รัฐสภา · ครั้งที่ ๓ · ๑๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๒

ร้อยตํารวจโท เชาวริน ลัทธศักดิ์ศิริ หารือเรื่องการอพยพชาวพม่า ลาวเข้ามาในประเทศไทย และเรียกร้องให้รัฐบาลไทยและประเทศเพื่อนบ้านจัดการกับปัญหานี้อย่างเหมาะสม

ร้อยตํารวจโท เชาวริน ลัทธศักดิ์ศิริ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบสัดส่วน

ท่านประธานที่เคารพ กระผม ร้อยตํารวจโท เชาวริน ลัทธศักดิ์ศิริ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วน พรรคเพื่อไทย ในฐานะสมาชิกรัฐสภา กระผมขออนุญาตใช้โอกาสที่รัฐสภากําลังพิจารณาว่าด้วยกรอบของการเจรจาอาเซียน ซึ่งเปึนการประชุมร่วมกันระหว่างสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและสมาชิกวุฒิสภาในวันนี้ กระผมขออนุญาตท่านประธานครับว่า ในฐานะที่ประเทศไทยเรากําลังจะเปึนเจ้าภาพ ในการที่จะประชุมอาเซียนครั้งนี้ เปึนที่รู้กัน ประเทศอาเซียนมีสมาชิก ๑๐ ประเทศ ท่านประธานครับ ด้วยเวลาอันจํากัดกระผมไม่มีแผนที่ขนาดใหญ่กระผมก็ขีดอย่างนี้ ใกล้ ๆ อย่างนี้นะครับ ตรงกลางนี่สมมุติว่าเปึนประเทศไทย เรามีอาณาเขตติดต่อกับ ประเทศเพื่อนบ้าน ทางด้านตะวันตกก็เปึนประเทศพม่า ตะวันออกก็ประเทศกัมพูชา แล้วก็ถัดไปก็ประเทศเวียดนาม ข้างล่างประเทศมาเลเซีย ประเทศสิงคโปร์ แล้วออกทะเล ไปก็เปึนประเทศอินโดนีเซีย ประเทศบรูไนกับประเทศฟ่ลิปป่นส์ ๑๐ ประเทศในอาเซียน ถ้าจะว่ากันไปแล้วประเทศไทยเปึนประเทศที่ต้องรับภาระมากที่สุด เรามีชายแดนติดต่อ กับประเทศเพื่อนบ้านนับเปึนพันกิโลเมตร แล้วพี่น้องประชาชนจากเพื่อนบ้านซึ่งเขามี ฐานะทางเศรษฐกิจแย่กว่าเรา มาตรฐานความเปึนอยู่แย่กว่าเรา ดังนั้นจึงมีประชาชน ชาวพม่า ชาวลาว ชาวกัมพูชา อพยพเข้ามาหางานทําอยู่ในบ้านเรามากมายเหลือเกิน ใน ฐานะที่กระผมเปึนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากจังหวัดราชบุรี ปัจจุบันเปึนสัดส่วนต้อง ดูแล ๑๕ จังหวัด ท่านประธานครับ ด้านซีกตะวันตกในรายงานของคณะกรรมาธิการ วิสามัญบอกว่ามีชนกลุ่มน้อยชาวพม่า ชาวกะเหรี่ยง พวกมอญอีกครับ พวกคะฉิ่นอีกครับ มากมายก่ายกอง เฉพาะอําเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรีของกระผมขณะนี้ ผู้อพยพที่มาจาก ฝัืงพม่าเปึนชาวกะเหรี่ยงและเปึนชาวมอญอยู่ที่บ้านห้วยคุมจํานวนเกือบ ๓๐,๐๐๐ คน แล้วสหประชาชาติที่มาดูแลก็ไม่ได้ดูแลอย่างเต็มที่ มีกินบ้างไม่มีกินบ้าง พอหิวขึ้นมา อดอยากก็ออกมาจากค่ายอพยพซึ่งมีอาสาสมัครหรือ อปพร. ดูแลเพียงไม่กี่คนกับ การที่จะกํากับคนเกือบ ๓ หมื่นคน พวกนี้ก็หนีออกจากที่พักศูนย์อพยพ สร้าง ความเดือดร้อนให้แก่ประชาชนในจังหวัดราชบุรี โดยเฉพาะอย่างยิ่งชาวอําเภอสวนผึ้ง ลักเล็กขโมยน้อย แม้กระทั่งพืชผลทางการเกษตรที่ราษฎรเพาะปลูกเอาไว้ ก็ถูกลัก ถูกขโมย แล้ววัน ๆ ไม่ได้ทําอะไรท่านประธาน ปรากฏว่าในค่ายนั้นมีเด็กเกิดใหม่จํานวน มหาศาล เดินกันยั้วเยี้ยไปหมด แล้วเด็กวัยรุ่นอายุ ๑๓-๑๔ ป้ท้องแล้วท่านประธาน พอท่านประธานไปเยี่ยม อุ้มคนหนึ่ง จูงคนหนึ่ง อยู่ในท้องอีกคนหนึ่ง มันก็เพิ่มผลผลิต จํานวนประชากรมากขึ้นอยู่ตลอดเวลา แล้วก็ถ่ายลงตรงนั้นเปึนแหล่งต้นน้ํา น้ําจากห้วย ต่าง ๆ ก็จะไหลลงลําภาชี จากลําภาชีก็ไหลมารวมกันที่อําเภอไทรโยค เข้าสู่แม่น้ํา แม่กลอง พวกเหล่านี้ก็นําเชื้อโรคต่าง ๆ ไม่ว่าจะเปึนมาเลเรีย โรคเท้าช้าง สร้างปัญหา ให้กับราษฎรในจังหวัดกาญจนบุรี จังหวัดสมุทรสงคราม ที่ต้องอาศัยน้ําจากแม่น้ํา แม่กลองในการบริโภคและในการใช้ชีวิตมากมายก่ายกอง นี่คือปัญหาที่เกิดขึ้น ในขณะเดียวกันทางภาคตะวันออกของประเทศท่านประธานก็คงจะเห็นว่าเพื่อนบ้าน ของเราไม่ว่าจะเปึนประเทศลาว จากประเทศกัมพูชาก็หลั่งไหลกันเข้ามา นี่ถ้าย้อนกันไป ถึงป้ ๑๙๗๕ หรือ ๒๕๑๘ ตอนที่สงครามเวียดนามยุติใหม่ ๆ ประเทศไทยของเรานี่แหละ ครับเปึนม้าอารีย์ ที่ต้องรับภาระพวกอพยพจากประเทศเวียดนามที่เราเรียกกันว่า เรือมนุษย์ จนแอ๊ดคาราบาวไปแต่งเปึนเพลงเรฟฟูจี สิ่งเหล่านี้ในฐานะที่ประธานในการ ประชุมอาเซียนคราวนี้ควรที่จะหยิบยกไปหารือกับประเทศเพื่อนบ้าน ทําอย่างไรที่จะให้เขาช่วยสกัดออกกฎออกระเบียบดูแลไม่ให้คนของเขาเข้ามาสร้างภาระ ให้แก่เรา ที่เข้ามาทํางานนั้น บางอย่างก็มีความจําเปึนต้องใช้แรงงาน แต่ที่ไม่ได้เข้ามา ทํางาน แต่เข้ามากินมานอนแล้วก็มาสร้างประชากรเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ นี่เปึนสิ่งที่ควรจะ หยิบยกเข้าไปพูดจาในที่ประชุม ที่สําคัญอย่างยิ่งท่านประธาน อีกเรื่องหนึ่งโดยที่เรามี ชายแดนติดต่อถึงกันเปึนพัน ๆ กิโลเมตร ท่านประธานครับ ไม่ต้องอื่นไกลเอาแค่ จังหวัดกาญจนบุรี จังหวัดราชบุรี ๒ จังหวัด คนไทยเราซื้อรถโตโยต้า วีโก้ เอาละ ระบุยี่ห้อ เลย เพราะว่าเปึนรถยอดฮิต อีซูซุคันหนึ่งตั้งหลายแสนบาท แล้วทําไมละครับ คนพม่า คนลาว ขี่รถป่กอัพแบบนี้ราคาแค่แสนกว่าบาท นั่นก็คือมีการขโมยรถจากบ้านเราไปขาย ประเทศเพื่อนบ้าน ถามว่าทางใต้ของเรามีเหตุการณ์อย่างนี้มีไหม มีครับ รถที่ขโมยจาก มาเลเซียเข้ามาขายในฝัืงไทย แต่ไทยเราไม่ว่าจะเปึนตํารวจ ไม่ว่าจะเปึนทหาร หรือ รัฐบาลทุกยุคทุกสมัยเอาใจใส่ดูแล จับได้ก็มีการส่งกลับไปคืนให้ทางมาเลเซียเขา เพราะฉะนั้นตรงนี้ควรที่จะไปเจรจาด้วย ควรที่จะเจรจาให้ประเทศเพื่อนบ้านของเราดูแล ตรงนี้ให้เรา มันไม่เปึนการยุติธรรมสําหรับพี่น้องคนไทยของเรา ผ่อนรถนี่ดาวน์ไป เสร็จแล้วผ่อนเดือนหนึ่งผ่อนเดือนละ ๑๐,๐๐๐ กว่าบาท ๒๐,๐๐๐ บาท มานั่งผ่อน แต่กุญแจ เพราะตัวรถมันหายไป หายไปแล้วก็ไปเข้าไปขายในประเทศเพื่อนบ้าน ใครจะ ชอบกระแหนะกระแหนว่ากระผมไปขุดทองที่ถ้ําลิเจีย ใช่ แต่กระผมบอกกระผมไม่ได้ขุด บนหัวพ่อแม่ใคร ที่กระผมไปขุดทองก็ได้ประโยชน์ ได้มีโอกาสไปดูฝัืงพม่าแล้วก็มาเล่าให้ ท่านประธานฟังนี่แหละว่า มันเปึนความเจ็บปวดเหลือเกินที่คนพม่าขี่รถวีโก้คันละ ๑๒๐,๐๐๐ บาท คันละ ๑๕๐,๐๐๐ บาท ขณะที่คนไทยเราขี่รถวีโก้คันหนึ่งตั้งเกือบ ๖ แสนบาท ๕ แสนกว่า ๖ แสนบาท แต่มันไม่เจ็บปวดเท่ากับคนที่ต้องผ่อนกุญแจรถ นี่สิครับ ท่านประธานครับ เพราะฉะนั้นในฐานะที่จะมีการประชุมกลุ่มประเทศอาเซียน ไม่ว่าจะเปึนพม่า เปึนลาว เปึนเขมร ฝ์ายไทยเราจะต้องหยิบยกปัญหาเหล่านี้ไปพูดจา ขอความร่วมมือกับเขาให้เปึนหูเปึนตา ปกปัองผลประโยชน์ให้แก่พี่น้องประชาชนคนไทย เหมือนกับที่เราทําให้กับคนมาเลเซีย มีข่าวปรากฏเปึนประจํา ศุลกากรจับได้ รถที่ลักลอบ นําเข้าจากมาเลเซีย เราส่งไปคืนเขา ตํารวจจับได้ ตํารวจทางหลวง ตํารวจท้องที่ ตํารวจภูธรจับได้ ส่งไปคืนเขา