กราบเรียนท่านประธานสภาปฏิรูปแห่งชาติที่เคารพ กระผม นายจำลอง โพธิ์สุข สมาชิกสภาปฏิรูปแห่งชาติ ลำดับที่ ๐๕๐ จังหวัดชัยนาท ขออนุญาตกราบเรียนท่านประธานไปถึงคณะกรรมการปฏิรูปแนวทางและมาตรการปกป้อง พิทักษ์กิจการพระพุทธศาสนา ที่ท่านอาจารย์เจิมศักดิ์ ปิ่นทอง ได้นำเสนอไปแล้วนั้น ผมรู้สึกซาบซึ้ง แล้วก็คล้อยตามในทุกประเด็น ทั้ง ๕ ประเด็นที่ท่านได้นำเสนอต่อที่ประชุม สภาแห่งนี้เป็นที่เรียบร้อยไปแล้วนั้น ไม่ว่าจะในประเด็นของโครงสร้างหรือว่าในประเด็นของ กฎหมายที่จะพิจารณาในส่วนของทรัพย์สินของวัด ของพระ ในเรื่องของพระธรรมวินัย ในเรื่องของหน้าที่ของทางฝ่ายอาณาจักร แล้วก็อีกส่วนหนึ่งก็คือเรื่องของการเรียนรู้ของ พุทธศาสนิกที่จะมีต่อหลักธรรมคำสอนที่แท้จริง ในประเด็นหลักการผมเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง อยากจะเพิ่มเติมเฉพาะบางประเด็นที่เป็นข้อสังเกตหรือเป็นข้อเท็จจริงเพื่อประกอบการ พิจารณาของสภาแห่งนี้กันต่อไป ศาสนาถือว่าเป็นยาขนานหนึ่งที่จะรักษาอาการป่วยเจ็บ อาการไข้ของทางโลก ศาสนาพุทธเป็นยาขนานเอกที่มีผู้เลื่อมใสนับถือกันหลายสิบล้านคนทั่วโลก แต่ว่าในขณะนี้ยานี้กำลังจะหมดอายุหรือเปล่าไม่ทราบ หรือไม่หมดอายุก็เสื่อมคุณภาพ จริง ๆ แล้ว ยาขนานนี้ไม่มีการหมดอายุ เราใช้กันมา๒,๕๐๐ กว่าปีแล้ว ไม่มีคำว่า เอ็กซ์ไพร์ (Expire) มีแต่ว่า จะถูกทำให้เอ็กซ์ไพร์ประมาณนั้น เพราะฉะนั้นเราในฐานะที่เป็นผู้บริโภคโดยอุปมาอุปไมย ประมาณนั้นนะครับ ท่านประธานที่เคารพ ถ้าหากว่าเราบริโภคยาที่ไม่มีคุณภาพ ชีวิตของเรา ก็ไม่มีหลักประกันที่แน่นอน จะตายเมื่อไรก็ไม่รู้ประมาณนั้น เพราะฉะนั้นเราในฐานะ ผู้บริโภคต้องช่วยกันดูแลปกป้องพระพุทธศาสนา

ในส่วนต่อไปครับ ในเรื่องของประเด็นที่จะพิจารณากันในโอกาสต่อ ๆ ไปนั้น โดยเฉพาะในเรื่องที่เป็นทรัพย์สินของทางพระพุทธศาสนา ของวัด ของพระสงฆ์ ของคณะสงฆ์ อะไรก็แล้วแต่ ในบ้านในเมืองของเรา เรามีวัดอยู่ ๓๙,๒๗๖ วัด เมื่อปี ๒๕๕๖ ข้อมูลของ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เมื่อปีก่อนหน้านั้นเรามี ๓๗,๗๑๓ วัด เรามีพระอยู่ ทั้งหมดในปี ๒๕๕๖ ๓๔๙,๖๕๙ รูป ปีก่อนหน้านั้นคือปี ๒๕๕๕ เรามี ๓๕๕,๒๙๕ รูป วัดเพิ่มขึ้นปีละประมาณ ๓๐๐ วัดครับท่านประธาน แต่พระลดลง และนอกจากนั้นก็ยังมี ข้อเท็จจริงว่าเรายังมีวัดร้างอีกประมาณ ๖,๐๐๐ วัด ตรงนี้ก็เป็นที่น่าสังเกตว่าวัดเพิ่มแต่พระลด มันบ่งบอกถึงอะไร

