กราบเรียนท่านประธาน ที่เคารพครับ ผม วิทยา อินาลา สมาชิกวุฒิสภา จังหวัดนครพนม ในฐานะสมาชิกรัฐสภา วันนี้ผมก็อยากจะมาแสดงความเห็นเกี่ยวกับเรื่องของร่างพิธีสารฉบับที่ ๓ เพื่อแก้ไข สนธิสัญญาไมตรีและความร่วมมือในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทําไมถึงจะมาแสดง ความคิดเห็น เพราะว่าผมคิดว่ากรอบนี้เปึนกรอบที่สําคัญที่สุดอยากจะเสนอความคิดเห็น ไปต่อคณะรัฐมนตรี คณะรัฐบาลว่าการจะทํางานร่วมกันในสังคมที่เราบอกว่า ประชาคม อาเซียน ให้มีประสิทธิภาพและประสิทธิผลสูงสุดโดยประเทศไทยเรานั้นต้องได้ ผลประโยชน์สูงสุดด้วย เราจะทําอย่างไรบ้าง

ก่อนอื่นผมก็อยากจะเกริ่นนิดหนึ่งนะครับว่า สมาคมอาเซียนเรามีอยู่ ๑๐ ประเทศ มีประชากรรวมกันแล้ว ๕๗๕ ล้านคน ซึ่งถือว่าเปึนจํานวนประชากรค่อนข้าง ที่จะใหญ่ ถ้าเรารวมกันได้จริงเกือบ ๑๐ เปอร์เซ็นต์ของประชากรทั้งโลก พูดถึงในเรื่องของ เศรษฐกิจนะครับ เศรษฐกิจนี่ จีดีพี (GDP) ของอาเซียนเรา ผมจะรวมเฉพาะ ๖ ประเทศ เพราะว่าประเทศที่เข้ามาทีหลัง อย่างเช่นว่าเขมรหรือว่ากัมพูชา ลาว พม่า ตอนหลัง เศรษฐกิจของเขา จีดีพีของเขาค่อนข้างที่จะน้อย ค่อนข้างที่จะต่ํา เพราะฉะนั้นผมจะ ไม่เอามาพูดด้วย จีดีพี ของประเทศในอาเซียน ๗ ประเทศ มีไทย สิงคโปร์ เวียดนาม มาเลเซีย อินโดนีเซีย ฟ่ลิปป่นส์ มี จีดีพี จากข้อมูลของเวิลด์ อีโคโนมิค (World economic) ในป้ ๒๐๐๘ หรือว่าป้ ๒๕๕๑ จีดีพี ทั้งหมดมี ๑.๓๓ ล้านล้านเหรียญ ยูเอสดอลลาร์ ถ้าจัดอยู่ในระดับโลกของเราแล้ว เราอยู่ประมาณอันดับที่ ๙ เท่ากับอินเดีย อินเดียก็มีประมาณ ๑.๓๓ ล้านล้านเหรียญยูเอสดอลลาร์ แต่ว่าคนของอินเดียมีมากกว่า ของอาเซียน ๑ เท่า อินเดียมีประชากรทั้งประเทศคือ ๑.๑๓ พันล้านคน ทีนี้ถามว่า ความร่วมมือของอาเซียนระหว่างสมาชิกทั้ง ๑๐ ประเทศจะทําอย่างไรครับ จะให้ ความสําเร็จในเรื่องของเศรษฐกิจได้ประโยชน์สูงสุด แล้วก็กลับตกมาสู่ประชาชนของ อาเซียน ๕๗๐ กว่าล้านคนนี้จะทําอย่างไร อาเซียนของเรานะครับ ๑๐ ประเทศ เราจะเห็นได้ ว่าความแตกต่างของเรามีมาก ความแตกต่างหรือความเหมือน อย่างเช่น เรื่องของ วัฒนธรรมใกล้เคียงกัน ต่างกัน เราจะทําอย่างไร บริหารจัดการความแตกต่างตรงนี้ อย่างไรบ้าง

