กราบเรียน ท่านประธานรัฐสภาที่เคารพ และสมาชิกรัฐสภาผู้ทรงเกียรติ ดิฉัน นางสาวสุมล สุตะวิริยะวัฒน์ สมาชิกวุฒิสภา จังหวัดเพชรบุรี ในฐานะสมาชิกรัฐสภา ก่อนอื่นนะคะ ดิฉันรู้สึกว่าสภาอันทรงเกียรติแห่งนี้ ช่างไม่มีสมาชิกผู้ทรงเกียรติมานั่งฟัง ที่ดิฉันจะอภิปราย ก็มีความรู้สึกว่าเสียดาย แล้วก็เสียใจด้วย เพราะว่าถ้าไม่มีสมาชิก ที่เราเรียกว่า สมาชิกรัฐสภา นั่งอยู่เลย ก็ไม่ทราบว่าเปึนเพราะเหตุใด เพราะเวลา รับประทานอาหารมันก็คงจะเลยเวลามาแล้ว นี่มันบ่ายสองโมงแล้ว เสียดายจริง ๆ แล้วก็ ที่เสียดายมากขึ้น ก็คือรัฐมนตรี รัฐบาล ที่เกี่ยวข้องที่จะต้องรับฟังที่ดิฉันจะอภิปรายเพื่อ จะฝากท่าน เปึนข้อกังวลที่เราจะพูดถึงกรอบการตกลงอาเซียนตรงนี้ ในวันนี้นั้นในการ ลงมติที่ผ่านมา ดิฉันลงมติเห็นชอบด้วยตลอดทุกฉบับที่ผ่านมา จนมาถึงกลุ่มที่ ๒ ตรงนี้ ที่ดิฉันเปึนผู้หนึ่งที่จะอภิปราย ดิฉันจะพูดถึงความตกลงภายใต้กรอบเขตการค้าอาเซียน กับสาธารณรัฐเกาหลี โดยเฉพาะพิธีสารว่าด้วยการเข้าเปึนภาคีของไทย ในความตกลง ว่าด้วยการค้าบริการ ในกรอบที่ว่าด้วยการค้าบริการ ซึ่งแน่นอนก็เกี่ยวข้องกับกระทรวง พาณิชย์โดยตรงทีเดียว ซึ่งการค้าบริการนั้นแบ่งออกเปึน ๔ ประเภท คือ

๑. การให้บริการแบบข้ามพรมแดน

๒ การเดินทางไปบริโภคในต่างประเทศ

๓ การจัดตั้งธุรกิจ และ

๔ การให้บริการโดยบุคคลธรรมดา

ทั้ง ๔ ประเภทในการค้าบริการนั้น ดิฉันมีความกังวลที่จะฝากท่านประธาน ไปสู่รัฐบาล โดยเฉพาะผู้มีอํานาจในการที่จะลงนามในการทํากรอบการค้าครั้งนี้อยู่ ๒ เรื่อง

