ขอบคุณครับท่านประธาน ผม วรวิทย์ ศรีอนันต์รักษา สมาชิกสภาปฏิรูปแห่งชาติ ผมมาพูดเรื่องน้ําเนื่องจากผมเปึนผู้สื่อข่าว อยู่ที่กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ตั้งแต่ป้ ๒๕๒๘ แล้วก็ดูการทํางานของกรมชลประทาน สังเกตอยู่อย่างนะครับเมื่อก่อนกรมชลประทานเปึนหน่วยงานหลัก แต่พอมียิ่งเยอะขึ้นมานี่ น้ํายิ่งเปึนปัญหา แล้วสิ่งหนึ่งที่เราชอบทําก็คือว่าพอมี ปัญหาเราก็จะตั้งหน่วยงานขึ้นมา พอบอกน้ํามีปัญหาจะตั้งกระทรวงน้ําตอนน้ําท่วม ตอนนี้แล้งครับ คงต้องตั้งกระทรวงแล้ง แล้วถ้าเกิดเดี๋ยวอีก ๓ เดือนหน้าหนาว ก็ต้องตั้งกระทรวงหนาว เราก็จะมีหน่วยงานเต็มไปหมด ทีนี้เรากลับมาดูที่พื้นฐานเรากําลังบริหารทรัพยากรที่มีอยู่จํากัด แล้วก็ไม่เปลี่ยนแปลง เพราะว่า ประเทศไทยเปึนเขตมรสุม แล้วก็แต่ละจังหวัด แต่ละพื้นที่มีฝนตกตั้งแต่ ๙๐๐ มิลลิเมตร จนถึง ๓,๐๐๐ กว่ามิลลิเมตรต่อป้ เรามีพื้นที่อยู่ ๓๒๐ ล้านไร่

เปึนพื้นที่การเกษตร ๑๕๐ กว่าล้านไร่ ประมาณนี้นะครับ แล้วก็เปึนพื้นที่ชลประทานจริง ๆ ที่พัฒนาแล้วประมาณเกือบ ๓๐ ล้านไร่ จะสังเกตเห็นว่ามีพื้นที่เกษตรน้ําฝนอยู่ประมาณ ๑๒๐ ล้านไร่ ตรงนี้ก็ยังไม่ได้รับการพัฒนา แล้วทางเกษตรกรเขาก็ยังปรับตัวเขาได้อยู่ แต่ที่เปึนปั ญหาแล้วก็พูดกันอยู่นั่นคือในพื้นที่ชลประทาน เพราะว่าเคยได้แล้วไม่ได้ เคยได้น้ําตามเวลา พอไม่ได้ก็จะร้องนะครับ ก็เปึนธรรมดา แต่ประเด็นถามว่าแล้วปัญหา มันเกิดขึ้นอย่างไรนะครับ ก็อย่างที่ท่านนายกรัฐมนตรีถามวันนั้นว่าต้นน้ําอยู่ไหน ประเด็นคือ เรากําลังจะบริหารทรัพ ยากรที่เราไม่มี จะไปตั้งกลไกอะไรเยอะแยะไปหมด เราไม่ไปดู ที่ต้นทางนะครับ ประเทศไทยก็เปึนเรื่องที่แปลกก็คือว่ำป์าก็ไม่เอานะครับจะเอาคนไปอยู่ แล้วก็บอกว่าป์ารุกคน พอบอกไม่เอาป์า ป์าไม่มีที่เก็บน้ํา เราไม่มีป์าไว้เก็บน้ํา จะเอาเขื่อนไหม เขื่อนก็ไม่เอา บอกว่าเขื่อนจะไปรุกป์า ทุกวันนี้ป์าถูกทําลายป้ละ ๑,๐๐๐,๐๐๐ ไร่นะครับ แต่การสร้างเขื่อนเอาพื้นที่ไปใช้ทําเขื่อนป้หนึ่งผมว่าไม่กี่หมื่นไร่ สรุปแล้วคือเราไม่มี ทั้งแหล่งต้นน้ําก็คือป์า และไม่มีเขื่อนสําหรั บเก็บน้ํา ผมถามจะบริหารอะไรครับ จะตั้งคณะกรรมการ ตั้งสํานักงาน ตั้งกระทรวงอะไรมาเยอะแยะเอาอะไรไปบริหารครับ ในเมื่อไม่มีทรัพยากรอยู่ ทีนี้ผมย้อนกลับมานิดหนึ่งมาดูป้ ๒๕๕๔ นะครับ น้ําท่วม เราเกิดปัญหาน้ําท่วมแล้วก็แล้ง ท่วม แล้ง แน่นอนครับเปึนปัญหาเรื่องการจัดการ พอฝนตก คุณพงศ์ โสโน เปึนรองปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์สมัยผมเปึนนักข่าว มีทฤษฎี อยู่อย่างหนึ่งครับ บอกประเทศไทยไม่มีป์าเลยฝนก็ยังตกเท่าเดิม เพราะเราเปึนเขตมรสุม จะจริงไม่จริงไม่ทราบผมเคยอ่านผลวิจัย ผลข้อเขียนของท่านอยู่ แต่ว่าเมื่อฝนตกแล้ว เราไม่มีที่เก็บนะครับ มันก็เปึนปัญหา กรมชลประทาน ป้ ๒๕๕๔ มีรองอธิบดีท่านหนึ่งบอก น้ําจะท่วมเจดีย์ที่ปากเกร็ด คนไม่เชื่อ หัวเราะครับ ท่านเกษียณป้นั้นพอดี ท่านเลยกล้าพูด ป้นั้นป้ ๒๕๕๔ ผมอยากให้ไปตรวจสอบมีการประชุมคณะกรรมการนโยบายน้ําแห่งชาติ หรือเปล่าครับ ก่อนน้ําท่วม ๒-๓ เดือน ช่วงนั้นเปึนช่วงรอยต่อ ผมได้ยินมาว่าไม่มีการประชุม ๒ ครั้ง และไม่มีการสั่งปล่อยน้ํานะครับ ต่อมาพอน้ําท่วมมากก็กลัวครับ การเมืองก็เข้าไป ยุ่งอีก ตอนช่วงป้ ๒๕๕๔ นี่ถ้าเกิดการเมืองไม่ไปยุ่ง น้ําไม่ท่วมหนักขนาดนี้ เราไปกันหมด ทุกอย่าง กัน ๆ บล็อก ๆ จนน้ํามันยกระดับสูงก็เทลงมา และที่สําคัญคือการเมืองท้องถิ่น ก็เข้าไปยุ่ง คันคลองชลประทานเดิมนี่กรมชลประทานดูแล เดี๋ยวนี้เปึนถนนไปหมด พอเปึน ถนนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเอาไปดูแล ดูแลพอน้ําไหลมานี่จะฟันคันคลองให้น้ําออกทุ่งนี่

ไปไม่ได้ ปัญหาคือการจัดการตรงนั้นไม่มีเอกภาพ กรมชลประทานไม่สามารถทําอะไรได้ ก็ปล่อยให้น้ําไหลมาตามคลอง แล้วตรงไหนอ่อนก็ท่วม คันแตกก็ท่วมกันไป ฉะนั้นตรงนี้ ต้องมาดูใหม่ที่จริงแล้วควรจะให้เจ้าหน้าที่ที่มีความเชี่ยวชาญด้านชลประทานจริง ๆ จะอยู่กรมไหนก็แล้วแต่ดูแล การเมืองอย่าไปยุ่ง ให้เปัาหมายและนโยบายก็พอนะครับ แล้วก็อีกอันหนึ่งเราคิดแต่จะใช้น้ํา แต่ไม่คิดวิธีใช้น้ํา คิดจะใช้แต่ไม่คิดวิธีใช้ อย่างวิทยาลัย ชลประทานนะครับวิจัยเรื่องการทํานาแห้งสลับเป้ยก เป้ยกสลับแห้งนี่ ประหยัดน้ําได้ ๓๐ เปอร์เซ็นต์ เราไม่ใช้ไม่ส่งเสริมครับ อียิปต์มาเมื่อวัน ก่อนมาขอเทคโนโลยีนี้ไปใช้ น่าอายไหมครับ ทีนี้สิ่งหนึ่งที่ผมอยากจะบอกนะครับ เราไม่ค่อยเชื่อเจ้าหน้าที่เทคนิคงานน้ํา เปึนงานของเทคนิคนะครับ ฝ์ายการเมือง ฝ์ายนโยบาย แค่บอกเปัาหมายแค่นั้นพอ อย่าไปยุ่งนะครับ ยุ่งแล้วก็ต้องอพยพหนีกันอุตลุดนะครับ ผมอยากจะให้ฟังเขาด้วยครับ ขอบพระคุณครับ