ท่านประธานสภาปฏิรูปแห่งชาติที่เคารพ กระผม นายแพทย์กิตติศักดิ์ คณาสวัสดิ์ สมาชิกสภาปฏิรูปแห่งชาติ หมายเลข ๑๒ จากจังหวัดมหาสารคาม ความจริงเรื่องการศึกษาถือว่าเปึนหัวใจในการพัฒนา ในทุก ๆ ด้าน แล้วก็เปึนเรื่องที่สําคัญที่ประเทศไทยเรามีขีดความสามารถในการแข่งขัน กับนานาอารยประเทศก็ต้องอาศัยเรื่องการศึกษานะครับ ทีนี้การลงทุนด้านการศึกษา ของประเทศไทยที่คณะกรรมาธิการได้รายงานตั้งแต่ครั้งแรกนะครับบอกว่าเปึนอันดับ ๒ ของโลกถ้าเทียบกับรายได้ประชาชาติ ซึ่งถือว่าเรามีการลงทุนด้านการศึกษาเยอะ แต่ผลสัมฤทธิ์ด้านการศึกษามันไม่ไปด้วยกับการลงทุนนะครับ และทางกรรมาธิการก็บอกว่า เกิดจากการมีปัญหาด้านการจัดการ ซึ่งเรื่องนี้พวกผมก็เห็นด้วยนะครับว่าการจัดการ ด้านการศึกษาเรามีปัญหาเรื่องของการที่ส่วนกลางใหญ่เกินไป ค่าใช้จ่าย งบประมาณต่าง ๆ
ก็มาอยู่ส่วนกลางอยู่กระทรวง ทบวง กรม ไปถึงโรงเรียนน้อยมาก ๒๐ เปอร์เซ็นต์ ซึ่งตรงนี้ ที่เราจะมาพูดถึงในเรื่องของการปฏิรูปการศึกษาที่เราบอกว่าเราต้องการให้เงินไปถึงโรงเรียน เงินไปถึงนักเรียน ให้ดีมานด์ ไซด์ (Demand side) อุปสงค์มากกว่าซัพพลาย ไซด์ (Supply side) ก็คือจากส่วนกลางเปึนคนกําหนดนะครับ อันนี้ผมเห็นด้วย แต่ในเรื่องของการปฏิบัติ ผมว่ายากเหมือนกัน ผมต้องให้กําลังใจคณะกรรมาธิการนะครับ เราทําอย่างไรที่จะลด กระทรวงลง ลดงบประมาณในส่วนกลางลง คิดง่ายแต่ทํายากเนื่องจากกระทรวงศึกษาธิการ มีโครงสร้างขนาดใหญ่ มีความซับซ้อนแล้วงบประมาณต่าง ๆ ก็เรียกว่ามีไขมันเยอะ ทําอย่างไรเราจะลดตรงนี้ลงไปส่วนข้างล่างได้ นี่คือคําตอบที่พวกเราต้องช่วยกันหานะครับ ซึ่งเรื่องของการจัดการของการศึกษาเราอยากให้มีโรงเรียนดี ๆ อยากให้มีมหาวิทยาลัย ที่มีคุณภาพไปที่ต่างจังหวัด ไปที่ทั่วประเทศ งบการศึกษาที่เราบอกว่าอยากให้ไปถึงโรงเรียน ถึงจังหวัด ถึงที่ให้มากที่สุดดีมานด์ ไซด์ได้มากขึ้น ทําอย่างไรเราจะให้เปอร์เซ็นต์ของ ดีมานด์ ไซด์มันเพิ่มขึ้นไปที่จังหวัดนะครับ เช่นว่าไปจังหวัดมหาสารคามจํานวนประชากร ๑,๐๐๐,๐๐๐ คนไปเท่าไร แล้วให้ในจังหวัดเขาไปจัดการว่าประถมศึกษา อนุบาลจะได้ รายหัวเท่าไร ประถมศึกษาเท่าไร มัธยมศึกษาเท่าไร แล้วเอาประถมศึกษามารวมกัน เราจะจัดการอย่างไร โรงเรียนเยอะโรงเรียนน้อยให้พื้นที่เขาเปึนคนคิดนะครับ ถ้าจํานวน โรงเรียนเขาเยอะเกินไปทําให้งบในการจัดการมันเยอะ ทางจังหวัดก็ต้องจัดการเพื่อจะ บริหารจัดการให้ต้นทุนในการจัดการดีขึ้น ถ้าโรงเรียนใหญ่เกินไปจํานวนนักเรียนต่อห้องมาก ทางจังหวัดก็เปึนคนจัดการ
ซึ่งผมเห็นด้วยในการตั้งคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดหรือสภาการศึกษาจังหวัดที่จะต้อง มีการร่วมไม้ร่วมมือกันแล้วก็มีส่วนร่วมของทุกภาคส่วน ซึ่งเมื่อกี้ท่านจิตร์ก็บอกว่าตอนนี้ มันมีหลายเรื่องที่ไม่ชอบมาพากลในต่างจั งหวัดอยู่ในระดับจังหวัดอยู่ เราก็ต้องลดตัวนั้น เพื่อจะแก้ปัญหาในระดับจังหวัดซึ่งในส่วนของงบรายหัวนี่ส่วนของอุดมศึกษา ท่านอาจารย์เปรื่องก็อยู่ที่นี่ ท่านอยู่มหาวิทยาลัยราชภัฏ ท่านก็เห็นแล้วครับว่ามหาวิทยาลัย ราชภัฏทําไมน้อยกว่ามหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ ทําไมเกิดความเหลื่อมล้ํากันขึ้นมา บอกว่าไม่ต้องเท่ากันหรอกครับ ขอให้ใกล้เคียงกันอย่าเอาเปรียบกันมาก ซึ่งมหาวิทยาลัย ราชภัฏนี่ต้องเห็นใจมหาวิทยาลัยที่เรียกว่าใกล้ชิดประชาชน แล้วก็สามารถจะพัฒนา จังหวัดได้เยอะ แต่ว่าต้นทุนไม่ว่าเปึนเรื่องรับนักเรียนมา เรื่องของงบประมาณต่าง ๆ ก็น้อยกว่า แล้วจะทําให้คุณภาพการศึกษาไปแข่งขันกับมหาวิทยาลัยในกรุงเทพมหานคร ได้อย่างไร นี่คือความเหลื่อมล้ําในการจัดสรรงบประมาณด้านการเงินการคลัง ซึ่งผมหวังว่า คณะกรรมการจะไปดูเรื่องของการลดความเหลื่อมล้ําในการจัดสรรงบประมาณ ในส่วนของอุดมศึกษาด้วยที่พวกเราในต่างจังหวัดก็อยากให้มีมหาวิทยาลัยในต่างจังหวัด ที่มีความเข้มแข็งแข็งแรง จะทําอย่างไรให้คนในต่างจังหวัดไม่ต้องเข้ามาเรียนที่กรุงเทพมหานคร เรียนที่ต่างจังหวัดแล้วก็มีคุณภาพการศึกษำทัดเทียมกับมหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ ก็ต้อง ขอนําเรียนคณะกรรมาธิการแล้วก็ต้องให้กําลังใจที่จะเปลี่ยนการศึกษาของประเทศไทย ปฏิรูปการศึกษาประเทศไทยให้คนไทยเก่งขึ้นดีขึ้นแล้วก็สามารถจะแข่งขันกับ นานาอารยประเทศได้ครับ ขอบคุณมากครับ