เรื่องที่ ๑ ก็คือการบริการด้านการศึกษา การบริการการศึกษา ซึ่งโดยเฉพาะประเทศไทยกับสาธารณรัฐเกาหลี หรือเกาหลีใต้ที่ชาวบ้านเรียกกันนี้ ดิฉัน เปึนกังวลก็เพราะว่าเราจะทําการเป่ด ไม่ว่าจะเปึนการศึกษาระดับประถมศึกษา มัธยมศึกษา อุดมศึกษา เทคนิค อาชีวศึกษามากมายในโรงเรียนทั่วไป โดยไม่มีข้อผูกพัน หรือไม่มีข้อจํากัด ดิฉันเห็นว่าในทุกวันนี้อิทธิพลของวัฒนธรรมเกาหลีแผ่เข้ามาสู่ บ้านเราเยอะมาก ยังไม่ทันมีกรอบการค้าเสรีเลย ไม่ว่าจะอิทธิพลทางด้านละครทีวี ภาพยนตร์ เพลง หรือแม้กระทั่งอาหาร ซึ่งจะเห็นว่ามากมายเลยของเกาหลี แม้กระทั่ง เรื่องของรถยนต์ เครื่องใช้ไฟฟัาทั้งหลายทั้งปวงมากมาย เพราะฉะนั้นตรงนี้ต้องพึงระวัง ว่าเราให้เขาเข้ามาทําการบริการด้านการศึกษา ตั้งแต่ระดับประถมศึกษาไปเขาเข้ามาได้ แต่ดิฉันอยากถามรัฐบาลนิดหนึ่งว่า แล้วเราจะสามารถที่จะไปลงทุนด้านนี้ในประเทศ เกาหลีหรือไม่ ตรงนี้ฝากท่านนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีที่เกี่ยวข้องว่า มันเปึนเรื่อง ความกังวลว่า เราจะเสียเปรียบเขาหรือไม่ เพราะฉะนั้นขอให้คิดตรงนี้ก่อนในการที่จะ เซ็นสัญญา หรือทําข้อผูกพันเกิดขึ้น กับอีกด้านหนึ่ง ก็คือเรื่องการบริการสิ่งแวดล้อม สิ่งแวดล้อมนั้น เปึนเรื่องของความอ่อนไหวที่สูงมาก แล้วก็เกี่ยวข้องกับคนหรือประเทศ ต่าง ๆ ในโลกนี้ทั้งโลก เหตุใดเราจะทําการบริการด้านสิ่งแวดล้อมเฉพาะเกาหลีเท่านั้น ด้วยเหตุที่ว่าดิฉันเห็นว่า เรื่องของสิ่งแวดล้อมนั้นมันสัมพันธ์กับประเทศต่าง ๆ ในโลกนี้มากมาย แล้วประเทศไทย เรานั้นก็ไปร่วมข้อตกลงด้านสิ่งแวดล้อมระหว่างประเทศกับนานาประเทศมากมายตั้งแต่ ป้ ๒๕๔๖ รวมแล้วแบ่งจําแนกได้เปึน ๖ กลุ่ม

กลุ่มที่ ๑ กลุ่มการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและความหลากหลายทาง ชีวภาพ