ในส่วนต่อไปครับที่เกี่ยวกับพระสงฆ์ ก็มีข้อสังเกตว่าเดี๋ยวนี้คนบวชกันน้อย มีระยะเวลาการบวชสั้น ๙ วัน ๗ วัน ทำงานเฉลิมฉลองกันใหญ่โตลงทุนกันเป็นหมื่นเป็นแสนบาท ฉลองกัน บวช ๗ วัน สัพพีติโยยังไม่จบเลยครับ สึกแล้ว แล้วจะไปหวังอะไรกับการที่เราจะไป ช่วยค้ำจุนพระพุทธศาสนา จะเป็นเรื่องของการบวชตามประเพณี บวชเพื่อตอบแทนบุญคุณ อะไรก็แล้วแต่ บวชแก้บนอะไรประมาณนั้น เพราะฉะนั้นตรงนี้ก็เป็นข้อสังเกต ก็ทำให้ วัดใหญ่โต มีเสนาสนะ โบสถ์ วิหาร ศาลาการเปรียญ เยอะแยะไปหมด แต่มีแต่พระแก่ ๆ อยู่ไม่กี่องค์ พระหนุ่ม ๆ บวช ๕ วัน ๗ วัน ๑๕ วันสึกแล้ว เพราะว่ามีภารกิจจำเป็น ต้องกลับไปทำงาน รับราชการบ้าง เอกชนก็บวชกันได้ระยะเวลาสั้น ๆ เพราะฉะนั้นก็มี ผลกระทบต่อการที่เราจะช่วยกันทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาเช่นเดียวกัน อันนี้ก็คงจะต้องเป็น อีกจุดหนึ่งที่เราคงจะต้องไปดูกัน แก้ไขกัน ในพื้นที่ที่ทางฝ่ายอาณาจักรจะทำได้หรือประเด็น ที่เป็นข้อสังเกตต่อไปก็คือว่า พระหนีวัด ไม่ถูกกับเจ้าอาวาส หรือว่าเจ้าอาวาสกับพระลูกวัด ไม่ลงรอยกันด้วยประการใดก็แล้วแต่ พระหนีออกจากวัดไปเดินธุดงค์ หรือไปปลีกวิเวกที่ไหน ก็แล้วแต่ เข้าป่าไปตั้งสำนักสงฆ์ ที่พักสงฆ์ก่อน เป็นสำนักสงฆ์ เป็นวัด เป็นวัดมีวิสุงคามสีมา นั่นคือจบกระบวนการ เพราะฉะนั้นก็จะไปสร้างประเด็นในเรื่องของการเข้าไปในพื้นที่ โดยเฉพาะ พื้นที่ป่า ไม่ว่าจะเป็นป่าต้นน้ำลำธาร ป่าอนุรักษ์ ป่าสงวน ป่า ๒๔๘๔ อะไรก็แล้วแต่ประมาณนี้ ซึ่งก็จะมีประเด็นกับฝ่ายทางอาณาจักรเจ้าของพื้นที่ที่จะดูแลรักษาพื้นที่ตรงนั้นกับทางพระสงฆ์ องค์เจ้าเยอะแยะไปหมด ตรงนี้ก็เป็นอีกจุดหนึ่งที่คงจะต้องพิจารณาจัดระบบจัดระเบียบกัน ต่อไป แล้วก็ยังมีประเด็นอื่น ๆ อีกมากมาย ผมคงจะหมดเวลาที่จะอภิปรายแล้ว ก็ขอขอบคุณท่านประธานไว้ตรงนี้ ก็คงจะฝากท่านคณะกรรมการชุดนี้ได้ไปช่วยกันพิจารณา ต่อไปด้วย ผมเห็นด้วยในหลักการเป็นอย่างยิ่ง ขอขอบคุณท่านประธานครับ