กราบเรียนท่านประธานที่เคารพ ท่านคณะกรรมาธิการปฏิรูป การเกษตร อุตสาหกรรม พาณิชย์ การท่องเที่ยวและบริการ ด้วยความเคารพท่านประธานครับ ความจริงผมมีเรื่องที่จะคุยกับท่านกรรมาธิการเยอะเลย แต่เกรงว่าเวลาจะน้อย เพราะว่า เมื่อครู่พอออกไปนั่งที่ห้องอาหารทานข้าวกลางวัน ก็มีเพื่อน สปช.ท่านหนึ่งถามขึ้นมาเลยว่า ทำไมเอสเอ็มอี เอสเอ็มแอล (SML) ของเราถึงไม่ประสบความสำเร็จ ผมก็เรียน ด้วยความเคารพเลยนะครับ เหตุที่ไม่ประสบความสำเร็จเพราะเราไม่ได้ยึดหลักการ และอุดมการณ์และวิธีการที่ถูกต้อง โดยเฉพาะอย่างยิ่งแล้วการกู้เงินไปลงทุนคงไม่มีใครเอาเงินฝาก มาลงทุน ส่วนใหญ่ก็กู้เงินไปลงทุน เวลากู้เงินไปลงทุนไม่ได้เน้นย้ำหลัก ๖ ประการ ที่สำคัญของผม ก็คือเรื่องวัตถุประสงค์ในการกู้เงิน โดยเฉพาะอย่างยิ่งพี่น้องเกษตรกร หรือแม่ค้ารายเล็ก รายใหญ่ รายย่อยก็แล้วแต่
๑. วัตถุประสงค์นี่สำคัญว่าท่านกู้เงินไปทำอะไร ถ้ากู้เงินไปใช้ตรงตามวัตถุประสงค์ แล้วก็ไม่มีปัญหา มันต้องได้แน่ ๆ มันจะขาดทุนทั้งหมด ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์ มันเป็นไปไม่ได้ เพราะฉะนั้นเกษตรกรกู้เงินไปทำนาก็ต้องไปทำนา กู้เงินไปขายเสื้อผ้าอาภรณ์ก็ต้องไปขาย เสื้อผ้าอาภรณ์ ยกเว้นไปทำอย่างอื่น ผมก็อนุญาตให้ แต่ต้องไม่เกิน ๒๐ เปอร์เซ็นต์ ของวงเงินกู้ที่เอาไปใช้
๒. ก็คือความสามารถในการชำระหนี้ว่า ถ้ากู้เงินไปแล้วเรามีความสามารถ ในการชำระหนี้ได้เพียงพอหรือไม่ นี่คือสิ่งสำคัญ กู้เงิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ทำนา ๕ ไร่ ได้ข้าว ๕ เกวียน ได้ข้าว ๕๐,๐๐๐ บาท ค่าไถ ค่าหว่าน ค่าดำ ค่ารูด ค่าหอบ ค่าหาบ ค่าเก็บ ค่าเกี่ยว มันก็ไม่พอแล้ว อันนี้คือสิ่งที่เขาเอาไปลงทุนแล้วผิดประเภท ความสามารถ ที่สำคัญ ที่สุดที่เอสเอ็มแอลไม่ประสบความสำเร็จก็คือหลักประกัน เอาหลักประกันน้อย ๆ มากู้เงินไป เยอะ ๆ อย่างนี้ไม่มีใครอยากใช้หนี้หรอกครับ เพราะอย่างไรก็ปล่อยให้หลักประกัน มันเสียหายไป ความสามารถในการชำระหนี้หลักประกัน กำหนดระยะเวลาส่งอย่างแน่นอน แล้วอัตราดอกเบี้ยต้องคำนวณไว้ กู้เงิน ๑,๐๐๐,๐๐๐ บาท ดอกเบี้ยปีละ ๘๐,๐๐๐ บาท เอาหาร ๑๒ เดือนหนึ่ง ๗,๓๐๐ บาท เอา ๓๐ ไปหาร วันหนึ่งเกือบ ๓๐๐ บาท หาที่ไหนมาใช้ได้ อันนี้คือสิ่งสำคัญ ที่สุดของที่สุดที่ไม่ประสบความสำเร็จก็คืออะไรรู้ไหมครับ ความประพฤติ เราต้องดูความประพฤติเป็นสิ่งสำคัญ กองทุนหมู่บ้านก็ดี เอสเอ็มแอลก็ดี สหกรณ์ก็ดี หรือว่า แม้แต่วิสาหกิจชุมชนก็ดี ถ้าความประพฤติไม่ดีไม่ประสบความสำเร็จแน่นอน อันนี้ เป็นสิ่งสำคัญ ที่ผมอยากจะกราบเรียนก็คือเกษตรกรไม่ได้ทำอย่างจริงจังหรือผู้ที่เอาเงิน เอสเอ็มแอลไปใช้ไม่ได้สนใจทำอาชีพที่เขาเอาไปใช้อย่างจริงจัง ถ้าเขาเอาไปใช้อย่างจริงจัง แล้วประสบความสำเร็จแน่นอน บางคนเรียกว่าขายไม่ทันทำ กับ ทำไม่ทันขาย แค่เพียงคำพูด กลับกันนิดเดียว ขายไม่ทันทำ กับ ทำไม่ทันขาย ก็คือเวลาเขาอยากจะซื้อเยอะแยะ เราก็มัวไปทำนาเสีย เอสเอ็มแอลอย่างอื่นที่เรากู้มา เราก็ทำไม่ทันขาย ขายไม่ทันทำ ทำไม่ทันขาย อธิบายกันครึ่งวันก็ไม่เสร็จเรียบร้อย เพราะฉะนั้นอาจารย์คึกฤทธิ์ ปราโมช ถึงได้เปรียบคนประเทศไทยไว้ ๓ ประเภท
ประเภทที่ ๑ ลูกขอเงิน บอกพ่อขอเงินไปซื้อจักรยานสักคันหนึ่ง พ่อบอกว่า เดี๋ยวปิดร้านแล้วเดี๋ยวเย็นนี้จะไปซื้อให้ นั่นคือพ่อค้า
ประเภทที่ ๒ ก็คือบอกพ่อขอซื้อจักรยานคันหนึ่ง พ่อบอกว่าเดี๋ยวสิ้นเดือน พ่อจะไปซื้อให้ รับเงินเดือน
ประเภทที่ ๓ ก็คือเกษตรกรพวกเอสเอ็มอี พวกนี้นะครับว่าต้องไปลงทุน พ่อ ขอซื้อจักรยานคันหนึ่ง บอกว่าเดี๋ยวพ่อเกี่ยวข้าวแล้วจะไปซื้อให้ พอจะเกี่ยวข้าวพรุ่งนี้พายุฤดู ร้อนมาอีกแล้วครับ ข้าวที่คิดว่าจะได้เกวียนหนึ่ง ๕,๐๐๐-๖,๐๐๐ บาท ก็เหลือกินอยู่แล้ว ไม่ได้ อีกแล้วครับ เพราะว่าน้ำมันท่วมหมด เหลือเกวียนหนึ่ง ๒,๐๐๐ บาท ๓,๐๐๐ บาท นี่คือบุคคลประเภทที่ ๓ ที่อยู่ในพวกเอสเอ็มอี วิสาหกิจชุมชนอะไรของพวกเรา ไม่ใช่ใหญ่โตขนาดที่ว่ามีเงินลงทุนมากมาย ก็อยากจะฝากท่านคณะกรรมาธิการไว้สักนิดหนึ่งว่า เราทำไมถึงต้องปฏิรูปภาคเกษตร ทำไมต้องปฏิรูปภาคพาณิชย์ เพราะว่าหลักการและ อุดมการณ์ที่เราจะทำเป็นสิ่งสำคัญ ถ้าเรายึดหลักการและอุดมการณ์ วิธีการที่ถูกต้องแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งหน้าที่ ถ้าทุกคนรู้หน้าที่ของเราโดยนำปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาใช้ ๓ ห่วง ๒ เงื่อนไข ทำไว้เถอะครับ ๓ ห่วง ๒ เงื่อนไข ภายใต้ความรู้และเงื่อนไขการปฏิบัติ ที่ถูกต้อง ใครจำไม่ได้เดี๋ยวมาขอนามบัตรผมข้างหน้ามีชื่อชูชาติ ข้างหลังมี ๓ ห่วง ๒ เงื่อนไขถูกต้อง เรียบร้อย ขอบพระคุณครับท่านประธาน แล้วก็ขอบพระคุณท่านคณะกรรมาธิการด้วย ที่จะได้กรุณาแก้ร่างรัฐธรรมนูญเอาสหกรณ์ไว้ข้างหน้า กราบขอบพระคุณไว้ล่วงหน้าครับ ขอบพระคุณอย่างสูงครับ