กราบเรียนท่านประธานสภาปฏิรูปแห่งชาติ ที่เคารพครับ กระผม นายทนงศักดิ์ ทวีทอง หมายเลข ๐๘๘ ขอกราบเรียนว่ากว่าครึ่งหนึ่ง ของชีวิตอยู่กับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกว่า ๓๐ ป้ ซึ่งหมายความว่าก็อยู่เกี่ยวข้องกับ เรื่องขยะ และโดยเฉพาะในช่วงที่บริหารเปึนนายกเทศมนตรีนั้นก็เกี่ยวข้องโดยตลอด มันเปึน เหมือนกับหนามยอกอกพวกเราในเรื่องการที่รัฐบาลได้มอบหมายให้เปึนภาระหน้าที่ของ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ซึ่งกลายเปึนเหมือนกับท้องถิ่นนั้นเปึนผู้ซึ่งทําผิดในเรื่องนี้ ถ้าลองนึกสภาพดูในสมัยก่อนที่มีสุขาภิบาล เรามีสุขาภิบาลเล็ก ๆ ไปทั่วประเทศ หน้าที่ อันหนึ่งของพวกเราคือกวาดขยะ เก็บขยะ ขนขยะแล้วไปกองทิ้งไว้เปึนแบบนี้มาเปึนเวลา ๑๐ ป้ ๒๐ ป้ ๓๐ ป้ และโดยเฉพาะในแนวคิดของไม่ว่าจะเปึนสํานักนโยบายและแผน สิ่งแวดล้อมในเรื่องของกรมควบคุมมลพิษซึ่งไม่ได้ช่วยอะไรพวกเรามาก ได้แนะนํา ได้บอก ให้ทําเปึนสถานที่ทิ้งขยะแบบแลนด์ฟ่ล ซึ่งพวกเราไม่มีทางที่จะทําได้ถูกต้องตามหลักวิชา เพราะไม่มีงบประมาณในการที่จะมาปูพลาสติกทําให้ถูกต้อง สมบูรณ์ แล้วกลายเปึนปัญหาขยะ ที่หมักหมมจนกลายเปึนขยะตกค้างมา แนวคิดในเรื่องของการจัดการขยะในเรื่อง ของการเผาก็มีมานาน ซึ่งผมเองหวังว่าคณะกรรมาธิการนี้จะคิดอะไรให้พวกเรา แต่ก็แนวคิด ต่าง ๆ นั้นก็เปึนแนวคิดที่เกิดขึ้นมาไม่ต่ํากว่า ๑๐ ป้ในการที่จะคิดเผากําจัด ยกตัวอย่าง เช่น จังหวัดภูเก็ตหรือว่าเกาะสมุยซึ่งมีค่าใช้จ่ายที่สูงมาก ในขณะที่พวกเราถูกสอน ถูกแนะนํา

บอกว่าต้องลดปริมาณขยะให้น้อยลง เพราะฉะนั้นตรงนี้จะสวนกับกรรมาธิการในการที่ทําให้ เพิ่มปริมาณขยะ โดยเฉพาะในการคิดจัดระบบการคล้ายเผา ผมอยากเรียนว่าในเรื่อง ของการใช้ทําพลังงานนั้นมีอยู่หลายแห่งที่ทํา ยกตัวอย่างเช่นที่อําเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ ในขณะที่กรรมาธิการบอกว่าใช้เนื้อที่ประมาณ ๖๐ ไร่ แต่ที่อําเภอฮอดที่จังหวัดเชียงใหม่นั้น วิ่งรถขยะจากจังหวัดเชียงใหม่ไปถึงอําเภอฮอดประมาณ ๑๗๐ กิโลเมตร มีแหล่งบําบัด กําจัดขยะขนาดใหญ่ มีเนื้อที่ประมาณ ๑,๐๐๐ ไร่ ซึ่งไม่มีผลกระทบกับพื้นที่ ข้างเคียงแน่นอนเพราะว่าเขามีระบบแม้ว่าเปึนฝังกลบก็ตามเขาทําเปึนไบโอแก๊ส (Biogas) ทําไฟฟัาขาย มีแก๊สเหลือเอาไปทําโรงบ่มลําไย แต่ก็ไม่มีมากมายนัก ก็มีอยู่หลายแห่ง แต่ไม่มากมายนักในการทําเรื่องนี้ ก็ยอมรับว่าเปึนเรื่องที่ยาก ประการแรกที่ทําไม่ได้ ไม่มีทางที่จะทําได้คือในเรื่องของพื้นที่ซึ่งไม่ว่าท่านจะคิดเอาเทคโนโลยีอะไรก็ตามไม่มีทางสําเร็จ เพราะว่าประชาชนไม่ยอม ประชาชนไม่เชื่อ ไม่มีทางที่เขาจะเชื่อว่าท่านจะทําได้โดยไร้ปัญหา และโดยเฉพาะในการที่จะพูดถึงว่าขยะ ๕๐๐-๗๐๐ ตันอันนั้นเขากลัวแล้ว ปัญหาว่า ๕๐๐-๗๐๐ ตันเนื้อที่ ๖๐ ไร่จะปัอนขยะเข้ามาได้อย่างไร และโดยเฉพาะในการที่จะเผาได้ วันหนึ่งถึงขนาดนี้เลยหรือ ไม่มีทางที่เปึนไปได้ แล้วก็โดยเฉพาะในการลงทุนถึงประมาณ ๑,๐๐๐ กว่าล้านบาท ปัญหาว่าค่าใช้จ่ายในการที่จะจ่ายให้กับโรงงานเผาขยะนี่จะเอามาจากไหน ในขณะนี้วันนี้ไม่มีเงินให้ท้องถิ่นสักบาทหนึ่ง

พอพูดถึงในเรื่องนี้ส่วนใหญ่มักจะบอกว่าท้องถิ่นจะเรียกร้องเรื่องเงิน แต่จริง ๆ แล้ว ในงบประมาณในสัดส่วนที่รัฐบาลจัดให้ท้องถิ่นนั้นไม่มีงบประมาณในเรื่องของขยะเลย เปึนภาพรวมเปึนเงินลัมพ์ ซัม (Lump sum) ให้พวกเรามาใช้ทุกอย่างตรงนี้ แต่เพียงอาจจะ มีเพียงป้ ๒ ป้นี้มีงบซึ่งจัดตั้งที่กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่นผ่านให้กระทรวง ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมประมาณสัก ๓,๐๐๐ ล้านบาท ใช้กับทั่วประเทศ ซึ่งไม่มีทางที่จะทําได้ เพราะฉะนั้นก็อยากจะเรียนว่ามันยาก ยอมรับว่ามันยากในการที่จะทํา เรื่องขยะ ประการแรกที่อยากจะเรียนว่าทําอย่างไรให้ใช้ที่ของทหาร ใช้ที่ของกรมธนารักษ์ ให้ได้ก่อน หาพื้นที่ก่อนยังไม่ต้องคิดอะไรมาก หาพื้นที่ให้ได้ก่อนแล้วค่อย ๆ คิด ผมว่าพื้นที่ ทหารมีทั่วประเทศที่สามารถทําได้ และอีกพื้นที่หนึ่งพื้นที่กรมธนารักษ์ กลายเปึนวันนี้พื้นที่ กรมธนารักษ์นั้นเอาให้เขาเช่าตลอด ที่จังหวัดสุราษฎร์ธานีมีพื้นที่ที่ต้องคืนประมาณป้ละ ๑๐,๐๐๐ ไร่ ๒๐,๐๐๐ ไร่ แต่ปรากฏว่าเราไม่สามารถที่จะเอาที่มาสัก ๕๐๐ ไร่เพื่อเปึนที่ ที่บําบัดกําจัดขยะ กลายเปึนต้องแจกจ่ายให้ประชาชนคนจนไปหมด คนละ ๑๐-๒๐ ไร่ ผมเสียดายตรงนี้ เพราะฉะนั้นอยากจะเรียนท่านกรรมาธิการว่าประการแรกเบื้องต้นก่อนที่ ท่านคิดอะไร คิดถึงที่ดินก่อนว่าจะเอาตรงไหนก่อนให้ ได้ จะให้เอกชนไปซื้อ ซื้อง่าย แต่ปัญหาว่าในการยอมรับของประชาชนยากในการที่เขายอมให้มีสถานที่บําบัดขยะครับ