กราบเรียน ท่านประธานที่เคารพ กระผม สถาพร มณีรัตน์ พรรคเพื่อไทย จังหวัดลําพูน ในนาม สมาชิกรัฐสภา ท่านประธานครับ ต่อการพิจารณากรอบการกู้การเปึนหนี้ของประเทศ ซึ่งท่ามกลางกระแสวิกฤติโลก กระแสวิกฤติเศรษฐกิจ และอาการตกใจของพี่น้อง ประชาชนทั่วประเทศในการที่รัฐบาลจะมีการกู้ ซึ่งการกู้นี้เราต้องยอมรับว่าการกู้เงินนั้น ในสถานการณ์ปกตินั้นมีความจําเปึน เพราะเราต้องยอมว่าในสถานการณ์ปกตินั้นการกู้ เงินย่อมจะมีแผนการใช้หนี้ การเติบโตทางด้านเศรษฐกิจเราเท่าไร จีดีพี เราโตเท่าไร และ เรามีหนี้สาธารณะเท่าไร และเราจะกู้แล้วก็ใช้หนี้ เอารายได้มาจากตรงไหนมาใช้หนี้ ตรงนี้ ชัดเจนครับ ที่มีแผนงาน แผนเงิน แผนคน ในการพิจารณากรอบอนุมัติวงเงิน ซึ่งผมเชื่อว่า ถ้าในสถานการณ์ปกตินั้น สมาชิกรัฐสภาในฐานะผู้แทนปวงชนคงไม่วิตกกังวลเท่าไรนัก และพี่น้องประชาชนก็ถือว่าเปึนเรื่องปกติเพราะเปึนการลงทุนในภาคปกติ แต่ในขณะที่ กระแสของเศรษฐกิจของโลกและของประเทศที่บรรดานักเศรษฐกิจและสถาบันวัดเครดิต ต่าง ๆ พยายามชี้เชื่อมโยงให้เห็นว่า ประเทศของเรานั้น จีดีพี อาจติดลบถึง ๙ แต่เมื่อมา หันดูสถานการณ์ ปรากฏว่ารัฐบาลจะมีการออกวงเงินกู้ ซึ่งทั้งหมดนี่ถ้ารวม ๆ แล้ว ไม่ว่า กู้ในภาคปกติที่ไปโปะงบประมาณถึง ๔๒๐,๐๐๐ ล้านบาท ที่จะออก พ.ร.ก. อีก ๔๐๐,๐๐๐ ล้านบาท และที่จะขอกรอบการกู้เงินปกติอีก ๔๐๐,๐๐๐ ล้านบาท รวมวงเงิน จริง ๆ แล้ว ๑๐๐,๐๐๐ ล้านบาทที่จะเปึนหนี้ เพราะฉะนั้นพี่น้อง ๖๓ ล้านคน ถ้ากู้อย่างนี้ เบ็ดเสร็จผ่านกรอบอย่างนี้เบ็ดเสร็จเราเชื่อเลยว่า อุแว้มานี่ ๖๐,๐๐๐ บาทเปึนอย่างต่ํา ท่านประธานที่เคารพครับ นี่คือกรอบทั่วไป แต่สิ่งที่ผมจะต้องท้วงติงและมีจุดยืนที่ไม่เห็น ด้วยกับการกู้เงินในครั้งนี้ ผมขออนุญาตท่านประธานแบ่งการกู้เงินออกเปึนรายภาค ท่านประธานครับ ปรากฏว่ากระดาษแผ่นเดียวนี่ ๙๐,๐๐๐ ล้านบาทครับ ถ้าเปึนเช็ค ผมก็ยังพออนุมานได้ว่า ๙๐,๐๐๐ ล้านบาทนี้ยังเห็นตัวเลข ท่านรัฐมนตรีว่าการ กระทรวงการคลังท่านเอามาเหมือนกับให้เอาเด็กมาแจก ผมไม่สบายใจเปึนอย่างยิ่งครับ ว่าการกู้เงินจํานวนนี้มีกระดาษ เอ ๔ (A4) นี่ ถ่ายเอกสารด้วยครับท่านประธาน ๒ แผ่น หน้าหลังแผ่นเดียว แล้วท่านมาขอกรอบการกู้เงินอย่างนี้ท่านไม่อายหรือครับ ไม่อาย คนรากหญ้าของผม เอสเอ็มแอล (SML) นี่กว่าจะได้ ๒๐๐,๐๐๐ บาทนี่ เอกสารหนาเปึนศอก ครับ นายอําเภอ ผู้ว่าราชการจังหวัด ตรวจแล้วตรวจอีก กลัวชาวบ้านโกง กองทุนหมู่บ้าน นี่กว่าจะซื้อหม้อก๋วยเตี๋ยวจะเป่ดร้านก๋วยเตี๋ยว ๓๐,๐๐๐ บาทนี่นะครับ เอาคนมาค้ําประกัน เปึน ๑๐ คน ตรวจประวัติละเอียดยิบว่าเปึนลูกใคร เอาไปจริงหรือเปล่า เอาไปซื้อ มอเตอร์ไซค์ มือถือหรือเปล่า เอาไปลงทุนจริงหรือเปล่า แต่นี่ ๙๐,๐๐๐ ล้านบาท ท่านประธาน รัฐสภาแห่งนี้อายกองทุนหมู่บ้านผมด้วยนะครับ อายคณะกรรมการ เอสเอ็มแอล ของผมด้วยนะครับ ถึงแม้จะเปึนกรอบแต่ท่านต้องเสนอรายละเอียดด้วย การกู้ธนาคาร ก็เหมือนกันท่านประธาน ผมกู้เงินธนาคาร ๒ ล้านบาท เงินสวัสดิการ ส.ส. ที่ ๖ เดือนที่จะหมดนี่ เขาสอบแล้วสอบอีกครับ แต่ปรากฏว่านี่ ๙๐,๐๐๐ ล้านบาทนะครับ อันนี้ลงทุนเฉพาะกรุงเทพมหานคร ๙๐,๐๐๐ ล้านบาท มีการประปานครหลวง ลงทุน สร้างรถไฟฟัาบางซื่อ-ท่าพระ ๒๐,๐๐๐ กว่าล้านบาท หัวลําโพง-บางแค ๕๐,๐๐๐ กว่าล้านบาท การประปานครหลวงอีก ๒,๐๐๐ ล้านบาท ผมน้อยใจแทนพี่น้องประชาชน ในภาคชนบทของผมครับ วันนี้โดยเฉพาะจังหวัดลําพูนผมนี่เด็กฟันเหลืองเต็มหมู่บ้านเลยครับ สารฟลูออไรด์ เพราะน้ําประปาไม่สะอาด จะเปึนนางสาวไทยก็ไม่ได้ แปรงฟันก็ไม่ออก เพราะฟันมันเหลือง เพราะน้ําประปาไม่ได้คุณภาพ และผมยังเชื่อว่าภาคชนบทอีก หลายพันหลายหมื่นหมู่บ้านที่ยังขาดแคลนน้ําสะอาด น้ําดื่ม น้ํากิน แต่ท่านกู้เงินมาให้คน กรุงเทพฯ มาทําน้ําประปา ๒,๐๐๐ ล้านบาท ประเทศไทยคือกรุงเทพฯ หรือครับ แต่คน ๖๓ ล้านคน รากหญ้าผมก็แบกหนี้เหมือนกัน ท่านคิดได้อย่างไร ถ้าท่านกู้แบ่งออกเปึน ๒ ส่วน ภาคชนบท ๒,๐๐๐ ล้านบาท ภาคในเมืองโดยเฉพาะกรุงเทพฯ ๒,๐๐๐ ล้านบาท ผมจะอนุโมทนาสาธุเลยครับ นี่การประปานครหลวงฟันไป ๒,๐๐๐ ล้านบาท ผมขอ ประปาผ่านองค์การบริหารส่วนท้องถิ่น อบต. ตั้งแต่สมัยเปึน ส.ส. ครั้งแรกเมื่อป้ ๒๕๔๓ ยันป้นี้ ยังไม่ได้ไม่ถึง ๑๐ ล้านบาทเลยครับ โอนไปให้ อบต. ยังไม่ถึง ๑๐ ล้านบาทเลย แสดงว่าท่านได้ทอดทิ้งรากหญ้า ใครเปึนหนี้ครับ ก็ประชาชน ๖๓ ล้านคน แต่ใครเสพสุข ครับ ก็การประปานครหลวง คนกรุงเทพฯ และปริมณฑล นี่ผมไม่ได้ว่า ผมไม่ได้อิจฉา พี่น้องกรุงเทพฯ แต่ผมท้วงติงว่าการกู้เงินอย่างนี้ไม่ครอบคลุมความต้องการของประเทศ ทั้งหมด แต่คนที่เปึนหนี้ใช้หนี้ทั้งหมด ประเด็นครับ การกู้เงินทางด้านคมนาคม อันนี้ กรุงเทพฯ ๘๐,๐๐๐ ล้านบาท เฉพาะรถไฟฟัาหลากสี ผมไม่รู้สีอะไรเปึนสีอะไรงงไปหมด แล้วก็ไม่เคยได้ขึ้นด้วย