เรียนท่านประธานที่เคารพ ดิฉัน นางกัญญ์ฐญาณ์ ภู่สวาสดิ์ สมาชิกสภาปฏิรูปแห่งชาติ ลำดับที่ ๐๐๔ จากจังหวัดพิษณุโลก ดิฉันเองต้อง ขอขอบคุณที่ได้มีการศึกษาเรื่องนี้ แล้วก็คิดว่าน่าจะเป็นประโยชน์อย่างมากสำหรับผู้ที่ จะเข้ามาอยู่ในส่วนของผู้ประกอบการ ของดิฉันเองชีวิตอยู่แต่ต่างจังหวัด ทำงานอยู่ในพื้นที่ มาตลอด ได้เห็นสภาพของ จะเรียกว่า ผู้ประกอบการ ตามความหมายของท่านผู้ศึกษา หรือเปล่าก็ไม่ทราบ แต่ดิฉันว่าเขาคือผู้ประกอบการกัน จะมีตั้งแต่กลุ่มของกลุ่มโอทอปนี้ ก็อยู่กระจายไปหมดในส่วนของภูมิภาค แล้วก็อยู่ในความดูแลของพัฒนาชุมชนใช่ไหมคะ กลุ่มวิสาหกิจชุมชน ชื่อคล้ายกัน แต่ว่าเป็นกลุ่มที่กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ เขาก็ทำตรงนี้ ก็คล้าย ๆ กัน นอกนั้นก็จะมีกลุ่มประกอบอาชีพอิสระต่าง ๆ ก็มีของที่อาจารย์วิริยะพูดก็มี ก็คือกลุ่มคนพิการ แต่เขาจะกู้เงินจากกองทุนคนพิการแล้วก็ไปประกอบอาชีพอิสระเป็น รายบุคคล มีแม้แต่กระทั่ง ณ วันนี้ มันไม่ได้มีปัญหาเรื่องเงินทุน เพราะว่าผู้สูงอายุก็มีเงินกู้ ให้กับผู้สูงอายุไปประกอบอาชีพอิสระเป็นรายบุคคลเหมือนกันหรือว่ากลุ่มสตรีซึ่งได้จาก เงินกองทุนพัฒนาบทบาทสตรี นี่ค่ะจะเห็นว่ากลุ่มเหล่านี้เต็มไปหมดแล้วยังไม่นับรวมไปถึง ผู้ที่ประกอบอาชีพต่าง ๆ ค้าขาย แม่ค้า ตลาดต่าง ๆ แม้แต่จักรยานยนต์รับจ้าง ก็เป็นอาชีพ หนึ่งเหมือนกัน แต่สิ่งที่ดิฉันเป็นห่วงก็คือว่าเราเจอปัญหาว่าสุดท้ายปลายทางก็คือมีเงินกู้ไปแล้ว ไปลงทุนแล้ว สุดท้ายก็จะไปตันเรื่องตลาด พอตลาดตันไม่มีตลาดให้ก็ประสบการขาดทุน แล้วสุดท้ายก็ กลับไปอยู่ที่ศูนย์ใหม่พร้อมทั้งมีหนี้ด้วย แล้วหลายคนก็คือต้องไปกู้หนี้นอกระบบเพื่อมาใช้ เงินที่ไปกู้มาอีก สภาพก็จะวนเวียนกันอยู่อย่างนี้ แล้วก็หลายคนก็จะพยายามที่จะลึกขึ้น แต่ก็ลุกไปไม่ได้เพราะมันเป็นรายย่อย ตรงนี้ดิฉันอยากจะฝากว่าเป็นไปได้ไหมที่ว่าในเรื่อง ของกลุ่มวิสาหกิจใหญ่ ๆ นี่น่าจะเอื้อให้กับผู้ประกอบการรายเล็กรายน้อยรายย่อยเหล่านี้ โดยให้เขาได้มีการเชื่อมต่อกัน นั่นคือมันต้องมีข้อมูลมีความรู้ให้เขา และที่สำคัญดิฉัน ได้ทราบว่าถ้ามีสถาบันที่จะทำในเรื่องเหล่านี้ที่ท่านบอกว่าจะช่วยวิสาหกิจในขนาดกลาง ขนาดย่อม แต่ดิฉันอยากให้เอื้อไปถึงระดับรากหญ้าด้วย เพราะฉะนั้นตรงนี้มันจะช่วยเขา ในเรื่องขององค์ความรู้ องค์ความรู้ในเรื่องของการจัดการ องค์ความรู้ในเรื่องของตลาด นี่สำคัญ เพราะฉะนั้นถ้าเขาโยงว่ามีตลาดที่เขาสามารถที่จะไปเชื่อมได้ ดิฉันว่าสิ่งที่เขาคิดว่า จะทำในสิ่งที่เขาชอบ หรือสิ่งที่คนอื่นเขาทำนี่ดิฉันว่ามันก็จะหมดไป ส่วนใหญ่ก็จะเลียนแบบ ว่าใครทำแล้วดี ขายได้ก็ทำไป เสร็จแล้วก็เจอปัญหาขาดทุนอะไรอย่างนี้ แต่ถ้าเขารู้ว่าตลาด เบื้องบนอยู่ตรงไหน แล้วตลาดข้างบนลงมาเชื่อมกับข้างล่าง ให้รู้ว่าเราต้องการผู้ประกอบ ในเรื่องนี้ ๆ ดิฉันว่ามันจะช่วยได้อย่างมาก และอีกประการหนึ่งเรื่องขององค์ความรู้ ทุกวันนี้ ถ้าบอกว่าเป็นการทำงานของราชการ ต้องบอกว่าราชการไม่ใช่อาชีพนักธุรกิจ ดิฉันเป็น ราชการด้วยดิฉันเข้าใจปัญหานี้ดีว่าดิฉันสนับสนุนคนให้กู้เงินไปก็จริง แต่ดิฉันไม่มีความรู้ ในเชิงธุรกิจที่จะแนะนำเขา เพราะฉะนั้นตรงนี้มันก็เป็นจุดบอด ดิฉันว่าถ้าเผื่อมันต้องมา เชื่อมกันว่าราชการเป็นแค่ส่งเสริม ส่งเสริมที่จะให้เขารู้ว่ามีข้อมูลองค์ความรู้อยู่ตรงไหนจะไป ทำอะไร แต่ราชการเราต้องการในเรื่องของนักธุรกิจเขามีอะไร ตลาดอยู่ตรงไหน จะหา ความรู้ได้ตรงไหน แล้วราชการก็เป็นคนไปเชื่อมเอาความรู้เหล่านี้ไปเชื่อมให้ชาวบ้านเขา ได้รับรู้รับทราบ หรือเชื่อมเอาคนที่เป็นผู้ประกอบการที่ประสบความสำเร็จก็ไปพูดคุยให้เขา ได้รับรู้ว่าการจะประกอบอาชีพสักอย่างนี่เขาจะต้องเรียนรู้เรื่องอะไรบ้าง ดิฉันอยากจะฝาก ว่ามันน่าจะมีการเชื่อมกันตรงนี้ให้ได้ เพราะว่า ณ วันนี้คนที่อยากจะทำอาชีพนี้เต็มไปหมด แต่ว่ามันก็ตันไม่รู้ว่าเส้นทางมันอยู่ตรงนี้ ก็ต้องฝากทางนี้ด้วย

อีกเรื่องหนึ่งดิฉันมองดูเรื่องของการท่องเที่ยว เราพยายามจะชูว่าจังหวัดต่าง ๆ นี่พยายามที่จะหาจุดขายและการท่องเที่ยว แต่ดิฉันฝากมีบางท่านอภิปรายไปแล้ว วันนี้เรามี ภูมิปัญญาชาวบ้านอยู่เยอะเลย โดยเฉพาะผู้สูงอายุ เรากำลังที่จะดูว่าจะทำอย่างไร ให้ผู้สูงอายุให้เป็นผู้ที่มีคุณค่า ดิฉันอยากจะให้เชื่อมภูมิปัญญาชาวบ้านเหล่านี้ทำอย่างไรที่จะ ให้ออกไปในเชิงธุรกิจ แต่อันนั้นก็เป็นการทำงานของภาคเอกชนต้องลงไปช่วย แล้วก็เอา ภูมิปัญญาของท่านเหล่านั้นมาเป็นจุดขายให้ได้ในเชิงธุรกิจ นิดหนึ่ง

อีกเรื่องหนึ่งก็คือขอให้เชื่อมในเรื่องของสถาบันอาชีวศึกษาต่าง ๆ ที่วันนี้ จบไปแต่ไม่ได้อยู่ในความเป็นจริงว่าตลาดการค้าเขาเป็นอย่างไร เพราะฉะนั้นเรามีเด็กที่มี ความคิดเยอะ ๆ เลย บางทีในการประกวดได้รางวัลอะไรเยอะแยะ แต่ไม่มีใครไปต่อยอดเขา ในเชิงธุรกิจ เพราะฉะนั้นอยากจะฝากว่าทำอย่างไรถึงจะเชื่อมตรงนี้ไปสู่เยาวชนที่เขากำลัง เรียนด้วย เขาก็จะได้มีกำลังใจค่ะ ขอบคุณค่ะ