สวัสดีครับ ท่านประธานรัฐสภาที่เคารพครับ ผม เกียรติกร พากเพียรศิลปี สมาชิก สภาผู้แทนราษฎร ในฐานะสมาชิกรัฐสภานะครับ วันนี้ผมขอพูดเรื่องเกี่ยวกับ การกู้เงินของรัฐบาลนะครับ การกู้ก็เปึนสิ่งที่ดี เพราะว่าเมื่อใครเดือดร้อนก็ต้องกู้เงิน เพื่อมาใช้ในทางที่ถูกต้องนะครับ แต่วันนี้รัฐบาลได้กูเงินมานั้นเหมือนว่ารายละเอียด ต่าง ๆ นั้นไม่ถึงรากหญ้า ไม่ถึงชนบทนะครับ ผมลงพื้นที่มา เงิน ๒,๐๐๐ บาท ที่คราวที่แล้วก็มีปัญหาตามมา แต่ก็ไม่เปึนไรครับ นั่นคือครั้งแรก ผมเคยบอกชาวบ้านว่า ครั้งแรกต้องให้โอกาสรัฐบาล แต่ครั้งนี้ก็เปึนครั้งที่ ๒ ในการกู้ การกู้ครั้งนี้คนที่บ้านผมถามว่า เราจะได้อะไรจากรัฐบาล ถนน ๔ เลนของเราได้ไหม บ้านผมไม่เคยได้เลย ผมเปึน ส.ส. มาตั้งแต่วันแรกถึงวันนี้ก็พูดตลอดกู้ก็ยังไม่ได้อีก แล้วถามจะได้อะไรบ้าง ผมบอกว่าผมดู แล้วอยู่ที่กรุงเทพมหานครและปริมณฑลหมดนะครับ ชาวบ้านรากหญ้าแค่ยืมสตางค์ ๑,๐๐๐ บาทยังยืมกันไม่ได้เลย แต่รัฐบาลชุดนี้กู้ตั้ง ๔๐๐,๐๐๐ ล้านบาท ผ่านสภาก็กู้ได้ ชาวบ้านบ้านผมทุกวันนี้บุหรี่หาซื้อไม่ได้เพราะว่าได้ข่าวรัฐบาลจะขึ้นภาษีบุหรี่ กักตุนกัน หมดเลยครับ จะขึ้นภาษีเหล้า เหล้าก็กักตุนกันหมดอีก คือทําอะไรผมไม่ว่าหรอกครับ ผมอยู่ฝ์ายรัฐบาลก็จริง แต่ว่ามีอะไรควรจะบอกให้ชัดและล่วงหน้า เพราะทําให้พ่อค้าหัวใส บางคนกักตุนสินค้าเอาไว้ให้ชาวบ้านเดือดร้อน เหล้าก็แพง ท่านต้องลงพื้นที่ต่างจังหวัด มาก ๆ ครับ คือผมเข้าใจท่านตั้งใจทํางาน ทั้งท่านนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการ กระทรวงการคลังเปึนคนที่ตั้งใจทํางาน มีความคิดดี แต่ความคิดของท่านต้องให้ถึง รากหญ้า เพราะว่าเสียงรากหญ้าเปึนเสียงสวรรค์ บ้านเมืองเราเปึนบ้านเมืองเกษตรกร นะครับ สิ่งที่ผมอยากเสนอให้ท่านทําคือแหล่งน้ําทั่วประเทศไทย ราคาพืช ผลไม้ ทุกป้ นะครับ ข้าวโพด มันสําปะหลัง อ้อย ข้าว มีการประกันราคาพืชผลของรัฐบาลและคนที่ได้ กําไรคือใครครับ พ่อค้าคนกลาง นายทุนนะครับ ข้าวโพดออกจากนอกประเทศเข้ามาใน ประเทศมาให้รัฐบาลรับซื้อในราคาประกันพืชผล ๘.