เรียนท่านประธาน คณะกรรมาธิการ และเพื่อนสมาชิกสภาปฏิรูปแห่งชาติทุกท่านครับ กระผมจะขออภิปรายรายงานของ คณะกรรมาธิการ ซึ่งเท่าที่ศึกษาก็เห็นว่าเป็นรายงานที่ดี เรียบร้อย ครอบคลุมเรื่องที่ เกี่ยวข้อง แม้ว่าในตอนท้าย ๆ โดยเฉพาะในหัวข้อการเสนอแนะแม้จะกว้างไปหน่อย แต่ก็ อ้างได้ว่าเป็นเชิงนโยบาย แต่อย่างไรก็ดีก็คาดว่าในรายงานฉบับสมบูรณ์น่าจะลงรายละเอียด ให้มากกว่านี้ ทั้งในการบริหารจัดการรายสาขาและในภาพรวม ท่านประธานและเพื่อน สมาชิกครับ ผมจะกล่าวเจาะประเด็นลงไปในเรื่องของทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง ที่ทาง รายงานได้ศึกษาในประเด็นปัญหาซึ่งประกอบด้วยเรื่องของชายฝั่ง ที่น่ากลัวมากในเรื่อง การกัดเซาะถ้าไม่ทําอะไร ทางภาคใต้ฝั่งอ่าวไทย โดยเฉพาะตั้งแต่จังหวัดนครศรีธรรมราชลงไป คงเกิดปัญหาในไม่ช้าแน่ เรื่องของป่าชายเลนที่ลดลงอย่างมากถึง ๑,๐๐๐,๐๐๐ ไร่ภายใน ไม่กี่ปี ซึ่งสาเหตุสําคัญที่ผ่านมา รวมทั้งในเรื่องการกัดเซาะชายฝั่งก็น่าจะเป็นในเรื่องของนากุ้ง เรื่องของขยะในทะเลที่มีต้นตอทั้งจากชายฝั่งและจากทะเล เรื่องของทรัพยากรชายฝั่ง ที่นับวันว่าจะเสื่อมโทรมลงทุกวัน และที่สําคัญที่ท่านศึกษาคือเรื่องการทําประมงผิดกฎหมาย อิลลิกอล (Illegal) แต่ท่านยังไม่ได้ลงลึกมากนักในเรื่องของอันคอนโทรลเลด (Uncontrolled) และอันรีพอร์ต (Unreported) ก็คือไอยูยู (IUU) ที่กําลังเป็นข่าวอยู่ คือเรื่องประมงนี้ ผมคิดว่าที่ท่านแตะเล็กน้อย ทําไมท่านแตะเล็กน้อย คือกล่าวเฉพาะในเรื่องของการทําประมง ในพื้นที่ห้าม การประมงโดยใช้เครื่องมือที่ห้าม ก็ไม่ได้กล่าวถึงปัญหาประมงในน่านน้ําได้ ตรงประเด็นมากนัก คือในเรื่องของโอเวอร์ ฟิชชิง (Over fishing) ผมคิดว่าที่แตะเล็กน้อยเหล่านี้ ก็เป็นเพราะว่าท่านคิดเฉพาะในเรื่องของกรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง คงไม่อยากจะ ก้าวก่ายไปในเรื่องของกรมประมง กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ของกรมเจ้าท่า กระทรวง คมนาคม หรือแม้กระทั่งกระทรวงแรงงาน ท่านประธานและคณะกรรมาธิการ ตลอดจน เพื่อนสมาชิกครับ เมื่อกล่าวถึงทรัพยากรทางทะเล ปกติแล้วเขาจะแบ่งเป็นทรัพยากรที่มีชีวิต ซึ่งได้แก่ สัตว์น้ําต่าง ๆ ซึ่งเรื่องใหญ่ของเราก็คือทําอย่างไรในเขตเศรษฐกิจจําเพาะ จะมีปลา มากพอที่จะเป็นแหล่งอาหารและแหล่งทํามาหากินได้อย่างยั่งยืน