นายจิรวัฒน์ เวียงด้าน

กราบเรียนท่านประธานที่เคารพ กระผม จีรวัฒน์ เวียงด้าน สมาชิกสภาปฏิรูปแห่งชาติจากจังหวัดนครพนม ลําดับที่ ๔๒ เรื่องทุจริตคอร์รัปชัน ผมนึกว่ามันเป็นเรื่องใหญ่สําหรับประเทศไทยเรา เราเองโดนมาตรการลงโทษจากสังคมโลก จากการที่เราไม่ปราบปรามทุจริตคอร์รัปชันอย่างจริงจัง เราควรจะทําหน้าบางไม่ได้แล้ว เราควรจะมีมาตรการที่รัดกุมและเข้มแข็ง การทุจริตคอร์รัปชันมีทั้งในระบบแล้วก็นอกระบบ ในระบบเราน่าจะมีมาตรการในการป้องกันได้อย่างที่คณะกรรมาธิการท่านได้เสนอวาระ รายงานเข้ามา แต่นอกระบบที่เราเรียกว่า เสน่ห์หา นี่ละครับเป็นการที่ป้องกันและ ปราบปรามยากมาก ผมดูวาระและการรายงานของคณะกรรมาธิการฉบับนี้แล้ว เราคิดว่า ต่อไปการทุจริตคอร์รัปชันนอกระบบจะหนักขึ้นโดยที่ไม่มีร่องรอย ผมเองผมก็นั่งฟัง คณะกรรมาธิการท่านรายงานวาระเรื่องปราบปรามทุจริตคอร์รัปชัน ก็เลยเรียบเรียงสาเหตุ ที่มันเป็นเหตุจูงใจในการคอร์รัปชันไว้อยู่สัก ๔-๕ หัวข้อ ก็คือ

สาเหตุที่ ๑ ผมดูว่ามันทุจริตคอร์รัปชันเพื่อตอบแทน

ข้อที่ ๒ บางคนสาเหตุหนึ่งก็คือเพื่อครอบครัว เพื่อคนที่ตนรัก

ข้อที่ ๓ ก็คือกฎระเบียบเปิดช่องโหว่ให้เขาในการที่ทุจริตคอร์รัปชันได้

ข้อที่ ๔ มาจากเงินที่เขาคอร์รัปชันแล้วสามารถที่จะเอาไปจับจ่ายใช้สอยได้ ไร้การควบคุมและจัดการเงินที่เขาอยู่นอกระบบ

ข้อที่ ๕ คือเขาขาดคุณธรรม จริยธรรมก็คือมีความโลภในตัวของเขา และ

ข้อที่ ๖ บทลงโทษอาจจะไม่รุนแรงเท่าที่ควร ผมขอย้ําในส่วน ๒ ข้อก็คือ สาเหตุที่ทุจริตคอร์รัปชันเพื่อคนที่ตนรักนี้ล่ะครับ บางคนสามารถที่จะยอมอุทิศตน เพื่อที่จะให้ตัวเองติดคุกก็ได้เพื่อให้ครอบครัว เพื่อให้ลูกได้สบาย เราอาจจะเห็นเพราะว่า ยิ่งการทุจริตคอร์รัปชันที่ลงโทษไม่รุนแรงมากนัก อีกไม่กี่ปีออกมาเขาก็สบายกันทั้งครอบครัวแล้ว เราต้องยอมรับว่าหัวหน้าครอบครัวเวลามีผลประโยชน์อะไรเข้ามาในครอบครัวไม่เก็บไว้ใช้ คนเดียวล่ะครับ ดังนั้นเขาจะมีการถ่ายเทออก ยิ่งเป็นเงินที่มาจากการทุจริตจากที่เรียกว่า เสน่หา ยิ่งตรวจสอบได้ยาก ถ้าอย่างนั้นเราก็เลยจะต้องมาคุยกันว่าถ้าเราจะทํามาตรการที่ให้ มันเข้มแข็งคือถ้าพ่อ แม่ ทํา ลูกรับกรรมด้วยไหม เราจําเป็นต้องคุย เพราะเหตุผลหนึ่ง ของคนที่เวลาเขาทุจริตคอร์รัปชันเขาจะบอกว่าถ้าคนที่ตัวเองรักมีความสุข มีความสบาย เขาก็พอใจ แต่เหตุไหนที่เขาทําแล้วมันเกิดผลกระทบต่อคนที่เขารักเขาจะทําไหม นี่คือสิ่งที่ เราจะต้องคิดกัน