อันดับ ๒ ก็คือเรื่องของภูมิศาสตร์ สถานที่ตั้งของ ๑๐ ประเทศนี้เปึน อย่างไร อันไหนที่จะจัดกรุ๊ป (Group) เข้าไปกรุ๊ปเดียวกันหรือเราเรียกว่า คลัสเตอร์ (Cluster) มีส่วนได้ส่วนเสียจะทําอย่างไร

อันดับ ๓ ความแตกต่างก็คืออะไรครับ เรื่องของการเมืองการปกครอง เพราะว่าอาเซียน ๑๐ ประเทศนี่การปกครองค่อนข้างจะต่างกัน บางประเทศมี ๒ สภา บางประเทศมีสภาเดียว บางประเทศปกครองแบบระบอบคอมมิวนิสต์ บางประเทศ ปกครองแบบระบอบสังคมนิยม เราจะทําอย่างไรนะครับ มาพูดถึงเรื่องของการจัดกลุ่ม เราเรียกว่า สามเหลี่ยมเศรษฐกิจ นะครับ ผมอยากจะให้ทําเปึนสามเหลี่ยมเศรษฐกิจ สามเหลี่ยมเศรษฐกิจนี้ อย่างเช่น ในเรื่องของภูมิศาสตร์ที่ใกล้เคียงกัน ประเทศสิงคโปร์ ประเทศมาเลเซีย ประเทศอินโดนีเซีย ตอนนี้เขาทําแล้ว ประเทศสิงคโปร์ ประเทศมาเลเซีย อยู่ที่ไหนครับ ที่รัฐยะโฮร์บาห์รูตอนใต้ของประเทศมาเลเซียติดกับประเทศสิงคโปร์ ส่วนประเทศอินโดนีเซียอยู่ตรงไหนครับ อยู่ที่เกาะบาตัมใกล้กับประเทศสิงคโปร์ โดย นั่งเรือไปประมาณ ๑ ชั่วโมง เพราะฉะนั้นตรงนี้เขาจัดโดยอาศัยภูมิประเทศ โดยใช้กลยุทธ์ ของ ๓ ประเทศตรงนี้ว่าจะร่วมมือกันอย่างไร จะผลิตสินค้าอย่างไรบ้าง จะขายอย่างไร ตรงไหนมีจุดแข็งก็เอาไปลงทุนที่นั่น อย่างเช่น ประเทศอินโดนีเซียมีค่าแรงถูกก็ต้องไป ลงทุนที่เกาะบาตัมที่ประเทศอินโดนีเซีย แต่ ๓ ประเทศนี้ต้องให้ความร่วมมือกัน ส่วนประเทศไทยนะครับ ที่ใกล้เคียงกับประเทศไทยเราก็จัดอีกกลุ่มหนึ่ง ประเทศไทย ประเทศลาว ประเทศกัมพูชา ตรงนี้เราทําแล้ว รัฐบาลทําแล้ว แต่คิดว่าคงยังไม่พอ น่าจะ ทําเปึน คอนแทรคท์ ฟาร์มมิ่ง (Contract farming) ในเรื่องของสินค้าเกษตร เรื่องอ้อย เรื่องยางพารา แต่ท่านจะมีเพิ่มอย่างอื่นเข้ามาไหม ในเรื่องของการท่องเที่ยวทาง วัฒนธรรม การท่องเที่ยวทางศาสนา

