กราบเรียนท่านประธานที่เคารพ ประสาร มฤคพิทักษ์ สปช. หมายเลข ๑๓๒ ท่านประธานครับ ผมขอฝากเรียนผ่านไปถึงท่านกรรมาธิการ ยกร่างรัฐธรรมนูญว่าผมมีวิธีวัดในใจของผมอย่างหนึ่งว่าถ้าเผื่อร่างรัฐธรรมนูญขึ้นมาแล้ว นักการเมืองเก่าเขาพากันยกย่องชมเชยก็ขอเรียนว่านั่นต้องทบทวนครั้งใหญ่เพราะว่ากําลัง ผิดทิศผิดทาง แต่ถ้าเผื่อร่างแล้วนักการเมืองเก่าโดยเฉพาะนักการเมืองน้ําเน่าเขาตีโพยตีพาย แล้วเขารู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจเป็นกําลังแล้วออกมาประสานเสียงกันเหมือนเป็นเสียงเดียวกัน ก็แปลว่าการร่างรัฐธรรมนูญเดินมาถูกทาง นี่เป็นข้อสังเกตผมง่าย ๆ แล้วก็ขอเรียนว่าน่าจะ ใกล้เคียงความจริง เมื่อสักครู่นี้นั่งคุยในห้องอาหารพอพูดตรงนี้ขึ้นมาทุกคนก็รู้สึกว่าเห็นด้วย กับที่ผมพูดไปเมื่อสักครู่นี้ ท่านประธานครับ ผมขออนุญาตใช้สไลด์ตามที่ผมได้ขออนุญาต เอาไว้แล้ว

(เจ้าหน้าที่ดําเนินการเปิดพรีเซนเทชัน)

ต่อไปครับ เชิญครับ ผมมีข้อคิดเบื้องต้นดังต่อไปนี้ ที่จะกราบเรียนต่อท่านประธานว่า ๑. ไม่มีใครสามารถเขียนรัฐธรรมนูญให้ถูกใจทุกคนได้ ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์เต็ม ทุกคนมีความแตกต่าง ทุกคนมีความต้องการและทุกคนก็ต้องการ ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์ของตัวเองทั้งนั้น แต่ผมไม่คิดว่ามีใครในโลกสามารถทําได้

ข้อ ๒ คือเราล้วนได้ในบางเรื่องแล้วเราก็ได้ เราก็ไม่ได้ในบางอย่าง เรื่องนั้น เราได้ เรื่องนี้เราไม่ได้ เรื่องนั้นเพื่อนได้ เรื่องนี้เพื่อนอีกคนไม่ได้ นี่คือความเป็นจริง

ข้อ ๓ ดอกไม้ที่สวยที่สุดยังไม่บาน ผมไม่ได้ดูถูกใครนะครับ เพลงที่เพราะที่สุด ยังไม่มีคนบรรเลง รูปปั้นที่สวยงามที่สุดก็ยังไม่มีคนปั้น รัฐธรรมนูญที่ดีที่สุดก็ยังไม่เกิด เพราะถ้ามันเกิดแล้วมัน ๑๙ ฉบับแล้วที่ต้องล้มเลิกไปนะครับ

ข้อ ๔ นี่เป็นเพียงร่างแรก ยังมีอีกหลายยกกว่าจะลงตัว แล้วต้องฟัง คสช. ต้องฟัง สนช. ต้องฟังรัฐบาล แล้วยังต้องฟังประชาชนอีกตั้งหลายยกเพื่อที่จะให้กระบวนการ แก้ไขได้ต้อนรับความเห็นของทุกภาคส่วนได้

ข้อ ๕ ในทุกรอบ ๕ ปีก็ยังสามารถจะแก้ไขรัฐธรรมนูญได้ดังที่ทราบกันนะครับ มาตรา ๓๐๓ ที่สามารถจะแก้ไขได้ และ

ข้อ ๖ รัฐธรรมนูญควรจะตอบโจทย์คน ๖๕ ล้านคน ต้องตอบโจทย์คน ๖๕ ล้านคน ไม่ใช่ตอบโจทย์นักการเมือง ๓๐๐ คน บางท่านบอก ๕,๐๐๐ คน แต่ผมคิดว่า ๓,๐๐๐ คนนี่ล่ะที่เป็นแกนหลักของการเมืองนะครับ

