นายจิรวัฒน์ เวียงด้าน

กราบเรียนท่านประธานที่เคารพ ผม จิรวัฒน์ เวียงด้าน สมาชิกสภาปฏิรูปแห่งชาติ จังหวัดนครพนม อันดับที่ ๔๒ ครับ ผมเองเป็นเด็กต่างจังหวัด ความฝันของเด็กต่างจังหวัดที่มีโอกาสน้อยนิดในเรื่องของการศึกษา ในเรื่องของอาชีพ การกีฬา คือส่วนหนึ่งที่ทําให้เขาเกิดความหวัง ผมมีรุ่นน้องหลาย ๆ คนที่เป็นนักกีฬาทีมชาติ ที่ยกสถานะตัวเองจากเด็กด้อยโอกาสทางด้านสังคมกลับมาเป็นคนที่สังคมเกิดการยอมรับ ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องของการศึกษาในเรื่องความเป็นอยู่ สถานะทางสังคมต่าง ๆ ดังนั้นเราจะมอง ว่ากีฬาจะเป็นแค่เรื่องกีฬาอย่างเดียวไม่ได้ เพราะกีฬานั้นจะครอบคลุมแล้วก็เชื่อมโยงไปใน หลายมิติของสังคม โดยเฉพาะปัญหาสังคม เด็ก ๆ ต่างจังหวัดที่ผ่านมา เมื่อก่อนสมัยผมเด็ก ๆ ในโรงเรียนระดับประถมเขาเรียกว่ามีกีฬากลุ่ม เวลาไปแข่งขันกีฬากลุ่มแล้วก็จะเกิดการสันทนาการ ในหลาย ๆ เรื่อง และจะมีการจับบัดดี (Buddy) กันจะไม่ให้นอนที่โรงเรียน แต่จะไปนอน ที่บ้านของผู้ปกครองของแต่ละโรงเรียนที่เป็นเจ้าภาพ เด็กจะได้เกิดความผูกพันกันตั้งแต่ตอนนั้นมา ตั้งแต่ระดับประถมจนถึงระดับมัธยม ปัญหาสมัยก่อนนี้เด็กวัยรุ่นที่มีทะเลาะเบาะแว้งกัน ในงานประเพณีต่าง ๆ ก็เกิดน้อย แต่หลัง ๆ มานี้กีฬามันเริ่มหายไป กลายเป็นเรื่องของ การเข้าไปสู่เรื่องของการแข่งขันทางด้านทักษะวิชาชีพ เราต้องรู้ว่าเด็กที่แข่งขันทางด้าน ทักษะวิชาชีพ วิชาการ เป็นเด็กที่เก่งอยู่แล้ว และเป็นเด็กที่มีความประพฤติดี เด็กพวกนี้ก็จะได้ ไปคล้าย ๆ ว่าไปแข่งขันทักษะวิชาชีพ เพราะฉะนั้นปัญหาสังคมสําหรับเด็กที่เขาคิดว่าหัวไม่ค่อยดี และขาดโอกาส ก็จะเป็นเด็กกลุ่มที่โดนละเลย เพราะฉะนั้นพวกครูโรงเรียนก็จะมาหันมอง กับเด็กที่มีโอกาสที่เก่ง ๆ เหล่านี้เป็นต้น เพราะฉะนั้นกีฬาถึงต้องเข้าไปผูกพันกับในเรื่อง สังคมด้วย ทีนี้ในเรื่องสาธารณสุขเราก็จะรู้ว่าบุคคลที่ได้มีการออกกําลังกายอยู่บ่อย ๆ ก็เป็น คนที่มีสุขภาพดี มันเป็นการป้องกันในการที่เราจะต้องไปลงทุนในเรื่องทางด้านสาธารณสุข อย่างมหาศาล เพราะฉะนั้นเราจะเห็นว่านวัตกรรมง่าย ๆ อย่างนี้นะครับ เรื่องการกีฬาและ ลงทุนน้อยมากเป็นสิ่งที่จะสร้างความเข้มแข็งให้กับประเทศของเราได้เป็นอย่างดี