ภาคเหนือ พิษณุโลก-หล่มสัก ได้ถนน ๔ เลน ๓,๐๐๐ กว่า ล้านบาท ภาคตะวันออกถนน ๔ เลน ได้ ๑,๗๐๐ ล้านบาท ภาคใต้ได้ ๑,๖๐๐ บาท มันยัง ขาดแคลนอีกหลายภาคครับ ภาคเหนือตอนบนของพวกกระผมนั้นยังมีความจําเปึนที่ จะต้องเชื่อมโยงตามเมืองชายแดนต่าง ๆ ถนนพหลโยธิน ๑๐๖ ซึ่งผมได้เรียกร้องที่ผ่าน อําเภอบ้านโฮ่ง อําเภอลี้ จังหวัดลําพูน เข้าจังหวัดเชียงใหม่ ทะลุอําเภอฮอด อําเภอ จอมทอง เขาก็ต้องการถนน ๔ เลน แผนเสร็จ ออกแบบเสร็จ ผ่านมาแล้ว ๒๖ ป้ครับ ได้ ๖ กิโลเมตร ท่านไปเป่ดดูได้เลยครับท่านรัฐมนตรีคลังครับ ถนนพหลโยธิน ๑๐๖ เมื่อผ่านถนนสายเอเชียมาบรรจบกันที่อําเภอเถิน เลี้ยวซ้ายเข้าสู่อําเภอลี้ อําเภอบ้านโฮ่ง อําเภอป์าซาง จังหวัดลําพูน ทะลุอําเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ เขียนแผนเสร็จ ออกแบบ เสร็จ ๒๖ ป้ ได้มา ๑๐ กว่ากิโลเมตร แต่นี่ครับท่านบริหารประเทศมา ๔ เดือน ท่านกู้เสียแล้ว แต่กับถนนเส้นที่เปึนความต้องการของพี่น้องรากหญ้าภาคเหนือตอนบนนี่ไม่มีเลยครับ นี่คือความไม่เปึนธรรมของการกู้เงิน แต่ถามว่าพวกผมนี่รับภาระแบกหนี้หรือเปล่า อุแว้มา ๖๐,๐๐๐ บาท ลูกผมอุแว้มา ๖๐,๐๐๐ บาท มันก็รับภาระกันหมด ไม่มีใครเลย นะครับที่ไม่เปึนหนี้งวดนี้ แล้วถามว่าเวลาใช้หนี้ท่านเลือกเฉพาะผู้ที่โดยสารรถประเภทนี้ ใช้หนี้หรือเปล่า เปล่าเลย ก็ภาษีเราทั้งนั้นละครับ ๖๓ ล้านคนหารโหด ป้หนึ่งก็ว่ากันไป นี่คือความจําเปึนที่ต้องลุกขึ้นมาท้วงติงของกรอบการกู้เงิน และไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง พี่น้องของผม เกษตรกรภาคชนบท อยากเหลือเกินครับ อยากได้ถนนไร้ฝุ์น ยังไม่เห็นเลยครับ ผมก็อยากเห็น อยากได้ประปาน้ําดื่มสะอาดก็อยากเห็น เพราะฉะนั้นนี่นะครับ ท่านประธานที่เคารพผ่านไปยังท่านรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังว่า ต่อไปนี้ท่านจะมา ขอกู้เงินนี่ต้องมีเอกสารให้มันครบถ้วนสมบูรณ์กว่านี้ อย่ามาดูถูกสมาชิกรัฐสภาว่า ใช้เสียงข้างมากลากไป ผมยังเชื่อว่าเดี๋ยวจะรู้สึก จะวุ่นวายอีกแล้วท่านประธาน เตรียมตัว ให้ดี ผมว่าไม่ผ่านหรอก เพราะผมเชื่อมั่นว่าวุฒิสมาชิกเขามีจิตวิญญาณในการกลั่นกรอง ความจําเปึนจริง ๆ เพราะเราเลือกให้วุฒิสภาเข้ามากลั่นกรองความจําเปึน อันไหนจําเปึน อันที่ ๑ อันไหนจําเปึนอันที่ ๒ ท่านประธานผมขออนุญาตอีกสัก ๒-๓ นาทีครับ เพราะว่า ผมได้หารือ