สภาปฏิรูปแห่งชาติ · ครั้งที่ ๖๒ · ๑๐ สิงหาคม ๒๕๕๘

ประเสริฐ ชิตพงศ์ เสนอแนะเพิ่มเติมเกี่ยวกับเอกสารของประธานสภา โดยเน้นย้ำถึงความสำคัญของทรัพยากรมนุษย์ และเสนอแนะการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในการปฏิบัติการและพัฒนาสังคม รวมถึงการพัฒนาภาษาและความเข้าใจระหว่างประเทศในภูมิภาคอาเซียน และเรียกร้องการสนับสนุนให้การศึกษาขั้นรองลงมาให้เด็กๆ ได้เรียนรู้และเข้าร่วมในระบบการศึกษา

รองศาสตราจารย์ประเสริฐ ชิตพงศ์

กราบเรียนท่านประธานที่เคารพครับ กระผม รองศาสตราจารย์ประเสริฐ ชิตพงศ์ สมาชิกสภาปฏิรูปแห่งชาติจากจังหวัดสงขลา ผมอ่านเอกสารนี้แล้วก็ต้องเรียนว่าชื่ นชมครับที่ท่านได้พยายามจะมองถึงการที่ว่า ประเทศไทยเราจะได้เปึนศูนย์กลางของอาเซียน แต่ว่าท่านก็เน้นเอาไว้ที่ดูเหมือนว่าจะเน้นไว้ที่ เศรษฐกิจเปึนหลัก แล้วก็ในท่ามกลางเน้นที่เศรษฐกิจนั้นก็มองถึงว่าแล้วองค์ประกอบ ที่จะทําให้เกิดเศรษฐกิจร่วมกันน่าจะมีอะไรบ้าง และท่านก็ได้ลิสต์ (List) ออกมา ๖ ประการด้วยกัน ซึ่งอยู่ในหน้า ๒ และหน้า ๓ ของรายงาน แต่ว่าขออนุญาตที่จะให้ความเห็นเพิ่มเติม อยากจะเห็นส่วนที่ให้ความสําคัญเพิ่มเติมเอาไว้ด้วยอีกสักข้อหนึ่งก็คือเรื่องของจะทําอย่างไร ก็แล้วแต่นะครับ ทั้ง ๕-๖ ด้านที่ท่านนําเสนอไว้นี้ก็ขอเรียนว่าเรื่องของทรัพยากรมนุษย์

เรื่องของคนน่าจะต้องเปึนเรื่องที่จะต้องพูดเ อาไว้ด้วยนะครับ เพราะว่าถึงท่านจะทําอะไร ไม่ว่าโครงสร้างพื้นฐาน ไม่ว่าเรื่องของการที่จะทําการค้าร่วมกันหรือว่าจะร่วมกันในด้านอื่น ๆ ถ้าคนยังขาดความเข้าใจ ขาดการรับรู้ระหว่างกัน ขาดความเข้าใจเขา คือคนไทยยังเข้าใจ เขาไม่ได้หรือเข้าใจเขายังไม่ถึง เข้าใจเขาน้อย เช่นเดียวกันถ้าเขาไม่เข้าใจเรามันก็จะทําให้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราต้องการจะทําซึ่งคนเปึนผู้ทําทั้งนั้นเลยนะครับ มันก็จะทําให้เกิดช่องว่าง ขึ้นมา เพราะฉะนั้นเปึนไปได้ก็อยากจะให้ท่านได้เพิ่มถึงเรื่องของการศึกษาและการพัฒนา ทรัพยากรมนุษย์เอาไว้สักข้อหนึ่งด้วยนะครับ เพื่อที่จะไปเสริมสิ่งที่ท่านต้องการจะ ดําเนินการทั้งหมด ไม่ว่าเรื่องใหญ่เช่นโครงสร้างพื้นฐาน และเรื่องอื่น ๆ ที่เปึนเรื่องของการ ปฏิบัติการนะครับ แต่ว่าถ้าคนไม่มีความสามารถ ไม่เข้าใจแล้วก็อาจจะเข้าไม่ถึงด้วยมันจะทําให้ เรื่องของการปฏิบัติการต่าง ๆ ที่ท่านจะทํานําเสนอไว้ ๕-๖ ข้อแล้ว มันน่าจะไปด้วย ความยากลําบากหรือไปก็เปึนไปอย่างขาดประสิทธิภาพนะครับ ก็เลยอยากจะขอให้ท่าน เสนอไว้ครับ ทีนี้มันมีอะไรบ้างนะครับที่คิดว่าเราจะต้องใช้คนในการที่จะปฏิบัติให้ทั้ง ๕-๖ ข้อมันเปึนไปได้ดี เราคงจะต้องมีความเข้าใจกันเรื่องภาษา คนไทยเข้าใจภาษาเพื่อนบ้าน น้อยมากนะครับ แต่เพื่อนบ้านเข้าใจภาษาเรา บังเอิญภาษาเราเปึนภาษาที่อาจจะยากสักหน่อย สําหรับคนประมาณ ๖๐ เปอร์เซ็นต์ของอาเซียน ซึ่งเขามีภาษาร่วมกันคือภาษาบาฮาซา ทั้งประเทศมาเลเซีย ประเทศอินโดนีเซีย แล้วก็ประเทศบรูไน ถึงแม้ว่าจะแตกต่างกันอยู่บ้าง ในเชิงสําเนียงการออกเสียงแต่ก็มีภาษาร่วมคือภาษาบาฮาซา แล้วต่อไปเขาจะมีภาษา ที่เขาใช้ร่วมกันทั้ง ๓ ประเทศเปึนภาษากลาง เขาเรียกว่าภาษาบิมสเทคนะครับ ซึ่งตรงนี้เอง ก็อยากจะให้

