ท่านประธานที่เคารพครับ ผมขออนุญาตชี้แจงสั้น ๆ นิดเดียวนะครับ แล้วก็อีก ๒-๓ ท่านจะได้เพิ่มเติมต่อไป อีกนิดหนึ่งครับ
ในประการแรกนั้น ต้องเรียนท่านสุรพงษ์ โตวิจักษณ์ชัยกุล ท่านบอกว่า เขียนไปเขียนมาก็กลับไปที่เก่า เป็นกฎหมายฉบับเดิมเหมือนเก่า จริง ๆ ไม่ได้กลับไปที่เก่า นะครับ ร่างนั้นเป็นร่างของปี ๒๕๕๐ แต่ว่ามีการปรับปรุงแก้ไขโดยคณะรัฐมนตรีได้เสนอมา ก็คืออย่างน้อยให้มีกฎหมาย ว่าด้วยการกําหนดประเภท กรอบการเจรจา ๒ คํานี้สําคัญ นะครับ ๒ คํานี้ทําให้สามารถที่จะไปเขียนกฎหมายแล้วก็จัดประเภท แล้วก็เขียนกรอบต่าง ๆ เขียนถึงแนวทางต่าง ๆ กรอบก็คือเหมือนแนวทางต่าง ๆ ที่ออกมา สามารถที่จะไปทํางานได้ อะไรที่ไม่สมควรจะเข้ามาก็เขียนไว้ เพื่อให้สภาจะเป็นตัวตัดสินในอนาคต กฎหมายที่เสนอนี้ ก็จะไปเสนอที่สภานี้เอง เพราะฉะนั้นมีการแก้ไขนะครับ อย่างที่ท่านคุณหมอประสิทธิ์ว่า เหมือนกลับไปที่เก่านั้น แก้นิดหนึ่งครับ ข้างในนี้ก็มีการเปลี่ยนแปลงอยู่นิดหนึ่ง คือการกําหนดกรอบ และประเภทการเจรจา ที่ผมพูดให้ฟังอย่างนี้เพราะว่าเดี๋ยวคนจะ เข้าใจผิดว่าไม่ได้แก้อะไรเลย เสร็จแล้วก็กลับมาที่เก่า จริง ๆ ไม่ใช่ครับ แก้ในส่วนที่ เรามีปัญหากัน อย่างที่ท่านบอกว่าเมื่อก่อนนี้มีแต่ละเรื่องเข้ามามากมาย อย่างเช่น การแลกเปลี่ยนแพทย์ การอะไรต่าง ๆ ก็เอาเข้าสภาหมด เอาเข้ามาพิจารณากันหมด มันมีปัญหาอย่างนี้ครับ ถ้าเราไม่ได้ประเภท ไม่ได้เขียนกฎหมายออกมาให้ชัดเจน ทุกเรื่อง จะเข้าสภา เพราะว่าข้าราชการที่จะเสนอเข้ามา เขาไม่เสี่ยงครับ เพราะไม่รู้ว่าเรื่องอะไร ที่ถ้าไม่เข้าแล้วจะผิดรัฐธรรมนูญ เขาก็เอาเข้าหมดครับ เขาก็ไม่ตีความเลยเพราะว่า ส่งเข้าไป อะไรที่เกี่ยวข้องทั้งหมดก็ส่งหมด เพราะฉะนั้นเราก็ภาระงานก็เยอะ เพราะฉะนั้น ที่เขียนไว้อย่างนี้เพื่อจะไปร่างกฎหมายแล้วก็ออกมานะครับ เพื่อจะทําให้งานลดลง ผมก็เลย ขออนุญาตยกในประเด็นของที่คุณหมอประสิทธิ์ได้พูดไปนิดหนึ่งนะครับ ซึ่งเดี๋ยวท่าน พลเอก เลิศรัตน์ท่านจะได้อธิบายเพิ่มเติมต่อนะครับว่า จริง ๆ ของคุณหมอชลน่าน ที่ท่าน ได้กรุณาบอกไว้ว่ากรอบการเจรจามันไม่ต้องใส่ก็ได้ อะไรอย่างนี้นะครับ จริง ๆ แล้วก็ ทํานองนี้ครับ อย่างเช่นว่าการแลกเปลี่ยนแพทย์ สมมุติอย่างนี้นะครับ ถ้าสมมุติว่า มีกฎหมายเขียนเรื่องอย่างนี้คล้าย ๆ ทํานองนี้เอาไว้ในกฎหมายนั้นว่า ถ้ามีการพูดจากัน