ท่านประธานที่เคารพ ผม สืบพงศ์ ธรรมชาติ จังหวัดนครศรีธรรมราช ๒๑๖ เมื่อพูดถึงป์าแล้วก็สดชื่นขึ้นมาทันทีนะครับ นั่นก็คือเรานึกถึงความเขียว นึกถึงน้ํา และนึกถึงสรรพสิ่งที่อยู่ในป์า ป์าทุกป์าในสมัยโบราณ คือที่อยู่ของสรรพสัตว์ และเปึนที่ทํามาหากินของคน เพราะทุกสิ่งทุกอย่างนั้นอยู่ในป์าทั้งสิ้น

ที่บ้านผมภูเขาหลวงขณะนี้ยังเปึนศูนย์การค้าของพี่น้องประชาชนชาวนครศรีธรรมราช จะดูพืชชนิดไหนก็เห็น พืชโบราณก็มี พืชอายุเปึนล้านป้ก็มี อันนี้เปึนต้นนะครับ นั่นคือ ความสมบูรณ์ของป์าที่ยังมีอยู่พอสมควรในประเทศไทย ฟังว่ากําหนดให้มีป์า ๔๐ เปอร์เซ็นต์ ของประเทศเรา แต่ขณะนี้ผมทราบจากผู้ที่ชํานาญเรื่องป์าเห็นว่ามีประมาณ ๑๘ เปอร์เซ็นต์ ฟังแล้วก็น่าใจหายเหมือนกันครับ ถามว่าทําไมมีอยู่น้อย ถ้าพูดไปพูดมาก็บอกว่า คนที่ต้องการผลประโยชน์จากป์ามีมากเกินไปครับ ต้นไหนใหญ่ก็เอาต้นนั้นแหละ ครับ ยิ่งทุกวันนี้ไม้ที่ราคาดีที่สุดเอากันแล้วเอากันอีกไม้พะยูง ลงทุนถูกจับก็เอา แต่ก็ยังจ้าง ให้ตัดกันแล้วเอาไปขาย นี่คือเรื่องหนึ่ง เพราะฉะนั้นถ้าพูดไปแล้วพี่น้องชาวไทยเราอยู่กับ ป์ามาตั้งแต่โบร่ําโบราณแล้ว อยู่ในถ้ําแล้วก็เข้าป์า เข้าป์าแล้วก็เข้าถ้ํา เปึนอย่างนี้อยู่เปึน วัฏจักร อาหารก็อยู่ตรงนั้นแหละครับ เพราะฉะนั้นคนกับป์าจึงอยู่ด้วยกัน แน่นอนครับตรงนี้ แต่เมื่อคนมาสร้างบ้านสร้างเมืองก็มาอยู่ที่บ้านครับ แต่บ้านเล็กบ้านน้อยว่ากันไป ทุกวันนี้ มาอยู่กรุงเทพมหานครบ้านใหญ่ครับ ขึ้นอยู่ชั้น ๒๐ ชั้น ๓๐ ครับ

เพราะฉะนั้นบ้านที่อยู่ชนบทยังจําเปึนจะต้องพึ่งป์าอยู่นี่คือความจริง ผมเองก็เติบโต มาจากป์า ทั้งป์าจาก ทั้งป์าอื่น ๆ ทุกอย่าง เข้าป์าแล้วได้ทุกอย่างครับ ลําเท็งอย่างนี้ ถ้าพูดลําเท็งบางท่านอาจไม่รู้จัก ไปเอามาแกงเลียงอร่อยนักเลยครับ เห็ดสารพัดเห็ดได้ เพราะฉะนั้นในความเห็นผมพระราชบัญญัตินี้ที่ออกมาส่วนหนึ่งเพื่อจะช่วยดูแลป์า นั่นส่วนหนึ่ง นี่คือความหวังดี และส่วนพี่น้องของเราที่อยู่กับป์า เข้าป์าแล้วได้อาหารมำ นี่ก็จําเปึน เพราะฉะนั้นทําอย่างไรให้ลงตัว ผมฟังวันนี้กรรมาธิการท่านเสนอมาใน พ.ร.บ. ที่บอกว่าในเขตนอกอนุรักษ์ เพราะท่านต้องการจะปกปัองป์าไว้ให้ลูกหลานนี่ก็ใช่ครับ ในขณะเดียวกันเห็นใจพี่น้องซึ่งผมเองก็เปึนคนชนบท เติบโตจากป์าจากเห็ด เช้า ๆ วิ่งเก็บเห็ดกับคุณแม่ เมื่อก่อนแย่งกับพี่ใครได้เห็ดมากกว่าคนนั้นชนะแข่งกัน เห็ดโคน นี่คือสิ่งหนึ่งที่เห็นอยู่ เพราะฉะนั้นทําอย่างไรให้สมดุลตรงนี้ ส่วนหนึ่งให้พี่น้องเราได้อยู่ด้วย เช่นออกกฎหมายอย่างที่ออกที่ว่านี้ให้ประนีประนอมให้มากที่สุด ป์าชุมชนเท่าที่ดู ในกฎหมายนั่นหมายถึงว่าเราไม่ได้เข้าไปอยู่ในป์า แต่เราจะใช้ป์าให้เปึนประโยชน์ ไม่ว่าจะเปึนอาหารหรืออื่น ๆ ก็แล้วแต่ แม้แต่ไม้ที่จะเอามาใช้เราก็เอามาจากป์าชุมชนนี้ แต่มันมีประเด็นว่าคนที่เคยอยู่ในป์านั้นมาก่อนตรงนี้เปึนประเด็นสําคัญ ทีนี้นอกเขตอนุรักษ์ ที่ออก พ.ร.บ. ตรงนี้มาผมเข้าใจว่าไม่มีปัญหา ถ้าอยู่ก่อน ๑๐ ป้ที่ดูในกฎหมายนี้ซึ่งผมเอง เปึนคนหนึ่งผมว่าอย่า ๓ ป้เลย เอาเปึน ๑๐ ป้เถอะวันก่อนผมจําได้ว่าผมพูดอยู่ แล้วก็ แก้เปึน ๑๐ ป้ตามนี้ ถ้าหากว่าอยู่ก่อนผมว่าก็ลองดูสิทําอย่างไรให้พี่น้องเราได้อยู่ต่อ ในเขตนอกอนุรักษ์ เพราะฉะนั้นเรื่องนี้เราคงต้องดูในเรื่องเขตอนุรักษ์ด้วย ในเขตอนุรักษ์นั้น เราจําเปึนจะต้องเอาไว้เพื่อให้ลูกให้หลานในอนาคต เพราะถ้าไม่เช่นนั้นน้ําท่า สัตว์ต่าง ๆ สิ่งต่าง ๆ ก็จะไม่มีแล้วฝนก็จะไม่ตก ถ้าหากว่าป์านั้นถูกใช้ไปอย่างสิ้นเปลือง แต่อย่างไรก็ตามถ้าพี่น้องเราเคยอ ยู่ในป์าอนุรักษ์เปึนเวลานานแล้ว แล้วทางราชการ ไปขีดเส้นตรงนี้ทั้ง ๆ ที่สร้างบ้านอยู่มาแล้วประมาณ ๑๕ ป้อย่างนี้อันนี้เราต้องเห็นใจพี่น้อง เพราะฉะนั้นทางราชการก็ควรจะเข้าไปใช้วิธีการประนีประนอมดูสิว่าท่านมาอยู่ ๑๕ ป้ ท่านได้อยู่ในป์าในเขตหลวงก็จริงแต่เมื่อท่ำนมาอยู่แล้วไม่ได้สร้างความเสียหายให้กับป์า ดูแลป์าจริง ๆ ก็ควรจะมีบทเฉพาะกาลเหมือนกับที่ สปช. ชาลีพูดเมื่อกี้สวมเสื้อเหมือนผม ดูตรงนั้นนะครับ สมมุติ ๑๕ ป้ บทเฉพาะกาลใส่ลงไปกรณี ๑๕ ป้สอบสวนแล้วได้อยู่จริง ทํามาหากินจริง ยืนยันได้จากหลักฐานก็ควรที่จะมีมาตรกา รออกมาเพื่อช่วยเหลือ

พี่น้องประชาชนเรา เพราะฉะนั้นผมเองก็เห็นใจ ที่จริงเห็นใจผมด้วยเพราะลูกหลานผม ต้องโตมาในประเทศไทย เพราะฉะนั้นเขาควรจะได้อยู่อย่างมีความสุขและมีทรัพยากร ที่มากพอที่จะเลี้ยงดู ส่วนเรื่องของพี่น้องเราเราก็ต้องดูแลด้วย ท่านประธานครับ กฎหมาย ออกได้เพราะคนทําได้ทุกอย่าง กฎหมายเลิกได้ กฎหมายสร้างได้ เพราะฉะนั้นทุกสิ่งทุกอย่าง เกิดแต่คนครับท่านประธาน ขอบคุณมากครับ