อีกเรื่องหนึ่งก็เป็นเรื่องของความเหลื่อมล้ํา ที่ผมบอกว่าในเรื่องโอกาสของคน ที่อยู่ในสังคมด้วยกันนี่ละครับ ผมคิดว่าการสร้างกีฬาที่ให้เป็นเลิศในความรู้สึกผมที่บรรจุไว้ ในรัฐธรรมนูญ บางทีผมก็ได้คุยกับกรรมาธิการหลาย ๆ ท่านว่าจริง ๆ เราอยากจะเห็นคําว่า การสร้างกีฬาเป็นกีฬาอาชีพ สิ่งที่ผมมองในเรื่องมากกว่าความเป็นเลิศเฉย ๆ นั่นก็คือเรื่อง ของการสร้างในเรื่องของเศรษฐกิจด้วย ในเรื่องการลดความเหลื่อมล้ําด้วย เด็ก ๆ ที่มีโอกาส โดยเฉพาะในต่างจังหวัด ถ้าสมมุติว่าประเทศเราสร้างศูนย์พัฒนา สร้างอาชีพด้วยการพัฒนา ด้านการกีฬามีศูนย์ทั้ง ๔ ศูนย์ ทั้ง ๔ ภาคทําเหมือนหลาย ๆ ประเทศเขา เราก็ไปคัดเด็ก ทั้งเด็กด้อยโอกาสด้วย ทั้งเด็กที่เขามีพรสวรรค์ทางด้านกีฬาเข้ามาเรียนตั้งแต่ระดับประถม จนถึงระดับมหาวิทยาลัยเลยก็ได้ แล้วก็พัฒนาถึงการที่จะให้เขามีทักษะกีฬาทางด้านเป็น นักกีฬาทีมชาติแล้วก็เป็นนักกีฬาอาชีพ เราเห็นว่าเด็ก ๆ ที่เป็นนักกีฬาอาชีพ ๑ คน สร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจให้ประเทศไทยเราได้ค่อนข้างจะมหาศาล ผมดูจากภราดร ภราดร เป็นนักเทนนิส ปีหนึ่งเขานําเงินเข้าประเทศมาผมว่าน่าจะหลักร้อยล้านบาทนะครับ เราก็เห็นว่า ยิ่งกอล์ฟเป็นกีฬาที่ค่อนข้างจะทําเงินมาก เกาหลีใต้นักกีฬาหญิงเขาค่อนข้างเยอะ ผมว่าปีหนึ่ง น่าจะเป็นหลักหมื่นล้านบาทในการที่เขาจะนําเงินเข้าประเทศ เพราะฉะนั้นเราไปคิด นวัตกรรมอื่นค่อนข้างจะยาก ๆ มากและลงทุนสูงในการที่จะวิจัยและพัฒนาต่อยอด แต่กีฬา ผมคิดว่ามันเป็นโครงสร้างพื้นฐาน โดยเฉพาะคนในต่างจังหวัด ในชนบท อย่างกีฬาที่ใช้ ประเภทความอดทนมาก ๆ อย่างนักกีฬายกน้ําหนัก ผมบอกได้เลยว่าก็มีจาก โดยเฉพาะ อีสานจะเห็นว่าเป็นคนที่มีความอดทนพื้นฐานตรงนี้อยู่แล้วนะครับ หลังจากนั้นเขาก็สามารถ ที่จะยกสถานะตรงนี้ให้ได้ แล้วก็อีกมุมหนึ่งในการที่จะส่งเสริมกีฬาอาชีพ อันนี้เราก็มองว่า รัฐเองเราก็ไม่ได้มีเงินสนับสนุนมาก เราก็มองถึงภาคเอกชน เพราะฉะนั้นในเรื่องมาตรการ ภาษีที่เอกชนที่จะมาช่วยเหลือทางด้านกีฬานี้ รัฐก็ควรจะมีมาตรการในเรื่องของการยกเว้นภาษี และสนับสนุนเขาให้มากขึ้นกว่านี้นะครับ เพราะฉะนั้นในส่วนของการที่เราอยากจะทําให้ กีฬาเป็นโครงสร้างหลักของประเทศ ผมถือว่าคณะกรรมาธิการท่านมาถูกทางนะครับ ตั้งแต่

ครั้งแรกที่มีการบรรจุ บังเอิญผมเป็นกรรมาธิการยกร่างข้อบังคับการประชุม สปช. ด้วย วันแรกที่เสนอมี ๒ คณะที่มีการถกเถียงกัน คือคณะกรรมาธิการปฏิรูปการ คุ้มครองผู้บริโภค แล้วก็คณะกรรมาธิการปฏิรูปการกีฬา แล้วก็คุยกัน สุดท้ายแล้วเรามาเห็นว่า ตอนนี้ปฏิรูปในเรื่องของผู้บริโภคก็กลายเป็นปัญหา เราคิดว่าเป็นเรื่องสําคัญที่สุดเลย ในการที่จะคุ้มครองผู้บริโภค แล้วก็ดูแลในเรื่องของประชากรส่วนใหญ่ ในเรื่องของการกีฬา ก็เหมือนกัน ผมคิดว่าถ้าเราหันกลับมาใช้สิ่งที่เรามีอยู่ค่อนข้างเยอะและลงทุนไม่ได้มากเลย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการสร้างการท่องเที่ยว ในเรื่องของการสร้างรายได้ให้โอกาสของคนที่มี โอกาสน้อยทางด้านสังคมแล้วนี่เราจะเป็นการลดความเหลื่อมล้ําอย่างจริงจังที่แท้จริง ต้องขอบคุณคณะกรรมาธิการปฏิรูปการกีฬาแล้วก็เราหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเราจะได้เห็นการ พัฒนากีฬาเราสู่ความเป็นเลิศ สู่การเป็นมืออาชีพมากขึ้น ขอบคุณมากครับ