ท่านประธาน รัฐสภาที่เคารพ ผม ปวีณ แซ่จึง จังหวัดศรีสะเกษ เขต ๘ ในนามสมาชิกรัฐสภาและเพื่อน สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษ จังหวัดสุรินทร์ ซึ่งพวกเราทุกคนนั้นมาจากสมาชิก สภาจังหวัดศรีสะเกษ ซึ่งมีคุณวิวัฒน์ชัย คุณธเนศ เครือรัตน์ คุณมานพ จรัสดํารงนิตย์ คุณธีระ ไตรสรณกุล คุณสุรชาติ ชาญประดิษฐ์ เดิมนั้นเราเป็นคณะสมาชิกสภาจังหวัดศรีสะเกษ โดยมีผมเป็นประธานสภา เราได้ร่วมไม้ร่วมมือกันกับจังหวัดศรีสะเกษ ได้บูรณะและได้สร้าง ตรงบริเวณผามออีแดงด้วยเงินจํานวนมหาศาล เราสร้างจุดเหล่านั้นเพื่อที่จะเป็นจุดที่พัก เป็นจุดที่จะต้อนรับนักท่องเที่ยว ด้วยความคาดหวังว่าสักวันหนึ่งประเทศกัมพูชาคงจะยินยอม ให้เราได้ใช้ทางขึ้นที่บริเวณในเขตของเขาพระวิหารหรือพระวิหารนั่นเอง เราทุ่มเททุกอย่าง ในขณะเดียวกันทางประเทศกัมพูชาก็ได้ให้โอกาสเราบ้างในบางขณะ บางขณะก็ยินยอมเปิด ให้ใช้ทางขึ้นที่จังหวัดศรีสะเกษของเราที่ตําบลเสาธงชัยบริเวณที่จะขึ้นตรงบันไดจนจุดเริ่มต้น ของพระวิหาร แต่บางครั้งก็ไม่ยินยอม ทําให้เราได้รับความไม่สะดวก เนื่องจากปัญหาทาง การเมืองตลอดระยะเวลาตั้งแต่ปีพุทธศักราช ๒๕๐๕ เป็นต้นมา จนถึงทุกวันนี้ ๕๑ ปี ๕ เดือน ในขณะนั้นปีพุทธศักราช ๒๕๐๕ ผมอายุ ๑๓ ปี เรียนอยู่ชั้นมัธยมปีที่ ๑ เราได้ช่วยกันเรี่ยไร เงินคนละ ๑ บาท ซึ่งเป็นเงินอาหารกลางวันไปสู้คดี สิ่งเหล่านี้ที่บอกที่เรียนพวกเราทุกคน ก็คืออยากจะให้ทราบว่าเบื้องหลังในความคาดหวังของคนจังหวัดศรีสะเกษ คนจังหวัดสุรินทร์ และขณะเดียวกันก็คือคนทั้งประเทศไทย เราต้องการอะไรกันแน่ในสิ่งเหล่านี้ เราคงไม่พูดถึง สิ่งที่ผ่านมาว่ามีอะไรเกิดขึ้นในปีพุทธศักราช ๒๕๐๕ ทําไมคดีต้องตัดสินออกมาอย่างนี้ เราไม่สามารถที่จะกลับไปแก้ไขสิ่งเหล่านี้ได้ เพราะฉะนั้นการที่ประเทศกัมพูชาได้เสนอที่จะ ให้มีการตีความในเรื่องคําพิพากษาในปีพุทธศักราช ๒๕๐๕ ผมต้องขอบคุณคณะรัฐบาลไทย คณะผู้ที่เข้าไปแก้ต่างคดีในศาลโลก ท่านสามารถที่จะแก้ต่างให้พวกเราได้ในประเด็นที่ท่าน ได้ชี้แจงตลอดเวลา ซึ่งพวกผมเองก็รับฟังตลอดเวลา ท่านเชื่อมั่นว่าศาลโลกจะต้อง ไม่พิจารณาในประเด็นอื่น ยกเว้นในประเด็นเดิมเท่านั้น จะไม่ชี้ขาดเรื่องเส้นแดน จะไม่ชี้ขาด เรื่องอื่น ซึ่งก็เป็นไปตามความคาดหมาย ศาลโลกรับเรื่องนี้ไว้พิจารณาแล้วก็ชี้เฉพาะประเด็น ที่เกี่ยวข้องกับที่ศาลโลกในขณะปีพุทธศักราช ๒๕๐๕ ได้เริ่มตัดสิน ซึ่งหลังจากผลนี้ออกมา วันที่ ๑๑ พฤศจิกายน พวกเราทุกคนหลังจากปฏิบัติภารกิจผมรีบกลับมาบ้าน ผมก็คาดว่า พวกเราทุกคนที่เป็นประชาชนคนไทยรอฟังคําพิพากษา