นายนิยม ช่างพินิจ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พิษณุโลก

กราบเรียน ท่านประธานรัฐสภาที่เคารพ กระผม นิยม ช่างพินิจ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดพิษณุโลก พรรคเพื่อไทย ในฐานะสมาชิกรัฐสภา ต้องขอขอบพระคุณท่านประธาน เปึนอย่างมากที่ได้ให้โอกาส ได้นําข้อเสนอแนะมาพูดคุยในสภาแห่งนี้นะครับ สิ่งที่สําคัญ ของร่างหนังสือแลกเปลี่ยนว่าด้วยความร่วมมือทางการเงินระหว่างประเทศไทยกับรัฐบาล ญี่ปุ์น หรือพูดง่าย ๆ ก็ร่างสัญญาเงินกู้นะครับ

ท่านประธานครับ โครงการระบบไฟฟัาชานเมืองสายสีแดงช่วงบางซื่อ- รังสิตนะครับ ในรายละเอียดเพื่อนสมาชิกก็ได้อภิปรายและเสนอแนะไปมากมาย หลายเรื่อง แต่สิ่งที่กระผมอยากจะกราบเรียนให้ท่านประธานทราบว่าสิ่งที่สําคัญของ การอภิปรายเรื่องนี้ถือว่าเปึนเรื่องสําคัญ เพราะเปึนเรื่องของข้อตกลงในการกู้เงินระหว่าง รัฐบาลไทยกับรัฐบาลญี่ปุ์น และเปึนสิ่งที่สําคัญมาก กระผมดูจากเอกสารก็จะบ่งบอกถึง ผลประโยชน์ที่ได้รับ เพราะจริง ๆ แล้วถ้าเปึนผู้บริหารด้วยใจอันบริสุทธิ์ ก็ควรจะบอก ข้อเท็จจริงนะครับว่าสิ่งที่ได้ประโยชน์นั้นมีอะไรบ้าง และสิ่งที่ผลกระทบด้วยข้อเท็จจริง ก็ระหว่างความรู้สึกของพี่น้องประชาชนเขามีความรู้สึกอย่างไรนะครับ ไม่ว่าจะเปึนใน รัฐธรรมนูญ มาตรา ๑๙๐ ที่ระบุไว้ว่าให้ทํากรอบการเจรจาการทําประชาพิจารณ์อย่างนี้ แล้วก็ช่องทางในการกระทําประชาพิจารณ์ก็ค่อนข้างจะแคบนะครับ ก็ดูจาก ในการเว็บไซต์ในอินเทอร์เน็ตนะครับ ตรงนี้ถือว่าเปึนสิ่งที่สําคัญที่สุด ถ้าเปึนผู้บริหาร จริง ๆ ก็ควรจะมาตอบเลยนะครับ ตอบว่าหรือไม่ก็ตอบในเอกสารนี้ก็ได้ ในเอกสารนี้ ไม่มีเลย มีแต่ผลประโยชน์ทั้งนั้นนะครับ ก็ควรจะตอบไปเลยว่าสิ่งที่สําคัญผลกระทบ ในความรู้สึกของพี่น้องประชาชนมีอะไรบ้างนะครับ แล้วก็ตอบให้เพื่อนสมาชิกได้ทราบ และเพื่อนสมาชิกเองก็จะได้ข้อเสนอแนะ แนวทางในการแก้ไขหรือในการแก้ปัญหา เพราะว่าในการสร้างหนี้ครั้งนี้ ระหว่างรัฐบาลไทยกับรัฐบาลญี่ปุ์นเปึนเงินจํานวนมาก นะครับ ตั้ง ๖๐,๐๐๐ กว่าล้านบาท เพราะเชื่อได้ว่าทุกคนที่เกิดมาก็ต้องเปึนหนี้ร่วมกัน นะครับ แต่สิ่งที่กระผมอยากจะกราบเรียนให้ท่านประธานทราบว่าในฐานะที่กระผมเปึน ตัวแทนของพี่น้องประชาชนซึ่งเกิดในชนบท ในความรู้สึกของกระผม ถ้าจะมาสร้าง เศรษฐกิจในช่วงวิกฤติเศรษฐกิจโลกในช่วงนี้ สิ่งที่สําคัญกระผมอยากจะให้คํานึงพื้นที่ ในส่วนของภูมิภาค ส่วนของชนบท ไม่ว่าจะเปึนในการสร้างงานในชนบทและต่าง ๆ นะครับ เพราะการสร้างทางรถไฟกระผมถือว่าเปึนเรื่องสําคัญนะครับในเขตพื้นที่ของ กทม. แต่สิ่งสําคัญว่ากระผมมองว่ามันเปึนการมองที่มันกระจายทรัพยากรที่มีค่าแล้วกู้ มาด้วย มันกระจุก มันไม่กระจายสู่ส่วนภูมิภาค ตรงนี้ถือว่าเปึนสิ่งที่สําคัญมาก เราทําอย่างไรครับ คํานึงถึงการที่จะแก้ปัญหาประเทศชาติ แก้วิกฤติเศรษฐกิจ ปัญหาหนี้สินภาคประชาชน ทําอย่างไรถึงจะช่วยเหลือพี่น้องเกษตรกรได้นะครับ ท่านประธาน โดยคํานึงถึงว่าเราจะไปประหยัดค่าใช้จ่ายเพิ่มรายได้จะทําอย่างไร ก็คํานึงถึงว่าเราจะลด รายจ่ายเขานี่ไปสร้างโรงงานปุิยแห่งชาติ สร้างโรงงานปุิยอําเภอละ ๑ โรง ตําบลละ ๑ โรง อย่างนี้ผมว่าจะสร้างงานแล้วก็จะลดรายจ่ายให้กับพี่น้องเกษตรกร แล้วผมเชื่อได้ว่า ถ้าเปึนการกู้เพื่อช่วยเหลือพี่น้องเกษตรกร โดยเฉพาะลดต้นทุนของพี่น้องเกษตรกรนั้น ผมว่าเพื่อนสมาชิกในสภาแห่งนี้เห็นด้วย

อีกเรื่องหนึ่ง ไม่ว่าจะเปึนรัฐบาลยุคไหน ผมต้องอภิปรายอยู่แล้ว ในการกู้นี่นะครับ กู้มาสร้าง ผมมองว่าพัฒนาด้านวัตถุก็แล้วกันนะครับ โดยเฉพาะ โครงการรถไฟฟัานะครับ สิ่งที่สําคัญผมยังไม่เห็นเลยว่าจะกู้มาเพื่อพัฒนาทรัพยากร มนุษย์ โดยเฉพาะเรื่องของการศึกษานะครับ ถึงวันนี้เองรัฐบาลจะให้ความสําคัญไม่ว่า จะเปึนเรียนฟรีอะไรต่าง ๆ ก็ช่าง แต่สิ่งที่สําคัญผมว่ามันยังไม่ตรงจุดนะครับ สาเหตุที่ ไม่ตรงจุดเพราะว่าวันนี้เองเมื่อวันที่ ๒๓ จะเห็นได้ว่านักเรียนในชนบทเข้ามาสอบเรียนต่อ ในมัธยมศึกษา พ่อแม่ร้องห่มร้องไห้สอบไม่ติด ซึ่งแตกต่างกับนักเรียนในเมืองนะครับ นักเรียนในเมืองส่วนใหญ่จะสอบได้หมด ตรงนี้ผมถามว่าการกระจายสื่อการเรียน การสอนและกระจายความรู้ ผมว่ามันไม่เกิดความเสมอภาค และสิ่งที่สําคัญไปกว่านั้น นะครับ วันนี้ต้องพูดกันด้วยข้อเท็จจริงในฐานะที่เปึนตัวแทน การศึกษาถือว่าเปึนสิ่งที่ สําคัญมาก บางโรงเรียนมีเด็ก ๓๐ คน ๔๐ คน มีครู ๒ คน ครู ๓ คน ซึ่งเทียบกับ อัตราส่วนและการบริหารการจัดการ ผมว่ามันเกิดความไม่เสมอภาคซึ่งเทียบกับโรงเรียน ในเมือง ตรงนี้เองนะครับ แล้วรัฐบาลเองก็จ่ายไปสนับสนุน โดยจ่ายเปึนรายหัวนะครับ ท่านลองมองสิครับ เราลองนึกว่าตัวเราประกอบธุรกิจ ลองคิดสิครับท่านประธาน คิดอย่างไรว่าโรงเรียนที่มีเด็ก ๒๐ คน ๓๐ คน จ่ายรายหัวมาก ๆ หน่อยตามอัตราส่วน ส่วนโรงเรียนที่มีเด็กมากก็ลดหลั่นลงมาครับ ตรงนี้มันจะช่วยในการพัฒนา อย่างโรงเรียน ที่มีเด็ก ๔๐ คน ๕๐ คนอย่างนี้ ลองเทียบจ่ายรายหัวเท่ากันทั่วประเทศนะครับ ผมตั้ง ข้อสังเกตให้นะครับว่าจ่ายรายหัวทั่วประเทศมันจะได้เงินสักเท่าไร กับโรงเรียนที่มี ๒๐๐-๓๐๐ คน แต่จ่ายนี่จ่ายเท่ากันนะครับ จ่ายเท่ากัน ตรงนี้ผมในฐานะที่ผมเปึน ตัวแทน แล้วก็เกิดในพื้นที่ชนบท ผมจึงเห็นว่าควรจะให้ความสําคัญ

แล้วก็อีกเรื่องหนึ่งนะครับ โครงสร้างพื้นฐานในส่วนภูมิภาคนะครับ ไม่ว่า จะเปึนการส่งเสริมอาชีพ ตรงนี้ก็เปึนสิ่งที่สําคัญมากนะครับ ทําอย่างไรเรากู้มาแล้วเอา เม็ดเงินลงไปสู่ส่วนภูมิภาคหรือส่วนท้องถิ่น แล้วทําให้เกิดการสร้างงานและเกิดการ หมุนเวียน อย่างนี้เองถ้าโครงการอย่างนี้ครับ ถ้าถามคนใน กทม. เห็นด้วย แต่ผมถามว่า ถ้าถามคนในชนบท ผมว่าน้อยคนที่จะเห็นด้วย และสิ่งที่สําคัญครับท่านประธาน กรอบในการใช้หนี้นะครับ ไหน ๆ ก็จะเอาพี่น้องเกษตรกรและพี่น้องส่วนภูมิภาคหรือ ชนบทเปึนหนี้เปึนสินแล้ว ลองมาช่วยคิดสักนิดเถอะครับ ในกรอบการใช้นี่ลองคิด สักหน่อยว่า ญี่ปุ์นเขาก็ต้องการพืชผลทางการเกษตรนะครับ ไม่ว่าจะเปึนข้าว ข้าวโพด หรืออะไรทุกสิ่งทุกอย่าง ลองมีการชําระหนี้เอาพืชผลเกษตรไปแลกเปลี่ยนได้ไหมในการ ชําระหนี้อย่างนี้นะครับ ผมว่าเปึนสิ่งที่สําคัญที่สุดก็อยากจะกราบเรียนให้ท่านประธาน ไปถึงรัฐบาลว่า แนวทางการชําระหนี้ลองนึกดูนะครับ เอาพืชผลทางการเกษตรไป ชําระหนี้แทน โดยคํานึงถึงว่าไม่ว่ารัฐบาลญี่ปุ์นอยู่ได้ เราอยู่ได้ แล้วเราก็ไม่ได้คํานึงถึง กําไรอะไรมากมาย คํานึงถึงพี่น้องเกษตรกร ผลผลิตน่ะเหลือพออยู่ได้ พอนะครับ ถ้าในการประกอบธุรกิจสิ่งที่สําคัญในฐานะที่ผมก็ประกอบธุรกิจผมจะคําถึงอยู่ ๔ อย่างด้วยกัน ๑. ผู้ว่าจ้างอยู่ได้ ๒. ตัวเราอยู่ได้ ๓. เพื่อนร่วมงานเราอยู่ได้ และ ๔. สังคมอยู่ได้ อย่างนี้เปึนต้น ในการที่จะมาตอบ ผมขอสรุปตอนท้ายนะครับเนื่องจากเวลามีน้อย ผมจะสรุปไว้ว่าในการที่ทางรัฐบาลนําเสนอมานี้ ผมเชื่อว่ารัฐบาลตอบได้แล้วตอบได้ดี ด้วยนะครับ แต่สิ่งที่ผมอยากจะกราบเรียนท่านรัฐมนตรีก็ดีนะครับ ไม่ใช่ตอบให้ เพื่อนสมาชิกที่ตั้งข้อสังเกตแล้วก็ซักถาม ตอบความรู้สึกของพี่น้องประชาชน ตรงนี้ก็ขอให้ ตระหนักและคํานึงถึงด้วยว่าความรู้สึกของพี่น้องประชาชนนั้นเปึนอย่างไร เพราะทุกคน เขาเปึนหนี้ร่วมกับเราหมด และตรงนี้เปึนสิ่งที่สําคัญมาก ก็ต้องขอขอบพระคุณ ท่านประธานรัฐสภา ขอบพระคุณมากครับ