เฉย ๆ ไม่มีอะไรเลย แลกเปลี่ยนกันโดยไม่ได้มีเสียอะไรเลย คุณไม่ต้องเอาเข้าก็ได้ สภานี้ แต่ถ้าอย่างว่าจะต้องเสียงบประมาณ เราต้องจ่ายทั้งหมด แลกเปลี่ยน มีการจ่ายค่าใช้จ่าย อะไรต่าง ๆ อีกเยอะแยะอะไรต่าง ๆ นั้น อย่างนี้ครับ อันนี้เหมือนกับเป็นกรอบ เป็นแนวทาง ที่เขากําหนดไว้ ถ้าเราเขียนแบ่งประเภทว่า ประเภทเฉพาะเรื่องนี้เท่านั้น ข้างหน้านี่ ถ้าเราไม่ได้กําหนด เขาก็เขียนไว้แค่นี้ก็เหมือนกับไม่ขยายความครับ ถ้าเรามีกรอบให้เขา บอกว่าถ้าจะมีอย่างอื่นเพิ่มเติม คุณทําได้เท่านี้นะครับ อย่างนี้ต้องไปเข้ากับบัญชีใหญ่เลย คุณจะต้องไปดําเนินการตามขั้นตอนอะไรก็ว่ากันไป คือเวลาเขียนกฎหมาย ในอนาคตก็ยังไม่ เห็นหรอกครับว่าจะเขียนอย่างไร แต่ทั้งหมดทั้งหลายนั้นสภาเราจะเป็นผู้พิจารณากฎหมาย ที่ว่านี้ อะไรที่ไม่ชอบมาพากลหรือว่าไม่เห็นด้วยต่าง ๆ ก็จะได้ว่ากันตอนนั้นนะครับ ผมเรียนของท่านพีรพันธุ์อีกนิดเดียวครับ จริง ๆ เดี๋ยวท่านนิพนธ์คงจะชี้แจงได้ ที่ท่านบอกว่า ไปตัดวรรคนั้น ผมได้อธิบายแล้วนะครับว่าของเดิมเขาเขียนไปตามลําดับนะครับว่าทั้งหมดนี้ หนังสือสัญญาแบบอย่างนี้เป็นอย่างไร หนังสือสัญญาอย่างนี้ ก่อนทําเป็นอย่างไร ทําเสร็จแล้วทําอย่างไร เขาวางขั้นตอนเอาไว้ แล้วอย่างที่ท่านบอกว่าไม่ต้องเขียนแล้ว อย่างปัญหาที่มี อย่างเช่น เรื่องมีผลกระทบต่อ ประเทศกว้างขวาง ไม่ต้องใส่ตัวนี้ก็ได้ หรือว่า มีนัยสําคัญ มีผลผูกพันทางการค้า หรืองบประมาณอย่างมีนัยสําคัญ อันนี้ถ้าไม่ใส่เข้ามา ผมเรียนท่านว่าตัวนี้ถ้าเราไปตัดออก ทุกเรื่องเข้าหมดเลยครับ ไม่มีใครเสี่ยง เพราะว่าข้าราชการถ้าเขาไปเสี่ยงแล้ว เขาก็เอาเข้า หมดเลยคราวนี้ เพราะว่าการค้าเล็ก การค้าน้อย การค้า ไม่มีอะไรท่านก็เอาเข้าครับ เพราะท่านก็ไม่อยากเสี่ยง มันก็จะเป็นปัญหากับพวกเรา ก็จะเป็นภาระอีกเยอะ เพราะฉะนั้น ผมเรียนว่าพวกเราก็พยายามดูเต็มที่นะครับ ในประเด็นที่ท่านพูดนี้ก็ถกกันมามากเลย เรื่อง ๒-๓ เรื่องนี้ก็พูดกันมาเยอะ แต่ว่าทั้งหมดแล้วก็เห็นว่าทั้งหมดนี่ก็น่าจะเป็นอย่างนี้ นะครับ
ส่วนของท่าน พลเอก เลิศรัตน์ ซึ่งจะตอบต่อไปนะครับ ผมก็เล่าให้ฟังนิดเดียว อย่างนี้นะครับว่าจริง ๆ แล้วมีการแก้ไขอยู่บ้าง ไม่ได้ปรับปรุงจากเดิม ไม่ใช่ของปี ๒๕๕๐ เต็ม ๆ อย่างนั้นนะครับ มีการแก้ไขกันเพื่อให้ดําเนินการกันได้อย่างคล่องตัวขึ้นนะครับ