีที่ผ่านมาทั้งหมดมันบินได้เพราะเชื้อเพลิงอันนี้ละ มันไม่ได้บินด้วยอย่างอื่นเลย เพราะฉะนั้นจากตรงนี้เรากําลังพูดถึงการพัฒนาการสื่อสารอีก ๒๐ ป้ ผมพูดตามตรงว่าอีก ๒๐ ป้เครื่องบินลํานี้ไม่ตกก็ ร่อแร่เต็มทนแล้วเพราะเราไม่มี เชื้อเพลิงไปอีก ๒๐ ป้แน่นอน เราอยู่ในจุดคริติเคิล (Critical) เชื้อเพลิงที่เรามีอยู่ ป์าที่เหลืออยู่ ทะเลที่เหลืออยู่ แหล่งท่องเที่ยวที่เหลืออยู่ การทําอะไรต่าง ๆ ที่เราเหลืออยู่ ๑๐ ป้ก็เก่งแล้ว เพราะฉะนั้นตรงนั้นผมคิดว่าในเรื่องอื่น ๆ ที่จะมารองรับให้เครื่องบินลํานี้ บินต่อไปได้อย่างแรกสุด ๆ ก็คือต้องรักษาเชื้อเพลิงให้ไม่ลดถอยกว่านี้ อย่างที่ ๒ คือต้องเร่ง ทั้งเรื่องนักบิน เร่งทั้งผู้โดยสาร เร่งทั้งระบบบริการเอามาให้ทัน เราลองมาดูกันสิว่า ทรัพยากรเชื้อเพลิงจะบินได้อีกนานแค่ไหน นั่นคือจุดที่สําคัญที่สุดในการนําเครื่องบินลํานี้ไป แล้วผมบอกได้เลยว่าป์าเราเห็นภาพกันมา ทะเลเราเห็นภาพกันมาตอนนี้ยิ่งไหลโจ๊กรั่วแหลก

เพราะฉะนั้นตรงนั้นคือจุดที่ด่านแรก อีกจุดหนึ่งที่อยากจะชี้ให้เห็นชัดก็คือเครื่องบินลํานี้ บินทางเดียวตลอด เราไม่อาจจะบินอ้อม ผมยกตัวอย่างง่าย ๆ อย่างเรื่องราชประสงค์ที่ผ่านมา มันเปึนกรณีอย่างนี้มาตั้งแต่สึนามิ (Tsunami) ผ่านมาหลายครั้งแล้ว เราใช้การถ่วงดุล ของการท่องเที่ยวเราก็ถ่วงอยู่อันเดียว ตอนนี้เหลือเครื่องบินอยู่เครื่องยนต์เดียวก็คือ การท่องเที่ยว การท่องเที่ยวก็ถ่วงที่กรุงเทพฯ อย่างเดียว พอกรุงเทพฯ โดนตูมเราก็เปิเลย เครื่องบินนี้เอียงเลย ด้วยเหตุผลว่าเราไม่มีอัลเทอร์เนทีฟ (Alternative) เราไม่มีจังหวัดภูเก็ต เราไม่มีต่าง ๆ ที่เตรียมสร้าง เรามีแต่แผน ผมสรุปง่าย ๆ ก็ตามว่าอันนี้มันเปึนแผน แล้วแน่นอนว่าเราฝากความหวังกับคนอ่านทุกคน แต่คนที่ต้องฝากความหวังมากที่สุดคือเรา สปช. ซึ่งแผนพวกนี้พวกคนที่นําเอาไปดําเนินต่อไม่ใช่สภาขับเคลื่อนเท่านั้นแต่คือเรา สิ่งที่มีมากกว่าหนังสือสังเคราะห์เล่มนี้คือคน ๒๕๐ คน ๒๔๘ คนในสภาแห่งนี้ นั่นแหละ คือกลไกที่สําคัญที่สุด ตราบใดที่ต้องคิดว่าผลผลิตของสภาแห่งนี้คือเอกสาร ๑ ชุด นั่นก็คือจบ สภานี้ไม่มีความหมาย ตราบใดที่เราคิดว่าผลผลิตของสภาของเรานี้ก็คือพวกเรา และเรา คือคนที่จะนํามันไปใช้ตรงนั้นก็จะมีความหมาย ขอบคุณครับ