กราบเรียนท่านประธาน ดิฉัน กัญญ์ฐญาณ์ ภู่สวาสดิ์ หมายเลข ๐๐๔ ค่ะ ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณที่สภาปฏิรูปแห่งชาติแห่งนี้ได้ทําให้เกิด กรรมการชุดนี้ แล้วก็ทําให้ได้มีการนําเรื่องนี้ขึ้นมาพูดแล้วเพื่ออย่างน้อยการเผยแพร่ก็ทําให้ สังคมได้เริ่มตระหนักแล้วว่าสังคมผู้สูงวัยของเราได้เกิดขึ้นแล้ว แล้วที่สําคัญต้องขอขอบคุณ ทีมของอาจารย์ ทีมนักวิชาการผู้ทรงคุณวุฒิที่มาร่วมอยู่ในกรรมการชุดนี้ ซึ่งท่านทํางานหนักมาก แล้วก็ช่วยให้เราได้เห็นภาพที่ครอบคลุมในทุกมิติ ก็ชื่นชมในส่วนของที่ได้ทําการศึกษาด้วยค่ะ แต่คราวนี้ดิฉันเองทํางานในภาคปฏิบัติอยู่ในพื้นที่ ๓๐ กว่าปีรับราชการ แต่ว่าสิ่งที่เราเห็น จริง ๆ ดิฉันอยากให้เป็นอย่างที่ข้อเสนอที่ทางกรรมการเสนอมา แต่สิ่งที่เราเป็นห่วง ดิฉันเอง เป็นห่วงว่าข้อเสนอเหล่านี้จะเป็นไปได้ในทางปฏิบัติมากน้อยแค่ไหน

ประเด็นแรก ก็คือในเรื่องของการทํางานของภาครัฐ ภาครัฐเอง หลายหน่วยงานลงไปทําร่วมกัน แต่มันก็จะเป็นลักษณะของการทํางานแบบแยกส่วน ถึงจะบูรณาการก็ทํางานแบบขนมเปียกปูน มันก็ไม่ได้บูรณาการเนื้อเดียวกัน เพราะฉะนั้นดิฉันว่าตรงนี้เดี๋ยวจะเสนอว่าคงจะต้องดูด้วย ในเรื่องของบูรณาการนับตั้งแต่ระดับกระทรวง มันจะสัมพันธ์กันตั้งแต่ระดับนโยบาย การส่งต่อนโยบายของการทํางานร่วมกัน อันที่ ๒ มันจะมีปัญหาในเชิงปฏิบัติ เวลาเราทํางาน ในพื้นที่มันจะมีเรื่องของระบบงบประมาณของแต่ละกระทรวงไปไม่พร้อมกัน เพราะนั้น บางทีถึงแม้ในพื้นที่อยากจะบูรณาการการทํางานร่วมกัน แต่ว่าเงินงบประมาณ แต่ละกระทรวงไปไม่พร้อมกันมันก็ทําไม่ได้

แล้วก็อีกประการหนึ่ง วันนี้ราชการเราทํางานโดยขึ้นอยู่กับตัวชี้วัด ตัวชี้วัด ตรงนี้มันเป็นปัญหาอย่างมากเลยในการทํางาน เพราะว่าบางทีมันไปตอบโจทย์กันไม่ได้ เพราะฉะนั้นก็ต้องไปปรับตรงนี้ด้วย ดิฉันเองอยากจะให้เลิกตัวชี้วัดด้วยซ้ําไป เพราะว่า มีปัญหามากเลย