เดิมเขามียุทธศาสตร์สําคัญ คือการรักษาของเราไว้นาน ๆ ให้วงจรชีวิตมีสมดุล และส่งเสริมให้ไปใช้ของประเทศอื่น หรือไปหาแหล่งจับปลาในทะเลหลวง หญ้าทะเลและปะการังซึ่งทางอาจารย์ธรณ์ ขอประทานโทษที่เอ่ยนาม หวงหนักหนา ก็เป็นทรัพยากรที่มีชีวิต เมื่อ ๒๐ ปีที่แล้วเมื่อผม รับราชการอยู่ที่จังหวัดสงขลา ผมก็เป็นนักอนุรักษ์คนหนึ่ง ก็เคยนําชาวบ้านดําน้ํา วางทุ่นผูกเรือ เก็บขยะใต้น้ําเหมือนกันแทบทุกเสาร์-อาทิตย์ ป่าชายเลนก็จัดเป็นทรัพยากรทางทะเลที่มี ชีวิตครับ สําหรับทรัพยากรทางทะเลอีกประเภทที่เขาจัดกันก็คือทรัพยากรที่ไม่มีชีวิต ซึ่งก็คือ ปิโตรเลียมของกระทรวงพลังงานซึ่งปัจจุบันเราก็มีแท่นขุดเจาะในอ่าวไทยถึง ๒๒๕ แท่น และที่ไม่ค่อยจะพูดถึงกันมากคือแหล่งแร่ในทะเล ซึ่งอยู่ในความดูแลของกระทรวง อุตสาหกรรม ทุกท่านครับ ตามที่ในรายงานได้เรียนให้ทราบ ทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง ของประเทศไทย ซึ่งท่านกรรมาธิการก็ได้เรียนให้ทราบแล้ว มีพื้นที่ครอบคลุมมากกว่า ๓๐๐,๐๐๐ ตารางกิโลเมตร มีความยาวชายฝั่งประมาณ ๓,๐๐๐ กิโลเมตรหรือประมาณ ๑,๕๐๐ ไมล์ทะเล มีป่าชายเลนถึง ๑.๕ ล้านไร่ มากครับ เป็นพื้นที่ที่มากจริง ๆ

เท่าที่ผมได้กล่าวมาทั้งหมดนี้หลายท่านคงจับประเด็นได้แล้วว่าผมจะ เสนอแนะอะไร ผมอยากจะแนะนําให้ท่านกรรมาธิการ คือในการจัดทํารายงานครั้งต่อไป อยากให้ลองพิจารณาดู อันนี้เป็นแค่แนะนําหากกระทําได้ คือการอนุรักษ์ทรัพยากรในทะเล ทะเลชายฝั่ง ขอย้ํานะครับ ในการอนุรักษ์ทรัพยากรในทะเล ทะเลชายฝั่งและบนชายฝั่งทะเล องค์กรของรัฐในการบริหารงานมันน่าจะรวมกันเป็นหน่วยเดียวที่ผมได้กล่าวมา ผมเอ่ยถึง กระทรวงมากมายเหลือเกิน หากมารวมกันเป็นหน่วยงานในการอนุรักษ์ทางทะเลหน่วยเดียว เป็นไปได้ไหมครับ หลายประเทศเขามี โดยรวมหน่วยงานการรักษาผลประโยชน์และอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องเข้าไป รวมเป็นกระทรวงทะเล นี่คือข้อแนะนําของผม ก็ลองพิจารณาดู และสุดท้ายผมขอเรียนว่าทะเลนั้นเป็นแหล่งที่มีคุณค่าอย่างมหันต์ต่อมนุษยชาติ นอกจากจะ เป็นแหล่งท่องเที่ยวแล้ว ยังจะเป็นแหล่งอาหาร แหล่งพลังงาน ตลอดจนใช้เป็นเส้นทาง คมนาคมค้าขายติดต่อไปมา รวมทั้งใช้ในการป้องกันประเทศ ปัจจุบันประมาณร้อยละ ๙๕ ของสินค้า รวมทั้งน้ํามันทั้งโลกที่ใช้ในการขนส่งกัน เขาใช้การขนส่งทางทะเลครับ ผมขอจบ การอภิปรายแต่เพียงเท่านี้