อะไรก็ตามที่ทําให้เกิดความเข้าใจร่วมกันได้เช่นคนไทยน่าจะต้องมีโอกาสที่จะเรียนรู้ ภาษาตรงนั้นมากขึ้น แล้วเขาเองทําอย่างไรถึงจะมาเรียนรู้ ภาษาไทย แต่ว่าคนกลุ่มใหญ่ เหล่านั้นจะมาเรียนรู้ภาษาไทย คือคนมากมาเรียนของน้อยมันอาจจะลําบากอยู่ เพราะเรามีแค่ ๖๐ กว่าล้านคน ขณะที่ของเขามี ๓๕๐ กว่าล้านคน ๖๐ กว่าเปอร์เซ็นต์ อย่างนี้เปึนต้น เรื่องภาษาเปึนเรื่องสําคัญ ศิลปะและวัฒนธรรมซึ่งก็น่าจะเปึนเรื่องที่เรา ต้องเข้าใจร่วมกันด้วย ซึ่งมันอยู่ในหลัก ๓ เส้าของเออีซีอยู่แล้ว แต่ว่าเรายังไม่ได้ ให้ความสําคัญตรงนี้ก็เลยอยากให้ท่านใส่ไว้ เรื่องวิชาการก็เปึนเรื่องสําคัญเรื่องหนึ่ง มันมีวิชาการที่เปึนวิชาการร่วมอยู่มากมาย ทั้งวิชาการในทางธรรมชาติและวิชาการ ในเชิงของการที่จะทําอาชีพร่วมกัน ทํามาค้าขายกันอะไรต่าง ๆ เหล่านี้เปึนต้น อยากจะให้ ท่านใส่ไว้ด้วย นะครับ การศึกษาเปึนเรื่องใหญ่และเปึนเรื่องสําคัญที่เราจะต้องร่วมกัน ในอาเซียน เพื่อนําเข้าไปสู่ความเข้าใจอย่างที่ผมได้เรียนแล้ว ทําอย่างไรการศึกษาเรา เราถึงจะปรับเข้าหากันได้ ประเทศไทยเรื่องของการศึกษาเราเรียนรู้เขาน้อย ผมคิดว่า ทําอย่างไรให้การศึกษาเราเรียนรู้ประเทศอื่นในอาเซียนให้มากขึ้นกว่านี้ โดยที่จัดระบบ ให้มีอะไรก็แล้วแต่ แค่ในเรื่องจะเป่ดเทอมให้ตรงกันยังเถียงกันอยู่ไม่จบ ตอนนี้มหาวิทยาลัย ทั้งหลายเขาจัดได้แล้ว แต่การศึกษาขั้นรองลงมายังบอกว่าต้องป่ดให้ เด็กไปเกี่ยวข้าวอยู่ ซึ่งก็ไม่ผิดเราไม่ว่าอะไรกัน แต่วันนี้ในประเทศไทยทําข้าวทั้งป้ ไม่ใช่เก็บเกี่ยวเฉพาะ เดือนเมษายนเหมือนแต่ก่อนแล้ว แต่ท่านก็ยังไม่ปรับ ท่านไปดูสิแหล่งที่ทํานาทั้งหลาย ตอนนี้เก็บเกี่ยวข้าวกันทั้งป้ ข้าวนาปรัง ข้าวนาป้ ข้าวที่ไม่ได้เกี่ยวกั บเรื่องของเวลาแล้ว เปึนเรื่องที่ว่าเขาปลูกได้กันทั้งป้ มีระบบชลประทาน เพราะฉะนั้นการยึดเอาวันเก็บเกี่ยวข้าว มาเปึนวันเป่ดและป่ดภาคเรียนอยู่นี่ผมคิดว่าเราน่าจะไม่ทันเพื่อนในอาเซียนนะครับ สุดท้ายระบบการวิจัยและพัฒนาเพื่อการเรียนรู้ร่วมกัน สร้างองค์ความรู้ร่ วมกัน แล้วเพื่อที่จะไปเอื้อให้ ๖-๗ ประการที่ท่านได้เขียนไว้ในหน้า ๒ กับหน้า ๓ มันทํางานได้ดีขึ้น และเข้มแข็งขึ้น อยากเสนอว่าการสร้างองค์ความรู้และวิชาการร่วมกันถือว่าเปึนส่วนสําคัญ ในเรื่องของการศึกษาและการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ที่ต้องการอยากจะให้ท่านได้ช่วยเขี ยน ไว้ตรงนี้ด้วยเพื่อไปเสริมใน ๕-๖ ประการที่ท่านต้องการจะทําครับ