ท่านประธานรัฐสภาที่เคารพ กระผม ชัยวัฒน์ ทรัพย์รวงทอง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดชัยนาท ในฐานะสมาชิกรัฐสภา ต้องขอกราบเรียนท่านประธานเพื่อบันทึกไว้ นะครับ เมื่อวานนี้วันที่ ๒๕ มีนาคม พุทธศักราช ๒๕๕๒ เรามีประชุมร่วมรัฐสภาครั้งหนึ่ง วันนี้ต่อเนื่องมาเปึนวันที่สอง ต้องขอประทานอภัยท่านประธานว่า เมื่อวานนี้เปึนเรื่องของ กรอบการกู้เงินที่รัฐบาลนําเรื่องเข้าสู่สภาในการขออนุมัติกู้เงินฉบับที่ ๑ เมื่อวานนี้นะครับ ๗๐,๐๐๐ กว่าล้านบาท วันนี้อีก ๖๕,๐๐๐ กว่าล้านบาท กระผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า มันจะมีต่อเนื่องอีกสักกี่สิบฉบับที่จะกู้ไปอย่างนั้น อยากจะกราบเรียนท่านประธานครับ กระผมเองเมื่อวานนี้ได้พูดในที่นี้ต่อท่านประธานว่าไม่เห็นด้วยกับการกู้ เช่นเดียวกันวันนี้ ก็ไม่เห็นด้วยกับการกู้ด้วยครับ และก็ยิ่งเห็นโครงการที่จะทํายิ่งไม่น่ากู้ใหญ่เลย เมื่อวานนี้ กระผมได้กราบเรียนท่านประธานผ่านไปทางรัฐมนตรีว่า ถ้าไม่กู้นี่มีวิธีอื่นทําไหม ท่านบอกทําได้ ๓ วิธี ข้อที่ ๑ ท่านบอกว่าเปึนของท่านนายกรัฐมนตรีนะครับ อันที่ ๑ ก็คือกู้ แล้วถ้าพูดถึงอันที่ ๓ ท่านบอกว่าต้องขายสมบัติชาตินะครับ สิ่งเหล่านี้อยากจะ กราบเรียนท่านประธานว่า ท่านคิดว่าวิธีอื่นไม่มีแล้วหรือ อยากจะกราบเรียนครับ ๖๕,๐๐๐ กว่าล้านบาท เปึนเรื่องที่เอามาสร้างรถไฟฟัา เพื่อนสมาชิกหลายท่านบอก มีความจําเปึนต้องทําไหม คําถามถามง่าย ๆ ท่านลองตอบว่าถ้าเปึนเงินท่าน ท่านจะ ทําไหมท่านรัฐมนตรี เปึนเงินท่าน ท่านจะทําไหมในสภาวะประเทศที่มีเศรษฐกิจที่ตกต่ํา ขนาดนี้ มีนักลงทุนคนไหนบ้างที่เศรษฐกิจมันตกต่ําแล้วลงทุนเพิ่ม มีไหม ไม่มี ไม่มีเลย กระผมอยากจะกราบเรียนท่านประธานว่าถ้ามีนี่มันย้อนกับหลักวิชาการแล้ว หลักวิชา เขาทําไม่ได้ อยากจะกราบเรียนว่าถ้ายังดื้อจะทํา ถ้าดื้อจะทํานะ มันมีวิธีที่ไม่กู้มี นั่นก็คือ ให้เอกชนเขามาสัมปทานไปเสีย ให้เอกชนเขามาทํา รัฐบาลยังได้สตางค์ แต่ถ้ารัฐบาล ลงทุนเอง ปรากฏไหนจะเงินกู้ ๖๐,๐๐๐ กว่าล้านบาท ระยะทางนี่ ๑๕ กิโลเมตรเท่านั้นนะ ท่านประธาน ๑๕ กิโลเมตร ๖๐,๐๐๐ กว่าล้านบาทนะครับ แล้วมันมีอีกเปึนสิบ ๆ โครงการที่จะต้องต่อเนื่องไม่รู้อีกเท่าไร กู้กันพูดง่าย ๆ เปึนแสนล้าน นี่คือสิ่งที่มันจะเกิดขึ้น นับหลายแสนล้าน นับเปึนเงินล้าน ๆ บาทนะท่าน อยากจะกราบเรียนท่านประธานครับ กระผมยกตัวอย่างการรถไฟแห่งประเทศไทย วันนี้ถามว่าการรถไฟขาดทุนเท่าไร ประเทศไทย วัน ๆ หนึ่ง ป้ ๆ หนึ่งต้องเอาเม็ดเงินในงบประมาณที่เก็บภาษีพี่น้องประชาชน โดยรถไฟ อ้างว่าทําเพื่อคนยากคนจน