การอ่านคําพิพากษา ซึ่งก็ทําให้ พวกเราได้ถือว่าเราได้รับสิ่งที่เราพึงพอใจ ความพึงพอใจนั้นมีใครบ้างที่จะได้ในสิ่งเหล่านี้ ประชาชนตามตะเข็บชายแดน ๗๐๐-๘๐๐ กิโลเมตร ในบริเวณชายแดนของไทย-กัมพูชา จะต้องได้รับอานิสงส์จากการตัดสินในครั้งนี้ ซึ่งเป็นข้อกังขาและยืดเยื้อมาตลอด เราไม่สามารถที่จะชี้ชัดลงว่าเขตแดนเราอยู่ตรงไหน ในขณะที่ผมเป็นนายก อบจ. จังหวัด ศรีสะเกษ ก็ได้มอบอาคารทั้งหมดที่ผามออีแดงที่เราก่อสร้างในฐานะของพี่น้องชาวจังหวัด ศรีสะเกษรวมทั้งเงินเรี่ยไรด้วย เป็นเงินเกือบ ๗๐ ล้านบาท มอบให้กับอุทยานแห่งชาติ เขาพระวิหารเพื่อที่จะนําไปบริหารจัดการ วันนี้ถามว่าเรามีอะไรที่เกิดขึ้นกับประเทศไทยคนที่จังหวัดศรีสะเกษดีใจที่สุด คนที่จังหวัด สุรินทร์ก็ต้องดีใจ แต่คนที่ดีใจที่สุดก็คือญาติพี่น้องของเราที่อยู่บริเวณตะเข็บชายแดนทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นบริเวณตําบลเสาธงชัยเริ่มตั้งแต่จังหวัดอุบลราชธานีมาถึงจังหวัดศรีสะเกษ จังหวัดสุรินทร์ จังหวัดบุรีรัมย์ ที่อยู่ในแนวตะเข็บนั้น ถ้าหากจุดบริเวณนี้เป็นจุดที่สามารถ ที่จะได้รับความสงบสุข เราสามารถที่จะได้รับการตัดสินชี้ขาดในประเด็นที่เราคาใจมาตลอด ถึงแม้ว่าจะไม่ครบทุกประเด็น อันนั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ศาลโลกได้ตัดสินได้ชี้ขาดมาแล้วว่า ๒ ประเทศนี้จะต้องให้ความร่วมมือกัน ในการที่จะบูรณาการ ในการที่จะบริหารจัดการในสิ่ง ที่เราขัดแย้ง เพราะฉะนั้นถ้าถามว่าเบ็ดเสร็จไหมคําพิพากษานี้ ผมเองก็ยังไม่เชื่อว่าเบ็ดเสร็จ เพราะเราจะต้องตั้งคณะกรรมการร่วมไปร่วมกันพิจารณาในเรื่องของเขตแดน ผมเคยพา คณะสมาชิกสภาจังหวัดเดินไปดูเขตแดนในบริเวณเหล่านั้น ถามว่าใครรู้ไหมอยู่ที่ไหน ไม่มี ใครตอบได้หรอกครับ มีแต่คนนั้นก็บอกตรงนี้ คนนี้บอกตรงนั้น ๔.๖ ตารางกิโลเมตร พวก เราก็เดินแต่ไม่ได้เข้าไปเดินอ้อม ๆ เพราะกลัว เพราะบริเวณนั้นเป็นบริเวณที่ต่อสู้ในระหว่าง กัมพูชาที่เขาเกิดปัญหาจะมีลูกระเบิดฝังไว้อยู่ เพราะฉะนั้นในขณะที่พวกผมไปตรวจเยี่ยม ก็จะมีทหารเรากับกัมพูชาตั้งจุดอยู่ห่างกันแค่ ๑๐ เมตรแค่นั้นละครับที่เป็นหลุมเพาะ เวลาพวกเราไปก็จะมีของไปเยี่ยมเขา เขาจะออกมาทั้ง ๒ คณะ มาคุยกัน มากินข้าวด้วยกัน แต่ก็ยังมีความหวาดระแวงต่อกันซึ่งกันและกันตลอดเวลา ๕๐ กว่าปีที่มีปัญหาอย่างนี้เกิดขึ้น ถ้าเราสามารถที่จะร่วมกันแก้ปัญหาด้วยความพร้อมเพรียง ไม่ว่าท่านจะเป็นฝ่ายค้าน ท่านจะ เป็นสมาชิกรัฐสภา เรามาร่วมกันเสนอแนะในวันนี้ มาตรา ๑๗๙ วันนี้รัฐบาลเสนอปัญหานี้ มาเพื่อที่จะรับฟังพวกเราทุกคน ท่านมีความเห็นอย่างไร ไม่มีการลงมติ เพราะฉะนั้นก็อย่าได้ กังวลว่าจะมาหารือแล้วก็จะรีบสรุป แล้วจะไปตกลงตามมาตรา ๑๙๐ ซึ่งเป็นไปไม่ได้ การตกลงนั้นเป็นเรื่องละเอียดอ่อนที่สุดผมไม่กล้าพูดนะครับ ซึ่งผมเองก็เรียนว่า ส.