ทําไมต้องปฏิรูป ไม่ปฏิรูปไม่ได้หรืออย่างไร ที่ต้องปฏิรูปก็เพราะว่าการเมืองเก่า ถึงทางตัน ผมก็ตามประธานกรรมาธิการปฏิรูปการเมือง เราอยู่บนท้องถนน ๖ เดือนกว่า ๆ จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์วันที่ ๒๒ พฤษภาคม ก็เพราะว่ามันถึงทางตันครับ มันไปไม่ได้ครับ วันที่ ๙ ธันวาคม ยุบสภา นายกรัฐมนตรีคนที่แล้วทําหน้าที่ต่อมา วันที่ ๗ พฤษภาคม ศาลรัฐธรรมนูญตัดสินกรณีคุณถวิล เปลี่ยนศรี โยกย้ายโดยไม่ชอบ ไม่มีนายกรัฐมนตรี หลุดจากตําแหน่งไปทั้งหมดรวมแล้ว ๑๐ คน รวมนายกรัฐมนตรีด้วย เหลืออยู่เฉพาะคนที่ ไม่ได้ยกมือย้ายคุณถวิล เปลี่ยนศรี เท่านั้น แล้วก็ตั้งขึ้นมา แต่ทุกท่านรู้ว่าเป็นรัฐบาลเป็ดง่อย ไม่สามารถบังคับอะไรได้เลย จับคนร้ายไม่ได้สักคนเดียว ทั้ง ๆ ที่เจ็บไป ๘๐๐-๙๐๐ คน ตายไป ๒๐ กว่าคนอย่างที่ท่านทราบกัน ก็เพิ่งมาจับกันได้ตอนหลังอย่างที่รู้กันนะครับ

การเมืองเก่า การเมืองเก่าเป็นอะไร การเมืองเก่าเป็นเรื่องของเสียงข้างมาก ที่ฉ้อฉล ฉ้อฉลเพราะทําให้อํานาจรัฐล้มเหลวแล้วก็เป็นเป็ดง่อยอย่างที่ว่า พวกผมกับ คุณสุรชัย เลี้ยงบุญเลิศชัย ยังทําหน้าที่ในวุฒิสภาอยู่ เราอยากจะทําหน้าที่เพราะไม่มี ส.ส. แล้ว ตั้งนายกรัฐมนตรีไม่ได้ วุฒิสภาทําหน้าที่แทนนะครับ ก็อยากจะตั้งนายกรัฐมนตรี แต่ตั้งได้อย่างไรครับ ไม่มี ส.ส. แม้แต่เพียงคนเดียว ไม่มีทางที่จะตั้งได้ แล้วรัฐบาลที่เหลือ ก็ไม่สามารถที่จะมีใครทําหน้าที่ได้ เป็นเป็ดง่อยกันไปหมด ไม่มีพลัง ไม่มีอํานาจที่จะไปบังคับ ใครทั้งสิ้น จึงเป็นที่มาของคําถามที่ว่าตกลงจะลาออกรายบุคคลหรือลาออกทั้งคณะ ก็มีคําตอบว่านาทีนี้ไม่ลาออก จึงมีคําสําทับมาว่านาทีนี้ผมยึดอํานาจ ผมกําลังชี้อะไรครับ ผมกําลังชี้ว่านี่คือการเมืองเสียงข้างมากที่ฉ้อฉล และไม่สามารถทําให้บ้านเมืองเดินต่อไปได้

ปัญหาการเมืองไทยนะครับ ใครอาจจะบอกว่ารัฐบาลไม่มีเสถียรภาพ รัฐบาล ไม่เข้มแข็ง ผมเห็นตรงข้าม ผมเห็นว่าไม่ใช่รัฐบาลไม่มีเสถียรภาพ แต่เป็นเพราะรัฐบาล มีเสถียรภาพล้นเกิน ล้นเกินตรงนี้ล่ะครับคือความอหังการ คือความเหิมเกริมนําไปสู่ ความฉ้อฉลนานัปการ

ฉ้อฉลอย่างไรบ้างครับ ทุกคนรู้นะครับ นิรโทษกรรมสุดซอยครับ ขอโทษ ไม่ใช่กํานันสุเทพนะครับ ถ้าไม่มีนิรโทษกรรมสุดซอยคนไม่ออกมาเป็นล้านหรอกครับ ต่อให้ร้อยให้พันกํานันสุเทพก็ออกมาไม่ได้ครับ เพราะนิรโทษกรรมสุดซอย เพราะโกงแก้ไข รัฐธรรมนูญที่มา ส.ว. เพราะโกงจํานําข้าว ๕๐๐,๐๐๐ ล้านบาท

เพราะประชานิยมวิบัติ เรื่องรถคันแรก เรื่องอะไรต่ออะไรก็ตามเพราะกู้ ๒ ล้านล้านบาท รถไฟความเร็วสูงที่บอกมาขนผักนั่นล่ะ เพราะกู้ ๓.๕ แสนล้านบาท โครงการน้ํา ให้บริษัท เค วอเตอร์ ก็มีคนคนหนึ่งไปเจรจากับ บริษัท เค วอเตอร์ที่ ประเทศเกาหลีนั่นล่ะ อย่างที่เห็นภาพกันนะครับ