ลักษณะที่เราทํากับประเทศเพื่อนบ้านอย่างนี้ เอาไปเจรจา กับเพื่อนบ้านอีก ๓ ประเทศที่มีอาณาเขตติดต่อกัน ไม่ว่าจะเปึนพม่า เปึนลาว เปึน กัมพูชา ขอความร่วมมือกับเขา อันนี้กระผมต้องฝากคณะกรรมาธิการว่า ถ้ามีโอกาสจะ บรรจุอยู่ในรายงานนี้ เพื่อเปึนการส่งต่อให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศ คุณกษิต ที่สมาชิกหลายท่านได้ชื่นชมว่าเปึนคนมีความสามารถ บังเอิญท่านมานั่งอยู่ด้วย ขออภัย นะครับ กระผมไม่เรียกท่านหรอกครับ กระผมจะเรียกเฉพาะคนเปึนนายกรัฐมนตรีกับ ประธานว่าท่าน ถ้าเสมอว่าเปึนรัฐมนตรีเรียกคุณก็พอ นี่ถือว่าเปึนการยกย่องกัน และยิ่ง ท่านเคยบอกว่า เพื่อนสมาชิกครับ ผมก็ยอมรับว่าเปึนเพื่อนกัน เปึนเพื่อนเปึนเกลอก็เรียก เปึนคุณกษิตก็พอ คุณกษิตต้องเอาเรื่องอย่างนี้ที่ ส.ส. เขาเอาความทุกข์ความยากของ ประชาชนมาพูดในสภา ซึ่งคุณกษิตได้ยินกับหูตัวเอง มีโอกาสไปนั่งเปึนประธานในการ ประชุมอาเซียนต้องเอาไปพูดจากับรัฐมนตรีต่างประเทศเพื่อนบ้านให้เขาช่วย ให้เขาดูแล เพื่อบรรเทาความเดือดร้อนของประชาชนชาวไทยที่เกิดจากการกระทําโดยคนไทย ส่วนหนึ่ง แต่เรามีทางปัองกันได้ท่านประธานครับ คนไทยที่ขโมยรถไปขายให้เพื่อนบ้าน มอเตอร์ไซค์อีกอย่างท่านประธาน แหม กระผมเห็นเขาจูงมอเตอร์ไซด์ข้ามที่ท่าลี่ ท่าลี่ นี่จังหวัดเลย แล้วไปฝัืงโน้น บ้านเราขายกันคันหนึ่ง ๕๐,๐๐๐-๖๐,๐๐๐ บาท ไปฝัืงโน้น คนลาวทําบุญด้วยอะไรถึงขี่รถมอเตอร์ไซค์ราคาแค่ ๖,๐๐๐-๗,๐๐๐ บาท ๓,๐๐๐ บาท นี่ ส.ส. นั่งข้าง ๆ กระผม ส่งสัญญาณมาบอกว่า ๓,๐๐๐ เท่านั้นเอง แต่ตอนที่กระผมไป ลาวกระผมถามเขาเขาบอกว่า ๗,๐๐๐ บาท แล้วคนไทยทําเวรทํากรรมอะไรถึงต้อง ขี่รถมอเตอร์ไซค์คันละ ๕๐,๐๐๐-๖๐,๐๐๐ บาท ขี่รถป่กอัพคันหนึ่ง๕ แสนบาท ๖ แสนบาท ขณะที่คนพม่า คนลาวขี่รถป่กอัพใหม่ ๆ ครับท่านประธาน โฟร์วีล ๑๘๐,๐๐๐ บาท โอ้โฮ สภาพอย่างนี้นะครับที่กระผมไปพบไปเห็น และไปสัมผัสด้วยตัวเองถึงได้นํามากราบเรียน ท่านประธานเพื่อให้คณะกรรมาธิการวิสามัญบรรจุให้ทางรัฐบาลได้รับทราบปัญหา แล้วนําไปสู่การแก้ไข ไม่อย่างนั้นพี่น้องประชาชนคนไทยก็คงจะเปึนทาส ผ่อนกุญแจ ท่านประธานครับ มันเปึนความปวดร้าวเหลือเกิน ขอบคุณครับ