จ. ผมทุกคนที่อยู่ที่นั่นผมเป็นประธานสภาจังหวัดอยู่ ๒๒ ปี ส.จ. ในเขตกันทรลักษ์ทั้งหมด ทุกคน เราเป็นกลุ่มเดียวกันอยู่แล้ว แล้วก็พี่ชายของท่านอุดมลักษณ์ก็เป็นนายก อบจ. ก็เคยเป็น ส.จ. ในทีมมาก่อน เพราะฉะนั้นวันนี้บอกว่าคนจังหวัดศรีสะเกษดีใจที่สุด นับตั้งแต่ วันที่ ๑๑ เป็นต้นไปที่ฝึกให้นักเรียนวิ่งในหลุมหลบภัย คนเฒ่าคนแก่ก็ต้องเตรียมอพยพ ครั้งก่อนที่เกิดปัญหาก็มีปัญหาเพราะเขากลัว แต่ตอนนี้ปัญหาเหล่านั้นก็คงจะหมดไป ความสุขจะเกิดขึ้น ทุกคนไม่ยอมทิ้งถิ่นฐาน เราแทบจะแยกไม่ได้เลยเดี๋ยวนี้ว่าใครเป็นคน กัมพูชา ใครเป็นคนไทยในบริเวณชายแดน เวลาออกไปทํานา ออกไปประกอบอาชีพปลูกพืชก็ดี ตะเข็บนี่มันแยกไม่ได้ชัดเจนเลยครับว่าอยู่ตรงไหน บางครั้งเขาก็มาทํานาในที่ที่เราคิดว่า น่าจะเป็นของเรา แต่เขาก็มองว่าเขาทํามานานแล้ว เกิดมีการแต่งงาน ผู้ชายเราแต่งกับเขา ผู้ชายเขาแต่งกับเรา ก็เลยเกิดเป็นคนที่บอกว่ามันมีสัมพันธ์กันโดยสังคมอยู่แล้ว วันนี้เขาเกิด ความสุขครับ ท่าน ส.ส. ทุกคนบอกให้ผมพูดว่าเขาเกิดความสุขในบริเวณนั้น เพราะฉะนั้น ถามว่าเป็นอย่างไร ถ้าถามพวกผม พวกผมดีใจที่สุด ขอบคุณรัฐบาล แล้วขอบคุณคณะ ท่านทนายที่ไปต่อสู้เรื่องนี้มา พวกเรานอนไม่หลับไม่คาดคิดว่าศาลจะตัดสินอย่างนี้ พวกผม ยังเป็นห่วง เพราะฉะนั้นผลออกมาพวกผมพอใจและพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง สิ่งเหล่านี้จะ นําไปสู่สันติสุขในบริเวณชายแดน ๕๐ กว่าปีที่เขาต้องเตรียมตัวตลอดเวลา หวาดระแวงตลอดเวลาในเรื่องการที่จะประกอบ อาชีพอยู่ ณ ที่ตรงนั้น ท่านประธานที่เคารพครับ ในเรื่องนี้มีอยู่ข้อหนึ่งที่ศาลได้บอกว่า ผมจะเอาเฉพาะข้อ ๔ ที่เป็นเอกสาร ศาลโลกแนะนําให้ไทยและกัมพูชาร่วมกันพัฒนา ปราสาทพระวิหารในฐานะมรดกโลก คําว่า ร่วมกันพัฒนา ก็แสดงว่าเราในฐานะเป็นประเทศ ที่อยู่ชายแดน เป็นประเทศที่เป็นคู่พิพาท ก็จะมีส่วนร่วมในการดูแลและพัฒนามรดกโลกแห่งนี้ คณะกรรมการที่ไปเจรจาในขั้นตอนต่อไป ถึงจะออกมาอย่างไรก็ตาม ก็ขอกราบเรียนฝากว่า ทางขึ้นพระวิหารนั้นขอให้ได้ขึ้นในทางเดิมให้จังหวัดศรีสะเกษได้รับอานิสงส์ในเรื่องนี้ เสร็จแล้วความเชื่อมโยงในการท่องเที่ยวก็ดีจะเริ่มมาจากจังหวัดนครราชสีมามาถึง จังหวัดบุรีรัมย์ เขาพนมรุ้ง เสร็จแล้วก็จะมาที่พระวิหารหรือเขาพระวิหาร อานิสงส์จะเกิดขึ้น