ขอบพระคุณค่ะท่านสมพงษ์ สระกวี นะคะ ต่อไปเป็นท่านผู้บัญชาการ ตํารวจภูธรภาค ๑ พลตํารวจโท อํานวย นิ่มมะโน เชิญค่ะ

พลตํารวจโท อํานวย นิ่มมะโน : เรียนท่านประธานสภาที่เคารพ เพื่อนสมาชิกครับ กระผม พลตํารวจโท อํานวย นิ่มมะโน สมาชิกลําดับที่ ๑๙๗ เดิมทีไม่ได้ ตั้งใจที่จะอภิปราย เพราะเมื่อเดือนครึ่งที่แล้วจําได้ว่าผมพูดเรื่องนี้ในสภาแห่งนี้ ผมพูดชัดครับ แม้ว่าจะมี ทองแดงปนสักนิดหนึ่งก็นิดหน่อย น่ารัก แต่ฟังแล้วชัด มาวันนี้ผมนั่งฟังคณะกรรมาธิการ ชี้แจงแผน ผมบอกตรง ๆ ว่าน้อยใจมาก แต่ไม่ท้อแท้ ผมไม่ได้หมายความว่าสิ่งที่ พูดนั้นเป็นเรื่องที่จะต้องทําให้ผม ไม่ใช่ ท่านไม่ต้องให้ความสําคัญกับผมขนาดนั้น แต่เรื่องที่ ผมพูดมันเป็นเรื่องที่สําคัญกับประเทศชาติ แต่ในแผนมันไม่มีเลย ท่านเห็นภาพไหมครับ เปิดหน้าต่างบ้านด้านซ้ายเจอโรงพิมพ์ เปิดหน้าต่างบ้านด้านขวาเจออู่ซ่อมรถ หลังบ้าน เป็นโรงกลึง อยู่ปลายจมูกครับ ท่านไม่ต้องไปแก้ในป่าอย่างเดียวครับ ตรงปลายจมูก ให้ได้ก่อนครับ พ.ร.บ. ผังเมืองผมอภิปรายไปแล้วเป็นกฎหมายที่ตลกหลวง ท่านจัดการ ผังเมืองพุทธศักราช ท่านจดเลยครับ จดไม่ทันไปเปิดเทป (Tape) พุทธศักราช ๒๕๑๘ ใช้มา ๔๐ ปี ฟันหลอ ๘ ครั้ง เพราะ ๕ ปีเว้นวรรค ใน ๕ ปีจะเว้นวรรค ๒ ปี เพื่อให้เจ้าหน้าที่ ไปอนุญาต พ.ร.บ. ควบคุมอาคาร มันถึงรถติดอยู่ในกรุงเทพฯ ห้างถึงไปอยู่ตามสี่แยกครับ มันถึงไปอนุญาตให้สร้างโรงงานในชุมชน ผมยกตัวอย่างไม่ใช่เรื่องส่วนตัวมาอภิปราย หมู่บ้านผม อยู่กลางหมู่บ้านเลยครับ รอบหมู่บ้านมีอีก ๓ โรงครับ นั่งข้างหน้าผมท่านเสรีครับ ท่านมาจากกระทรวงอุตสาหกรรม ท่านบอกว่าท่านโดนเข้าเองแล้วอํานวยเอ๋ย พูดกับผม ในห้องสูบบุหรี่เมื่อวานนี้เองครับ กําลังตอกตอหม้ออยู่ ตอกเสาเข็มอยู่ สร้างโรงพิมพ์ เหมือนกันอํานวยเอ๋ย พี่โดนเอง จนกระทั่ง คสช. ทนไม่ไหวแก้ พ.ร.บ. การผังเมือง แล้วเมื่อวันที่ ๙ กันยายน จดเลยครับ ๆ วันที่ ๙ กันยายน ๒๕๕๘ มาตรา ๒๖ ว่าต่อไปนี้ ห้ามฟันหลอ พ.ร.