อีกประการหนึ่ง สิ่งที่อยากจะฝากคือเมื่อกี้มีท่านเสนอว่ามีผู้อภิปราย ท่านผู้ว่าฯ ปรีชาบอกว่ามีกลไกระดับชาติ ดิฉันเห็นด้วยในกลไกระดับชาติ แต่ท่านต้องไปดู อยากเสนอทางกรรมการว่าไปดู ณ วันนี้กลไกเราก็เยอะมากในระดับชาติ ไม่รู้ว่ากรรมการกี่ชุด เรามีทั้งกรรมการผู้สูงอายุ ซึ่งนายกรัฐมนตรีเป็นประธานด้วยซ้ําในกรรมการชุดนี้ มีกรรมการ ด้านเด็ก เพราะเราบอกว่าเราจะต้องดูตั้งแต่ช่วงวัยเด็กไปถึงผู้สูงอายุ แต่ละกรรมการเหล่านี้ ท่านทราบไหมคะว่าเวลาเขาคิด เวลาเขานึก เขาก็นึกถึงแต่วัยของเขา ทําก็ทําวัยเขา เพราะฉะนั้นต้องไปปรับเปลี่ยนตรงนั้นว่ากลไกเหล่านั้นที่มีเยอะแยะในระดับชาติ มันมีอะไรบ้างที่สามารถจะมาโยงใยแล้วก็คิดร่วมกัน แล้วก็ต้องเข้าใจในคอนเซปต์ หรือว่าในเรื่องนี้ร่วมกัน เพราะฉะนั้นเวลาคิดเขาต้องคิดนอกเหนือจากวัยของเขา เช่นวัยกรรมการเด็กก็ต้องคิดเกินจากวัยเด็กแล้ว ก็ไปคิดถึงเรื่องการเตรียมตัวในอนาคต ของเขาด้วย เพราะฉะนั้นดิฉันไม่อยากจะไปสร้างกลไกใหม่ ๆ แต่ลองดูสิว่ากลไกเหล่านั้น ที่มีอยู่เดิมในระดับชาติจะสามารถมาหลอมรวมแล้วก็มาคิดร่วมกันได้ไหม

ส่วนอีกประการหนึ่ง ปัญหาอุปสรรคมาดูในชุมชน เราอยากให้ชุมชนเข้มแข็ง แล้วก็โดยใช้ อปท. หรือองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเป็นฐานในการทํางาน สิ่งที่เราเจอ ในการทํางานมาตลอดก็คือเรื่องของระเบียบ ระเบียบของท้องถิ่น เพราะฉะนั้นจะเห็นว่า หลาย ๆ ท่านที่มาจากท้องถิ่นก็จะพูดตรงกันตลอดว่าถ้าไม่ปรับในเรื่องของกฎระเบียบ ก็ไม่มีทางว่าจะสําเร็จได้ ไม่มีทางจะขับเคลื่อนทุกเรื่องที่จะใช้ท้องถิ่นเป็นฐาน เพราะฉะนั้น ต้องปรับเรื่องกฎหมายระเบียบ แล้วข้อสําคัญงบประมาณก็ต้องจัดให้เขา เราคิดแต่ว่าเขามีงบ แต่จริง ๆ แล้วไม่ใช่ งบเองส่วนหนึ่งมันจะมีเรื่องของผู้สูงอายุ ก็ไปเรื่องของเบี้ยยังชีพ มันก็ไปพูล (Pool) ที่เขา แต่เขาก็ไปใช้เรื่องอื่นไม่ได้ ขณะเดียวกันงบประมาณที่เราอยากให้เขาทํา เช่น ยกตัวอย่างเพื่ออยากจะเสริมหนุนในเรื่องของกลุ่ม เราบอกเราอยากให้เห็นกลุ่มผู้สูงอายุ กลุ่มวัยทํางาน กลุ่มเยาวชนที่เขาจะได้เตรียมการ เตรียมพร้อมเพื่อที่จะไปสู่สังคมผู้สูงวัย แต่เขาจะไปเสริมหนุนได้อย่างไรในเมื่องบประมาณเองเขาก็ไม่เพียงพอที่จะทํากันตรงนี้ รวมไปถึงกับระเบียบที่มันขัดกับเขาด้วย เพราะฉะนั้นมันไปไม่ได้เลย

ส่วนอีกประการหนึ่ง ดิฉันเองอยากจะเสนอให้ใช้งานวิจัยมาใช้ในการทํางาน ในเรื่องนี้ เพราะว่าช่วงที่ทํางานอยู่ในส่วนภูมิภาคเราเจอปัญหามากเลยว่าเรื่องนี้ เพราะว่า แต่ละกลุ่มแต่ละวัยก็จะมีความแตกต่างกัน วัยผู้สูงอายุถ้าไปดูไม่ใช่แค่วัยเป็นผู้สูงอายุ จะมีผู้สูงอายุแต่ละประเภทที่ไม่เหมือนกัน แตกต่างกัน จะทําอย่างไร เพราะฉะนั้นแต่ละวัย ก็ใช้วิธีการที่ไม่เหมือนกัน ดิฉันมองว่างานวิจัยจะมีส่วนในการช่วยเสริมทําให้เราได้มองเห็น วิธีการในการทํางานที่มันจะสอดคล้องและตอบโจทย์ได้มากขึ้น ก็มีข้อเสนอเพียงแค่นี้ ขอบคุณค่ะ