การเมืองที่ฉ้อฉล ข้อ ๗ ก่อความรุนแรง ก่อความรุนแรงนี่ความรุนแรงฝ่ายเดียว ขออภัยนะครับ หลานของ สปช. ประภาศรี สุฉันทบุตร ชื่อวสุ สุฉันทบุตร ถูกไล่ฆ่านะครับ ไม่มีอาวุธ ไม่มีเข็มสักเล่ม แต่ก็ผมต้องไปเผาศพวันที่ ๗ มกราคม ๒๕๕๗ ที่วัดพระศรีมหาธาตุ นี่คือความรุนแรงฝ่ายเดียว

ข้อ ๘ แข็งขืนต่ออํานาจศาล ศาลรัฐธรรมนูญตัดสินแล้วก็ตั้งโต๊ะนั่งแถลงกัน ข้างใต้สภานี่ล่ะ ไม่ยอมรับ อํานาจรัฐล้มเหลว จัดการคนผิดไม่ได้ นี่คือการเมืองที่ฉ้อฉล

ต่อมาก็คืออะไร ก็คือว่าประเทศไทย ต้องเปลี่ยน ไม่เปลี่ยนไม่ได้ ไม่เปลี่ยน ไม่ได้ครับ จะต้องไม่ย่ําเท้าในรอยเดิมอีกต่อไป จะต้องไม่อยู่กับที่อีกต่อไป การเมืองเก่าต้อง หลีกทางให้กับการเมืองยุคใหม่ เพราะถ้าไม่เปลี่ยน ถ้าไม่ปรับ ไม่เปลี่ยน ไม่ปฏิรูปก็ไม่จําเป็น ต้องไปยึด ต้องปฏิรูป นี่คือความเป็นจริงครับ

ปรารถนาของฝ่ายการเมืองคืออะไรครับ ฝ่ายการเมืองครับลองฟังสุ่มเสียง ของบรรดาพรรคการเมืองบอกว่าอํานาจรัฐต้องเข้มแข็ง พรรคการเมืองต้องเข้มแข็ง รัฐบาล ต้องมีเสถียรภาพ เน้นย้ํา เน้นย้ํา อํานาจรัฐ อํานาจรัฐ พรรคการเมือง รัฐบาล เสถียรภาพ ของรัฐบาลทั้งนั้น อํานาจรัฐทั้งนั้น

ปรารถนาของฝ่ายประชาชนคืออะไรครับ ปรารถนาของฝ่ายประชาชนก็คือ อํานาจประชาชนเข้มแข็งครับ เพราะถ้าอํานาจประชาชนเข้มแข็ง อํานาจรัฐจะฉ้อฉลอย่างไร ประชาชนสามารถจะโค่นล้มได้ อํานาจพลเมืองต้องสําคัญ ประชาชนต้องตรวจสอบ ต้องเอาผิด ฝ่ายการเมืองได้จริง และสามารถจะเป็นผลได้ในเชิงปฏิบัติ

การเลือกตั้ง ผมได้ให้สัมภาษณ์หนังสือพิมพ์ไปแล้วว่าระบบสัดส่วนผสมก็ตาม ระบบเปิดโอกาสกลุ่มและบุคคลสมัครโดยอิสระก็ตาม ระบบการกาบัตรโดยประชาชน เป็นผู้กําหนดตัว ส.ส. ที่เราใช้คําว่า โอเพน ลิสต์ ทั้ง ๓ ข้อนี้ พรรคการเมืองใหญ่ไม่ชอบครับ เพราะมันทําให้เขาสูญเสียเพื่อนไปสมัครเป็นตัวบุคคลได้ ไปสมัครในนามกลุ่มได้ เอาล่ะ ท่านอาจจะบอกว่ามันก็กลายเป็นแตกย่อยไป แต่ในทางกลับกันมันก็ทําให้พรรคการเมืองเล็ก สามารถจะยืนขึ้นและเติบโตได้ ทําให้ตัวบุคคลสามารถจะเข้ามาสู่วงการเมืองได้นะครับ

ทําให้พรรคกลาง พรรคเล็ก กลุ่มบุคคลเกิดและเติบโตได้ ขออภัยครับผมเข้าใจว่า ผมมีเวลา ๑๕ นาที เพราะว่า ๒๐ นาทีผมเหลือ ๕ นาทีไว้พูดอีกภาคหนึ่ง เท่าที่แจ้งไว้แล้ว ท่านประธานยืนยันตรงนี้ไหมครับ เท่าที่ผมได้รับ