อีกส่วนหนึ่งที่ผมเห็นว่าสําคัญที่สุด ประเทศไทยเราเปึนแหล่งที่อุดม สมบูรณ์ด้วยอาหาร ประเทศไทยเรามีความสามารถในการผลิตอาหาร โดยเฉพาะอาหาร ทางด้านที่นับถือมุสลิม หรือเรียกว่า ฮาลาล ก็อยากจะตั้งเปึนคลัสเตอร์คือ ประเทศไทย ประเทศมาเลเซีย ประเทศอินโดนีเซีย ซึ่งประเทศอินโดนีเซียเปึนประเทศที่นับถือศาสนา มุสลิมใหญ่ที่สุดของโลก ก็คือประมาณ ๒๓๑ ล้านคน ประเทศมาเลเซียเกิน ๖๐ เปอร์เซ็นต์ นับถือศาสนามุสลิม ประเทศไทยทางใต้ ๓ จังหวัดชายแดนภาคใต้ไป นับถือศาสนามุสลิม แต่ทําอย่างไรล่ะครับในเมื่อประเทศไทยเรามีจุดแข็งเรื่องของอาหาร เราจะทําอย่างไรอาศัย ๓ อันนี้ ๓ ประเทศนี้ช่วยในการบริโภค ช่วยในการติดต่อกับ ชาวมุสลิมทั่วโลก เช่น ที่ตะวันออกกลางหรือทวีปอาฟริกา ตรงนั้นละครับ ตรงนี้เราน่าจะ ช่วยในเรื่องของอาหารเกี่ยวกับทางด้านศาสนาอิสลามหรือว่าฮาลาลนะครับ

อันต่อไปก็คือ เรื่องข้าว จะเห็นว่าทุก ๆ ป้ข้าวเราราคาถูกลง ๆ เพราะอะไรครับ เพราะว่าเรากับเวียดนามเปึนผู้ผลิตและผู้ขายอันดับ ๑ อันดับ ๒ ของโลก แต่ข้าวเรา กับข้าวประเทศเวียดนามต่างกัน ข้าวหอมมะลิของเราติดขึ้นชื่อลือชา แต่เราไปแข่งราคา กับข้าวของประเทศเวียดนามซึ่งคุณภาพต่ํา เพราะฉะนั้นเปึนไปได้ไหมครับ เรามาจับมือกัน ๓ ประเทศ คือ ๑. ประเทศไทย ๒. ประเทศเวียดนาม ๓. ประเทศฟ่ลิปป่นส์ ทําไมผมเอา ประทศฟ่ลิปป่นส์เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ในเมื่อประเทศฟ่ลิปป่นส์ห่างจากประเทศไทย ใช้เวลาเดินทางเกือบ ๓ ชั่วโมงหรือ ๓ ชั่วโมงกว่า แต่ประเทศไทยกับประเทศเวียดนาม เดินทางแค่ชั่วโมงเดียวโดยเครื่องบิน ถามว่าทําไมเอาประเทศฟ่ลิปป่นส์มารวมด้วย ประเทศฟ่ลิปป่นส์ประชากรเขา ๘๗ ล้านคนเกือบ ๙๐ ล้านคน ประเทศฟ่ลิปป่นส์เปึน ประเทศที่นําเข้าข้าวมากที่สุดในโลก แล้วก็ประเทศฟ่ลิปป่นส์เปึนประเทศที่กําหนดราคา ขายข้าวของโลกด้วยว่าประเทศฟ่ลิปป่นส์ซื้อเท่าไรราคาข้าวของโลกก็จะเปึนราคา ตลาดกลางของข้าว เพราะฉะนั้นเปึนไปได้ไหมครับ ให้กระทรวงพาณิชย์ของเรานี่แหละครับ ให้ประเทศไทย ให้ประเทศเวียดนาม ให้ประเทศฟ่ลิปป่นส์มาจัดเปึนกลุ่มเดียวกันว่า เราจะทําอย่างไร ผลิตข้าว ขายข้าว แล้วให้ได้ข้าวราคาสูงเพื่อจะได้ประโยชน์กับเกษตรกร ชาวไร่ชาวนาของคนไทย ซึ่งคนไทยโดยเฉพาะภาคตะวันออกเฉียงเหนือหรือภาคอีสาน เปึนคนที่ผลิตข้าว ภาคกลาง ภาคเหนือของไทยผลิตข้าวมากที่สุดจะทําอย่างไรให้ข้าว มีราคาดีนะครับ แล้วสิ่งสําคัญที่สุดอาเซียน ผมบอกแล้วว่าอาเซียนเรา เรามีข้อตกลงกันว่า