เปึนรถไฟราคาถูกเพื่อวิ่งให้คนยากคนจน ถามคําถามว่า ป้หนึ่ง ๗๐,๐๐๐ กว่าล้านบาทงบประมาณใส่ลงไป ขาดทุนอีกป้หนึ่ง ๗๐,๐๐๐ กว่าล้านบาทครับ สมบัติชาติที่มีอยู่เปึนอาณาเขตบริเวณที่เปึนรถไฟฟัามหาศาล ในประเทศไทย ที่ให้คนโน้นคนนี้ไปเช่า ไปอยู่ ได้รับค่าเช่ามา ปรากฏเอาใส่ลงไปด้วย ท่านประธาน ค่าเช่าไม่ใช่นิดหน่อยนะ กระผมยกตัวอย่างที่เราพูดกันมากแถว ๆ ถนนรัชดาภิเษก ห้างเซ็นทรัลที่บริเวณแยกลาดพร้าว ยกตัวอย่าง รายได้มหาศาล พอสมควรที่ได้ค่าเช่าเม็ดเงิน ปรากฏเอาใส่ลงไปด้วยนะท่านประธาน ยังขาดทุนเลย ท่านประธาน ต้องใช้งบประมาณอีกป้หนึ่ง ๑๕,๐๐๐ กว่าล้านบาท ถามว่าแล้วถ้าไม่มี รถไฟล่ะ ถ้าพี่น้องประชาชนคนยากคนจนต้องใช้รถเมล์ทั่วไปที่คนอื่นที่เขาไม่มีโอกาสได้ใช้ แล้วใช้รถเมล์เลย คําถามว่า รัฐต้องเสียเงินอีก ๑๕,๐๐๐ กว่าล้านบาท ไม่ต้องเสียใช่ไหม แต่นี่ต้องไปเก็บภาษีเขาใช่ไหม แล้วทําไมไม่ใช้วิธีที่เราจะใช้สัมปทาน รัฐก็ไม่ต้องเงินอีก ๖๐,๐๐๐ กว่าล้านบาท แล้วพอทําไปแล้ว จดบันทึกไว้ด้วยนะให้ลูกหลานอ่าน ว่าป้ต่อไป โอกาสต่อไปในสมัยลูกหลานมันจะขาดทุนอีกป้หนึ่งเท่าไร กระผมบอกไว้ได้เลยว่ามันต้อง ขาดทุน บางเรื่องบางอย่างมันจําเปึนต้องใช้งบประมาณ เพราะว่าหาคนร่วมลงทุนไม่ได้ หาคนสัมปทานไม่ได้ จําเปึน แต่บางเรื่องมันไม่จําเปึน แล้วทําไมใช้วิธีนี้ ถ้าใช้วิธีนี้มันก็ ผลาญเงินชาติ ผลาญเงินประเทศ ผลาญเงินพี่น้องประชาชน กระผมเองบอกได้เลย ไม่เห็นด้วย พี่น้องเกษตรกร พี่น้องชาวบ้าน ข้าราชการทั่วไปหรือใครก็ตามแต่ต้องเสีย ภาษีให้กับรัฐนี่เพื่อหวังผลว่า รัฐจะได้มีโอกาสมาสร้างผลประโยชน์ความกินดีอยู่ดี โอกาส ฐานะ ความเปึนสุขให้พี่น้องประชาชน เปล่า ถามคําถามว่าวันนี้เก็บภาษีเขาเยอะแยะ มากมายมหาศาลตั้งแต่ในอดีตจนกระทั่งปัจจุบันนี้ถามว่าเงินเดือนข้าราชการมันเหมาะไหม มันพอเพียงไหม มันไม่เหมาะไม่พอสม ไม่พอเพียงใช่ไหม แล้วเอาไปใช้กันที่ไหน ความเสียหายอย่าง ขสมก. อย่างนี้เปึนต้น ความเสียหายป้หนึ่งเสียหายเท่าไร โดยประมาณก็คือ ๑๕,๐๐๐ กว่าล้านบาท นี่คือความเสียหายชาติ แล้วท่านลองไปคิด โดยเก็บสิว่า โดยเก็บค่าโดยสารแล้วนี่คนหนึ่งตกเกือบ ๑๐๐ บาทนะท่านประธาน ต่อครั้ง ต่อหัว รัฐต้องซับซิดี้ (Subsidy) ลงไป ต้องใช้เงินเข้าไปช่วยนี่เคยคิดตัวเลขกลับกันบ้างไหม มันมีที่ไหนรถเมล์แค่นี้วิ่งเส้นหนึ่ง คนหนึ่งต้องใช้เปึนร้อย ๆ บาท มันผลาญกันชัด ๆ กระผมไม่ได้ว่าข้าราชการเขาโกงหรือพนักงานเขาโกง แต่ว่าวิธีการบริหารการจัดการ มันใช้ไม่ได้ มันผิด มันไม่ถูกมันต้องแก้ไขใหม่ ถ้าถามว่าไม่แก้ไขใหม่ วิธีการที่ทําอยู่อย่างนี้ ตรงนั้นก็ ๗๐,๐๐๐ บาท ตรงนี้ก็ ๘๐,๐๐๐ บาท ตรงนั้นก็ ๓๐,๐๐๐ บาท ถามคําถามว่า มันไม่ใช่ ๓๐,๐๐๐ บาทนะ มัน ๓๐,๐๐๐ ล้านบาท ๗๐,๐๐๐ ล้านบาท ๑๕๐,๐๐๐ ล้านบาท ถามว่าแล้วประเทศมันจะเอาเงินที่ไหน เก็บภาษีกันอย่างไรไหว มันไม่ไหว นี่คือสิ่งที่ อยากจะกราบเรียนท่านประธานว่าเปลี่ยนใหม่ได้ไหม ไม่ใช้วิธีนั้น ถ้าใช้วิธีสัมปทาน รัฐจะได้ เงินค่าสัมปทานแต่ละป้ แล้วรัฐไม่ต้องปวดหัวกับงบประมาณที่ต้องรวมตัวไว้ ที่จะต้องไป เก็บเงินภาษีพี่น้องประชาชน ข้าราชการ ชาวบ้าน ชาวไร่ ชาวนา เอามาไว้เวลาขาดทุน เอามาไว้เวลาซ่อม นี่เราเอาเงินงบประมาณ ภาษีพี่น้องประชาชนไปทําอย่างอื่นไม่ได้หรือ บางเรื่องมันทําได้ ผมยกตัวอย่างที่ท่านทําในขณะนี้ขัดแย้งกัน เวลารถไฟท่านก็จะขอ งบประมาณไปสร้างเลย ไม่ใช้วิธีที่เรียกว่าอะไร ที่ผมบอกว่า สัมปทาน ขณะที่รถเมล์ ขสมก. ท่านจะใช้วิธีอย่างไร ใช้วิธีเช่า นี่มันขัดแย้งกันเอง ท่านใช้ทฤษฎีอะไรมา การบริหาร ใช้หลักการอะไรมาวิธีการจัดการ พอเวลาเรื่องนี้ท่านก็อธิบายไปแบบโน้นแบบนี้ อ้างสารพัดแบบ พอไปเวลาเรื่องนี้ท่านก็อ้างสารพัดอย่าง อย่างนี้มันได้อย่างไร มันไม่ใช่ ผมอยู่ในสภาแห่งนี้ กราบเรียนท่านประธานตั้งแต่ป้ ๒๕๓๑ ในสมัยอดีต รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคมนาคมแล้วก็อื่น ๆ ที่มีหน้าที่เกี่ยวข้องในการสร้างรถไฟ กระผมก็ได้มีโอกาสอภิปรายเรื่องนี้ ศึกษาเรื่องนี้ กระผมบอกได้เลย กระผมไม่เห็นด้วย กับวิธีการจัดการของบ้านเรา เรามีความรู้เพียงพอแล้วหรือในการบริหารในการจัดการ อย่างนี้ วันนี้อยากจะกราบเรียนท่านประธานที่เคารพครับว่า เรื่องน้ํา เรื่องระบบ ชลประทาน เราให้คนอื่นมาสัมปทานในการทําเส้นทางน้ําในระบบชลประทานให้พี่น้อง เกษตรกรมันทําไม่ได้ คนที่จะมาสัมปทานเรื่องนี้มันไม่มี มันหายาก ถ้าอย่างนี้เราต้องใส่ งบประมาณลงไป รัฐกระตุ้นตรงนี้ลงไป แล้วผลผลิตของพี่น้องเกษตรกรมันก็จะดีขึ้น ทําอย่างไรให้พี่น้องประชาชนนี่ชีวิตเขาไม่อยู่กับฟัาได้ไหม วันนี้ฝนไม่ตกอย่างเดียวตายหมดเลยคน แล้วท่านทราบหรือไม่ท่านประธาน เวลาผลผลิต ไม่ได้ ๑ คราวจนไป ๓ ป้นะ อีก ๓ ป้ที่ได้ผลผลิตนะถึงจะคืนทุนลงมา แล้วถ้าเกิดบอกว่า ใน ๓ ป้ถ้าเกิดว่าเกิดความเสียหายอีกท่านประธาน อะไรจะเกิดขึ้น พี่น้องเกษตรกรก็แย่อีก แล้วเราก็บอกว่าพี่น้องเกษตรกรคนยากคนจนหลังสู้ฟัาหน้าสู้ดิน มันไม่สู้ฟัาหน้าสู้ดินได้ อย่างไร ก็เพราะอย่างนี้ครับ เวลาเราจะกู้ทั้งทีแทนที่จะคิดถึงพี่น้องเกษตรกร คิดถึง ชาวบ้านชาวช่องว่าตรงนั้นเงินเม็ดนี้เรากู้มาแล้วจะมีผลประโยชน์ต่อพี่น้องเกษตรกร เราก็ กลับไม่ทํา