และอีกข้อหนึ่งในกรณีที่เงิน ที่เขาทุจริตคอร์รัปชันมา มันไม่สามารถที่จะเอา ไปใช้ได้ เก็บเอาไว้นาน ๆ แล้วกลายเป็นเศษขยะ เขาจะคอร์รัปชันมาทําอะไร ดังนั้นสิ่งหนึ่ง ที่ผมอยากจะเสนอก็คือว่าถ้ามาตรการที่เราจะควบคุมอย่างนี้ให้มันเด็ดขาดก็คือว่าข้อที่ ๑ เราต้องทําให้เห็นว่าถ้าพิสูจน์ได้ว่าถ้าพ่อ แม่ กระทํา ลูกต้องได้รับกรรม เราบอกว่า ในราชการถ้าเราสามารถที่จะมีมาตรการว่าถ้าพ่อ แม่ คุณทํา ผมเองถ้าผมเป็นลูกผมก็ไม่ได้ โกรธพ่อ แม่ หรือจะโกรธว่าคนที่ออกกฎหมาย ถ้าพ่อ แม่ ผมคอร์รัปชัน แล้วผมจะรับ ราชการไม่ได้ ผมจะโกรธคนออกกฎหมายแล้วผมจะโกรธพ่อผมที่คอร์รัปชัน อันนี้เราต้องมา คิดกันนะครับ

และข้อที่ ๒ กรณีที่เงินที่เขาได้มาแล้ว เราจะเห็นว่าทุกวันนี้เงินที่ไปอยู่นอกระบบ อยู่ ๆ ก็มีคนใส่กางเกงขาสั้นเป็นคนขับรถหอบเงิน ๕,๐๐๐,๐๐๐ บาท สิบล้านบาทไปซื้อรถ โดยไม่มีการตรวจสอบเลย ซื้อบ้านราคาสิบล้านบาทโดยไม่มีอาชีพอะไรเลย ถ้าอย่างนั้น การทําธุรกรรมเงินสดผมคิดว่าเราจะต้องมีการควบคุม ณ วันนี้เราจะต้องไปดูก่อนว่า ในต่างประเทศ หลาย ๆ ประเทศเขาอาจจะมีการควบคุมในเรื่องของการซื้อขายกันด้วยเงิน สดว่าเงินสดจะต้องมีที่มาที่ไป เราอาจจะมีมาตรการในการกําหนดตัวเงินด้วยว่าอาจจะทํา ธุรกรรมเงินสดได้แค่ไม่เกิน ๕๐,๐๐๐ บาทหรือ ๑๐๐,๐๐๐ บาท ที่เหลือต้องผ่านธนาคาร หรือบัตรเครดิตก็เหมือนนานาประเทศที่เขาทํากัน อันนี้มันจะควบคุมการเคลื่อนไหวเงินที่อยู่ นอกระบบได้ค่อนข้างจะเยอะนะครับ

ข้อที่ ๔ ในเรื่องของการทําธุรกรรมในเรื่องของ ปปง. เราก็มีมาตรการ ผมเอง ก็เคยไปถามในส่วนของแบงก์ (Bank) ว่าจะต้องฝากเงินเท่าไร ต้องรายงาน ปปง. ใช่ไหมครับ เขาบอกว่า ๒,๐๐๐,๐๐๐ บาท ถ้า ๒,๐๐๐,๐๐๐ บาท ผมสามารถได้เลยว่าถ้าสมมุติว่า การคอร์รัปชันเราจะเอาเป็นเมกะโปรเจกท์เท่านั้นถึงจะเรียกว่า คอร์รัปชัน ไหม ถ้าอย่างนั้น ถ้าเรามีการควบคุมว่าธุรกรรมเงินสดบอกว่าเอาสัก ๕๐,๐๐๐ บาทก็ได้ ต้องรายงาน ปปง. ทีนี้เราจะต้องไปตรวจสอบด้วยว่าเขารายงานจริงไหม ถ้าท่านให้อํานาจ ปปง. ในการที่จะ สุ่มตรวจบัญชีธนาคารได้นี้ เหมือนกับดีเอสไอที่จะขอตรวจว่าถ้าธนาคารไหนมีการแอบ ที่ไม่รายงานสถานภาพบัญชีอย่างนี้ ผมเชื่อว่าเขาต้องมีความผิดร่วมในฐานะที่เป็นผู้ร่วม กระทําในการที่ไม่ชี้แจงที่มาที่ไปของเงินสดนะครับ

ข้อสุดท้ายคือตอนที่เกิดรัฐประหารใหม่ ๆ ในโซเชียล เน็ตเวิร์ค (Social network) เลยว่าอยากให้มีการเปลี่ยนธนบัตร ก็เลยคิดว่าถ้าเราลงทุนเปลี่ยนธนบัตรใหม่ อาจจะใช้เงินถึง ๒,๐๐๐-๓,๐๐๐ ล้านบาทหรือ ๑๐,๐๐๐ ล้านบาท แต่ถามว่าผมเอง ผมมั่นใจว่าเงินที่อยู่นอกธนาคารน่าจะมากกว่าในธนาคารสําหรับในประเทศเรา ผมว่า ถ้ามาตรการหลัก ๆ ๔ ข้อที่ผมนําเสนออย่างนี้ ผมคิดว่ามันพอจะมองเห็น ผมก็เชื่อว่า ทั้งนานาประเทศเขาจะมองเห็นว่าเราเอาจริงเอาจังการปราบปรามทุจริตคอร์รัปชันด้วย อันนี้ฝากท่านประธานถึงท่านคณะกรรมาธิการด้วย ขอบคุณมากครับ