ขอบพระคุณท่านประธานครับ ท่านประธานครับ ผม โกวิท ศรีไพโรจน์ สมาชิกสภาปฏิรูปแห่งชาติ หมายเลข ๑๙ จากจังหวัดสุราษฎร์ธานี ท่านประธานครับ ก่อนอื่นก็ต้องขอขอบคุณทางฝ่ายคณะกรรมาธิการ ที่ทำการศึกษาเรื่องนี้ ได้ข้อมูลอีกมากมาย แต่เรื่องของการทำงานของแรงงานไทยนั้น หลังจากที่ได้ฟังทางคณะกรรมาธิการได้กรุณาอภิปรายแล้วก็ให้ข้อมูลมา ท่านประธานครับ การบังคับใช้กฎหมายของประเทศไทยวันนี้ยังมีปัญหา แรงงานต่างด้าวที่เข้ามานั้น จริง ๆ แล้ว เรามีพระราชบัญญัติการทำงานของคนต่างด้าว พ.ศ. ๒๕๒๑ สงวนอาชีพหลายอาชีพไม่ให้ คนต่างด้าวทำ แต่วันนี้คนต่างด้าวที่เข้ามานั้นเป็นการเข้าเมืองโดยผิดกฎหมายแล้วเราก็ผ่อนผัน ให้อยู่ในประเทศไทย แล้วก็ให้ทำงาน และทำงานต่าง ๆ เหล่านั้นที่จริง ๆ แล้วก็ขัดกับ กฎหมาย นี่ก็เป็นปัญหาเรื่องของการบังคับใช้กฎหมาย ซึ่งก็ส่งผลมาจากการทำงานของ ข้าราชการซึ่งไม่มีการบังคับใช้กฎหมายนั่นเอง อันนี้เป็นเรื่องแรกนะครับ

เรื่องที่ ๒ เกี่ยวกับเรื่องของการแรงงานนั้น ในประเทศไทยมีองค์กรหลายองค์กร ตรวจสอบอยู่เยอะเหลือเกิน แต่ละองค์กรนั้นก็ทำงาน ต่างฝ่ายต่างทำไม่มีการบูรณาการ ร่วมกัน มีเพื่อนสมาชิกหลายท่านก็ยังเคยคุยกันเรื่องของแรงงานนี้เป็นไปได้ไหมครับว่า สามารถที่จะตั้งคณะทำงานที่จะปฏิรูปการบูรณาการ การทำงาน ร่วมงานของกลุ่มที่ดูแล แรงงานเหล่านี้

ประเด็นต่อไปท่านประธานครับ ประเด็นที่ผมจะขออนุญาตกล่าวถึงก็คือว่า เรื่องของแรงงานอาชีวศึกษาหรือแรงงานกึ่งฝีมือแรงงาน ซึ่งในปัจจุบันนี้มีปัญหาอยู่อย่างมาก แรงงานกึ่งฝีมือ คือแรงงานอาชีวศึกษานั้นขาดแคลน เท่าที่ผมทราบตัวเลขมาคร่าว ๆ ประมาณ ๕๐,๐๐๐ กว่าตำแหน่งงาน แต่งานอาชีวศึกษาไม่สามารถที่จะเรียนได้โดยตำรา เห็นด้วยกับทางท่านกิตติ โกสินสกุล ได้มีโอกาสคุยกับท่าน ยกตัวอย่างเช่น แรงงานประมง ไต้ก๋งเรือตอนนี้ต้องอาศัยคนต่างชาติมา ถามว่าทำไม เพราะเนื่องจากว่าคนไทยไม่ออกไปเป็น ลูกเรือประมง เมื่อไม่ออกเป็นลูกเรือประมงต่อไปจะพัฒนาตัวเองขึ้นมาไต้ก๋งได้อย่างไร ตอนนี้ไป ๆ มา ๆ ก็จะกลายเป็นงานของคนต่างชาติทำ ตรงนี้เป็นเหมือนงานฝึกทักษะ มันไม่ใช่งานที่สามารถจะร่ำเรียนกันโดยตำราได้ การอาชีวศึกษาเราก็เหมือนกันครับ ท่านประธาน เป็นการศึกษาโดยการฝึกทักษะฝีมือแรงงานไม่ใช่การเรียนโดยตำรา ปัจจุบัน