ก็คือจังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งมีแหล่งท่องเที่ยวอยู่แล้ว ก็จะเป็นเส้นทางที่จะส่งเสริม การท่องเที่ยว จังหวัดศรีสะเกษเองก็จะได้เป็นเมืองที่เป็นจุดท่องเที่ยวที่สามารถรับ นักท่องเที่ยวที่จะไปดูมรดกโลกได้ เราก็จะได้รับอานิสงส์ในเรื่องนี้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของ เศรษฐกิจ สังคม และการเมือง เพราะฉะนั้นถามว่ายินดีไหม ท่านประธานที่เคารพ ยินดีเป็น อย่างยิ่ง ความสงบสุขจะกลับมาอีกครั้งหนึ่ง จังหวัดศรีสะเกษพวกผมก็จะได้มีนักท่องเที่ยว ที่ไม่ใช่ผ่านจังหวัดศรีสะเกษไปพักที่จังหวัดอุบลราชธานี เราจะได้มีคนไปพักที่จังหวัด ศรีสะเกษบ้าง อันนี้ก็คือความคาดหวัง

ส่วนในเรื่องของการเมืองนั้น ผมคิดว่าอย่างนี้ ถ้าหากจะดูตามคําพิพากษา ของศาล ผมถามว่าเราเสียอะไรไหม เรายังคาดไม่ได้เลยว่าคําพิพากษาที่บอกว่าที่แคบ ๆ นี่ มันแค่ไหน ถ้าให้พวกผมไปเดินดูด้วย พวกผมเคยขึ้นไปบ่อย ๆ เขาพระวิหาร ตัวพระวิหารนี่ จะรู้เลยว่าคําว่า แคบ ๆ นั้นแค่ไหน เรายังเพียงแต่คาดคะเน แต่มีบางท่านบอกว่า เสียดินแดนแล้ว การสร้างสัมพันธภาพที่ดีก่อนการเจรจา การสร้างบรรยากาศที่ดีก่อนที่จะ ทําข้อตกลง เป็นสิ่งที่จําเป็นนะครับ เพราะฉะนั้นจึงขอกราบเรียนทางท่านสมาชิกรัฐสภา ทุกท่าน ณ ที่ตรงนี้ ก็ขอให้ได้พิจารณาภาพกว้าง ๆ ไปก่อน ส่วนที่บอกว่าจะเสียอะไรนั้น ไว้ให้เขาแปลให้เสร็จ แล้วก็ให้ตั้งคณะกรรมการเจซีขึ้นมาก่อนในการที่จะดูแลในข้อตกลง ในเรื่องนี้ ซึ่งผมคิดว่าอย่างน้อยที่สุดก็เป็นแนวทางที่ดี อย่างน้อยที่สุดก็เป็นความหวัง ของประเทศไทยเรา เป็นความหวังของพี่น้องเราทุกคน ไม่ใช่เฉพาะจังหวัดศรีสะเกษ แนวตะเข็บชายแดนนั้น หลักหมุดมีทั้งหมด ตั้งแต่จังหวัดอุบลราชธานีจนถึงแนวตระเวน เหล่านี้มีอยู่ ๘๐ กว่าหลัก ตอนนี้ฝังได้ไม่กี่หลัก เหลืออยู่ ๖๐ กว่าหลัก ฝังมาแล้ว ๓๐ ปี ต่อไปอาจจะมีความก้าวหน้าที่จะฝังได้ เมื่อฝังหลักเขตเหล่านี้ได้ก็จะมีเขตแนวในการที่จะ ชี้เขตแต่ละประเทศได้ ท่านประธานที่เคารพครับ ก็ต้องฝากทางท่านรัฐบาลด้วย และคณะดําเนินการ ขอให้ท่านได้โปรดไปในทิศทางที่จะให้ความร่วมมือซึ่งกันและกัน กับประเทศกัมพูชา และในฐานะของประชาชน ในนามของประชาชนในจังหวัด ศรีสะเกษ ซึ่งเป็นเจ้าของพื้นที่ ขอให้ท่านได้โปรดได้ดูแลในเรื่องนี้ แล้วก็ขอกราบเรียน ท่านสมาชิกรัฐสภาทุกท่านด้วยครับว่าได้โปรดกรุณา ขอให้ได้ใช้การอภิปรายในวันนี้ ซึ่งไม่อยากให้ลงลึกในสิ่งที่เรายังศึกษาไม่ถ่องแท้ ขอให้เป็นทิศทางเดียวกัน เพื่อผลประโยชน์ ของพวกเราทุกคนครับ ขอบคุณมากครับ