บ. ผังเมืองไม่มีเว้นวรรค ให้ใช้ต่อเนื่อง ก็แปลว่าโชคดีครับ ต่อไปนี้จะไม่มี ฟันหลอแล้ว เจ้าหน้าที่ของรัฐก็จะไม่มีช่องทางไปทําอะไรที่มิดีมิชอบแล้ว ผมกล้าพูดครับ ผมรับผิดชอบคําพูดด้วยเพราะมันเรื่องจริง มันถึงได้มีโรงงานอุตสาหกรรมสลับกับหมู่บ้าน จัดสรร สลับกันไปเรื่อย ๆ สลับกับอู่รถ สลับกับโรงน้ําแข็ง สลับกับโรงกลึงอยู่รอบ ๆ กรุงเทพฯ และจังหวัดปริมณฑล ผมอภิปรายไปชัดเจน ยกตัวอย่างแม้กระทั่งผมต้องนั่งดู ผีเสื้อบิน ท่านวิทยา แก้วภราดัย บอกว่าอํานวยไปคิดมาจากไหน มันเป็นภูมิปัญญาชาวบ้าน ถ้าผีเสื้อไม่บินมีมลภาวะ เดี๋ยวนี้ผีเสื้อไม่บินแล้วหมู่บ้านผม ผมจะกลายเป็นผีแทนผีเสื้อแล้ว ก็ไม่ฟัง ตั้งคณะกรรมการมาสิครับ วันนั้นผมพูดว่าผมอภิปรายเสร็จแล้วผมจะไปร้องเรียน คสช. ผมไปร้องแล้วครับ ผมไปยื่นร้องเรียนที่ คสช. ที่ประตู ๔ ทําเนียบรัฐบาลแล้ว เพราะฉะนั้นท่านทําเลยครับ ฟันหลอต่อไปนี้ไม่มี แต่ฟันผุยังอยู่ ที่เว้นวรรคมา ๕ ปีเว้นที ๒ ปีนั้นรวม ๘ ครั้ง อนุญาตอะไรไปบ้าง ตั้งกรรมการมาตรวจสอบ ท่านจะต้องรักษาฟันผุ และรากฟันด้วย ไม่อย่างนั้นมลภาวะยังอยู่ที่ปลายจมูกของประชาชนคนไทย ผมจูงมือท่าน ไปเดินแถบปริมณฑลไม่เกิน ๑๐๐ เมตร ท่านจะเจอความผิด ไปตรวจสอบช่วง ๒ ปี ๒ ปี ๘ ครั้ง อนุญาตโรงงานอุตสาหกรรมที่ไหนไปบ้าง ท่านต้องรักษารากฟันด้วย ไม่อย่างนั้นเราก็ยังนั่งดมมลภาวะกันอยู่อย่างนี้ครับ จนเดี๋ยวนี้วันไหนผมไม่ได้กลิ่นสี กลิ่นทินเนอร์ ผมไม่มีแรงเดินเลยครับ ผมยังหนุ่มยังแน่นอยู่ไม่เป็นครับ แต่คนแก่ ไปหมดแล้วครับ ผมยกตัวอย่างท่านคงจําได้ว่าบางกรวยปลูกทุเรียนดีที่สุดในประเทศไทย ตอนนี้ข้างบ้านผมครับ ผมไปจ็อกกิง (Jogging) ตอนเช้า ผมจะปวดฉี่ตรงนั้นพอดีเลยครับ เป็นสวนใครไม่รู้ ปลูกมา ๗ ปี ทุเรียน ๕ ปีเขาได้กินแล้วครับ นี่ ๗ ปีต้นทุเรียน ยังไม่เสียบก้นผมเลยครับ ขออภัยครับที่ต้องพูดความจริง ไม่อย่างนั้นท่านต้องตั้งกรรมการมาตรวจสอบโรงงานอุตสาหกรรมรอบ ๆ ปริมณฑล แล้วไม่ต่อใบอนุญาตเพราะออกใบอนุญาตไม่ถูกต้อง เลี่ยง พ.ร.บ. จัดสรร เลี่ยง พ.ร.บ. ผังเมือง เลี่ยงการรายงานเท็จของ อบต. ขออนุญาต บอกว่าสถานที่ไม่มีบ้านเรือนประชาชน ทั้ง ๆ ที่บ้านเลขที่อยู่เสียบหลังคาเสียบกับสถานที่ขออนุญาตเลยครับ ถ้าท่านไม่แก้ปัญหานี้ ท่านมัวไปแก้ในป่าปลายจมูกไม่ได้แก้ครับ เพราะฉะนั้นผมขออนุญาตครับ ถ้ากรรมาธิการ ท่านยังว่างอยู่ผมขออนุญาตเป็นกรรมาธิการท่านสักคนหนึ่ง ถ้าท่านเต็มแล้วผมขออนุญาตไป เป็นที่ปรึกษาหรือให้ข้อมูลก็ได้ครับ มันจะได้แก้ปัญหากันอย่างจริงจัง ท่านไม่พูดเลยครับ ชั่วโมงกว่าท่านไม่พูดเรื่องนี้เลยครับ ผมน้อยใจครับ ผมจะไปร้องไห้ข้างนอกครับ ขอบคุณครับ