ต่อไปนี้อาเซียนจะเปึนตลาดเดียวกัน จะเปึนแหล่งผลิตเดียวกัน คําว่า ตลาดเดียวกัน คือ อย่างไรครับ อันไหนมีจุดแข็งทําที่นั่น อย่างประเทศไทยมีจุดแข็งเรื่องอาหาร มีจุดแข็งเรื่อง ท่องเที่ยว ให้ประเทศไทยเปึนเจ้าภาพได้ไหมนะครับ หรือว่าประเทศไทยในเรื่องของ การบริการประเทศไทยเปึนเจ้าภาพได้ไหม ส่วนเรื่องการค้าการขาย เรื่องเทคโนโลยี ประเทศสิงคโปร์เขามีประสบการณ์มากกว่าเราให้ประเทศสิงคโปร์เปึนได้ไหม ส่วนเรื่อง ของยางพาราก็ต้องมาคุยกันว่ายางพาราตอนนี้ไทยส่งออกมากที่สุด แต่ก่อน ประเทศมาเลเซีย ตอนนี้ประเทศมาเลเซียเขาบอกว่าเปลี่ยนแล้วครับ เปลี่ยนไปผลิต น้ํามันปาล์ม เพราะน้ํามันปาล์มราคาสูงกว่ายาง เพราะฉะนั้นตรงนี้เราต้องมาคุยกัน ไม่ใช่ว่า อาเซียนเรามีแต่ข้อสัญญาข้อตกลงกันแล้ว แต่เรามาแข่งกัน ผมว่าสุดท้ายแล้วเราไม่ได้ อะไรเลย เพราะฉะนั้นผมอยากจะฝากต่อไปนี้อาเซียนเราต้องเปึนตลาดเดียวกัน เราต้อง พูดว่าประเทศไทยเปึนประชาคมของอาเซียน ประเทศสิงคโปร์เปึนประชาคมของอาเซียน ประเทศมาเลเซียเปึนประชาคมของอาเซียน เหมือนกับที่อียู (EU) ที่เขาทํานะครับ อยู่ที่ไหนเขาก็บอกว่าเขาเปึนยูโร (Euro) นะครับ เปึนอียู ทําอะไรก็แล้วแต่ ไปไหน ก็แล้วแต่ใน ๑๐ ประเทศต่อไปนี้เราบอกว่าเราจะไม่มีวีซ่า (Visa) แล้ว ซึ่งตอนหลัง ก็ค่อนข้างจะดีแล้วครับ เกือบทั้ง ๑๐ ประเทศไม่ค่อยมีวีซ่ากัน แต่ผมไม่แน่ใจว่า ที่ประเทศพม่ายังมีอยู่หรือเปล่า คิดว่าน่าจะมีอยู่นะครับ เพราะฉะนั้นตรงนี้การที่เราจะ ทําอะไร ผมบอกแล้วว่าอันดับ ๑ เราต้องคิดถึงว่าเราจะใช้ประโยชน์จากอาเซียนของเราที่มี ประชากรเกือบ ๑๐ เปอร์เซ็นต์ของคนทั้งโลกนะครับ แล้วมีเศรษฐกิจเปึนอันดับ ๙ ของโลก นะครับ อันดับ ๑ คือประเทศสหรัฐอเมริกาประมาณ ๑๔ ล้านล้านเหรียญยูเอสดอลลาร์ อันดับ ๒ คือประเทศญี่ปุ์น อันดับ ๓ คือประเทศจีน เพราะฉะนั้นตรงนี้ละครับเราจะทํา อย่างไร อย่างที่อาเซียนทําบอกอาเซียนบวก ๓ อาเซียนบวก ๖ ผมว่ามันยังไม่พอครับ ต้องขยายต่อไปนะครับ ตรงนี้ผมก็ฝากท่านประธานไปยังคณะรัฐมนตรี โดยเฉพาะ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์มาวันนี้ผมก็ดีใจนะครับ ก็ขอฝากไว้ด้วยครับ ขอบคุณมากครับ