การเรียกร้องประชาชนให้มีการศึกษาทางด้านอาชีวศึกษาในทุกพื้นที่นี้ดีครับ แต่ว่า คณะกรรมาธิการได้ศึกษาเกี่ยวกับเรื่องของการอาชีวศึกษาบางส่วนแล้ว แต่ว่ายังไม่ได้บูรณาการ ไปถึงกระทรวงศึกษาธิการหรือหลักสูตรด้วย หลักสูตรหรือว่าการจัดตั้งโรงเรียนทางด้าน อาชีวศึกษา ประชาชนเรียกร้องครับอยากจะให้ตั้งโรงเรียนที่โน้น ที่นี่ ที่นั่น เพื่อไม่ต้องการ ให้เด็กนักเรียนเข้ามาเรียนในเมือง หรือในกรุงเทพฯ มากนัก มีการสร้างโรงเรียน ในระยะ ๑๐ กว่าปีมานี้มีการสร้างโรงเรียนเยอะเหลือเกินในภาครัฐ แต่ปัญหาก็คือว่าสร้างได้ครับ เอางบประมาณการศึกษาลงไปสร้างได้ แต่ปัญหาก็คือว่าคุณภาพของโรงเรียนเหล่านั้น เป็นอย่างไร ยกตัวอย่าง กศน. กศน. ก็คือการศึกษานอกโรงเรียน เอาคนที่ทำงานแล้ว มีเอ็กซ์พีเรียนซ์ (Experience) ในการทำงาน แล้วก็ไปเรียนประกอบทฤษฎีอีกเล็กน้อย แล้วก็ให้ประกาศนียบัตรเขาไป ตรงนี้เห็นด้วย แต่วันนี้เนื่องจากว่านโยบายการศึกษาที่ อุดหนุนรายหัวกลายเป็นว่า กศน. ไปเอาเด็กนักเรียนที่อยู่ในสถาบันการศึกษา เด็กนักเรียน ที่กำลังเรียนอยู่ในระดับการศึกษาภาคบังคับไปเรียน ขอโทษนะครับ วันนี้เด็กที่จบ ม. ๓ ไปเรียน กศน. เรียน ๘ เดือน ได้รับประกาศนียบัตรวิชาชีพ อย่างนี้มันไม่ถูกเรื่องแล้ว เพราะว่าการอาชีวศึกษาไม่ใช่แค่เรียนในตำรา แต่ต้องเป็นการเรียน ฝึกทักษะ ถ้าหากเราถามว่าผู้ประกอบการต้องการอะไร ผมเชื่อว่าท่านประธานเชื่อว่า ถ้าหากว่าท่านประธานต้องการเด็กที่จบจากสายพาณิชยกรรม อย่างน้อย ๆ พิมพ์ดีด ต้องพิมพ์ดีดเป็น หรือถ้าหากว่าเด็กที่จบช่างมา ถ้าช่างยนต์ก็ต้องซ่อมเครื่องยนต์เป็น แต่วันนี้กลายเป็นว่าเราเอาเด็กเข้ามาเรียนกันเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้วก็ให้ประกาศนียบัตรวิชาชีพ มาโดย กศน. อย่างนี้มันไม่ถูกต้อง ส่งผลทำให้การอาชีวศึกษาตกต่ำ ส่งผลกระทบไปถึง การพัฒนาฝีมือแรงงานของประเทศไทย วันนี้ถ้าหากต้องการแรงงานทางด้านอาชีวศึกษา ผมพูดตรง ๆ นะครับว่าถ้าหากว่าต้องการอาชีพที่เป็นฝีมือจริง ๆ หายาก เพราะฉะนั้นก็ฝาก ท่านประธานไปถึงคณะกรรมาธิการด้วยว่า ถ้าเป็นไปได้ขอให้พัฒนาเกี่ยวกับเรื่องของ การอาชีวศึกษา วิชาอะไรบางวิชาไม่จำเป็นตัดไปเถอะครับ วิชาโครงงานต่าง ๆ เป็นเรื่อง ไม่เกี่ยวกับอาชีวศึกษาเท่าไรนัก ก็เวลาเท่าที่จำกัดมีแค่นี้ก็คงจะฝากท่านประธานไปยัง คณะกรรมาธิการแค่นี้ขอบคุณครับ