๕๐ บาท แต่ตอนท่านจะขายท่านขาย ไม่เกิน ๕ บาท ๓ บาท และเงินส่วนต่างนี้ไปไหน ท่านคิดให้ดีนะครับ เปึนอย่างนี้ทุกป้ เดี๋ยวถึงเวลาหน้าเงาะซึ่งบ้านผมอยู่จังหวัดปราจีนบุรีนะครับ เงาะให้ฟรียังไม่กินเลยครับ คือการที่เราจะกู้อย่างไรก็ตามการส่งออกก็สําคัญ ตอนนี้ค่าเงินบาทแข็ง การส่งออกเราก็ต้องขาดทุน ผมรู้ว่าท่านศึกษาเมืองนอกเมืองนา ผมเข้าใจนะครับ ผมเด็กบ้านนอก แต่ผมเข้าใจคนบ้านนอกดีว่า ชาวบ้านดีว่าสิ่งที่ต้องการ คือ มีพอ มีกิน เศรษฐกิจพอเพียงนะครับ ทุกวันนี้ถ้าท่านไม่ไปต่างจังหวัดท่านไม่รู้หรอกว่า ทุกวันนี้ชาวบ้านแทบไม่ควักเงินใช้เลย แม้แต่พี่น้องผมเอง แม้แต่ผมเองยังต้องประหยัด แม้แต่ทุกคน ข้าราชการทุกคน ทุกวันนี้นะครับ ท่านไปสอบถามเลยครับ ไม่ใช้เงินกันเลย แล้วการกู้เงินของท่านมานี่มันไม่ได้กระตุ้นเศรษฐกิจในทั้งจังหวัด ในทั้งประเทศ เหมือน ท่านแจกเงิน ๒,๐๐๐ บาท คนที่ไม่ได้เขาก็เสียใจ คนที่ได้เขาก็ดีใจ นั่นคือปัญหาที่ท่าน ตั้งขึ้นมา และพวกเราเหล่าสมาชิกได้ยกมือผ่านการกู้เงิน ผมก็ยินดีด้วยที่ยกมือผ่านให้ ท่านจริง แต่ถามว่าท่านกู้ไปแล้วคนที่รับใช้หนี้สินสาธารณะนี้คือใคร ก็คือประชาชน ทั้งประเทศ ท่านต้องคิดให้ดีนะครับ ท่านเปึนรัฐบาล ผมก็เห็นด้วย ผมอยากให้ท่านเปึน รัฐบาล แต่เปึนแล้วสิ่งที่จะจําไปจนวันตายคือว่า ท่านเปึนแล้วนี่ดีหรือเปล่า นั่นคือ สิ่งสําคัญ ท่านต้องเห็นประโยชน์ของบ้านเมืองมากกว่า ประโยชน์ของประชาชนทั้ง ประเทศมากกว่า กว่าประโยชน์คนบางคนเท่านั้น ทุกวันนี้เขาว่านักการเมืองกันทุกคน ประชาชนทั้งประเทศนะครับเกลียดนักการเมืองยิ่งกว่าอะไร หาว่านักการเมืองเข้ามาเพื่อ หวังผลประโยชน์ ทุกยุคทุกสมัยต้องการผลประโยชน์ทั้งนั้น ทําให้นักการเมืองเปึนสิ่งที่ น่ารังเกียจของชาวบ้านทั่วประเทศ พอเลือกเข้ามาแล้วก็ทะเลาะกัน ในสภาก็ทะเลาะกัน นอกสภาก็ทะเลาะกัน มีทั้งม็อบเหลือง ม็อบแดง ปัญหานะครับ ไม่ต้องไปแก้ที่ไหนหรอก ครับ ปัญหาในสภาเราเองนี่ให้สมานฉันท์กันก่อน ปัญหาใหญ่คือปัญหาสภาเรานี่แก้ให้ดี ก่อนนะครับ นอกสภาก็จะไม่มี ผมก็อยากจะกราบเรียนท่านประธานสภาถึงคณะรัฐมนตรี นะครับ คนไทย ๖๓ ล้านคน มองรัฐบาลท่านอยู่ ท่านไม่รู้หรอกครับว่า ชาวบ้านคิด อย่างไร ใครใส่เสื้อเหลือง ใครใส่เสื้อแดง เปึนอย่างไร ผมเห็นกับตาเลยครับ