กลุ่มที่ ๒ กลุ่มการจัดการสารเคมี

กลุ่มที่ ๓ กลุ่มปัญหาสิ่งแวดล้อมด้านภูมิอากาศ

กลุ่มที่ ๔ กลุ่มการจัดการทรัพยากรธรรมชาติอื่น ๆ

กลุ่มที่ ๕ กลุ่มสิ่งแวดล้อมทางทะเลชายฝัืง

กลุ่มที่ ๖ กลุ่มข้อตกลงด้านอื่นที่เกี่ยวข้องกับเรื่องสิ่งแวดล้อม เพราะฉะนั้น ดิฉันจึงขอให้รัฐบาลก่อนที่จะเซ็นสัญญาตรงนี้ หรือทําข้อตกลงด้านนี้ เพราะอันนี้เปึน พันธะหรือเปึนข้อผูกพันที่ระหว่างเกาหลีใต้กับเราให้รัฐบาลต้องตระหนักให้มากเลย เพราะว่าถ้าความเปึนจริงแล้ว การที่ไทยเราไปลงนามในอนุสัญญาก็ตาม ในองค์การ ระหว่างประเทศก็ตาม ในโครงการระหว่างประเทศก็ตาม ในสนธิสัญญาระหว่างประเทศ ก็ตาม ในเรื่องของสิ่งแวดล้อมมากมายที่ดิฉันกล่าวไปแล้วใน ๖ กลุ่มใหญ่นั้น ถ้ารัฐบาล สนใจแล้วก็เอาจริงเอาจังกับการยกร่างกฎหมายที่เกี่ยวข้องภายในประเทศเราเอง หรือ แก้ไขกฎหมายที่มีอยู่แล้ว เพื่อรองรับอนุสัญญาที่ทํากับนานาประเทศทั้งหลายที่เราไปเซ็น ลงนามตั้งแต่ป้ ๒๕๔๖ นั้น ดิฉันว่าเหลือเฟ๋อนะคะ ในการที่เราจะดูแลด้านสิ่งแวดล้อม ของเรา เพราะฉะนั้นการที่จะไปผูกกับเกาหลีประเทศเดียว ดิฉันว่าคงไม่พอ เพราะมันต้อง มากมายนะคะ ทํากับประเทศทั้งโลกนี้ เพราะสิ่งแวดล้อมเปึนเรื่องละเอียดอ่อนและกว้างใหญ่ ไพศาลผูกพันหมดทั้งประเทศต่าง ๆ ในโลกนี้ เพราะฉะนั้นเปึนความกังวลห่วงใยของดิฉัน ๒ เรื่อง ที่เปึนการค้า การบริการการค้า ซึ่งฝากให้รัฐมนตรีที่เกี่ยวข้องในการที่ก่อนที่ท่าน จะทําการตกลงนั้นพึงตระหนัก แล้วเห็นว่าเราได้เปรียบหรือเสียเปรียบอย่างไร ใช้ดุลยพินิจในการพิจารณา แล้วก่อนที่ดิฉันจะยุติหรือสิ้นสุดการที่จะอภิปรายข้อกังวล ที่ฝากให้แก่รัฐบาลในการที่จะไปเจรจากับสาธารณรัฐเกาหลีนั้น ดิฉันอยากถาม ท่านนายกรัฐมนตรีหรือรัฐบาลก็ได้ว่า ในการประชุมสุดยอดอาเซียน ครั้งที่ ๑๔ ในปลายเดือน กุมภาพันธ์ วันที่ ๒๗ กุมภาพันธ์ ถึง ๑ มีนาคมนั้น อยากถามว่าท่านประชุมที่สถานที่ แห่งใด จากสื่อมวลชนที่ลงที่บอกกล่าวนั้นบอกว่าประชุมที่โรงแรมดุสิตธานี หัวหิน ซึ่งตรงนี้คนเมืองเพชรฝากดิฉันมากบอกว่าสื่อสับสน แล้วดิฉันก็เชื่อว่าหลายท่าน ในรัฐสภาแห่งนี้ก็สับสนว่าโรงแรมดุสิตธานี หัวหินนั้น อยู่ที่อําเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ แต่แท้ที่จริงแล้วโรงแรมนี้อยู่ที่อําเภอชะอํา จังหวัดเพชรบุรี เพราะฉะนั้นดิฉันในฐานะที่เปึนตัวแทนของคนเมืองเพชร จึงต้องขอความเปึนธรรมและ ความถูกต้องว่าโรงแรมที่ท่านจะไปประชุมสุดยอดอาเซียนนี้ มันอยู่ที่จังหวัดดิฉัน คืออําเภอชะอํา เพราะในอดีตเขาชื่อว่าโรงแรมดุสิตรีสอร์ท แอนด์ โปโลคลับ แล้วเปลี่ยน มาเปึนดุสิตธานี หัวหิน ซึ่งดิฉันไม่ได้ไปว่า เพราะมันเปึนธุรกิจทางการค้า เพราะอําเภอหัวหินในระบบของสากลอาจจะดังกว่าอําเภอชะอํา เพราะฉะนั้นแน่นอน ธุรกิจเขาก็ไปใช้คําว่า โรงแรมดุสิตธานี หัวหิน อะไรทํานองอย่างนั้น แต่แท้ที่จริงแล้วมัน อยู่อําเภอชะอํา ถ้ารัฐบาลไม่ชี้แจงให้สื่อเข้าใจเดี๋ยวมันจะเกิดความสับสนว่า ความปลอดภัยซึ่งตํารวจต้องเปึนผู้ดูแลตํารวจจังหวัดไหนกันแน่ที่ดูแลท้องถิ่น ท้องถิ่น จังหวัดไหนกันแน่ที่จะมาดูแลคณะรัฐบาล ตัวแทนของต่างประเทศ ของทูต ของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศ เมืองเพชรบุรีอาจจะเฉยก็ได้เพราะไปบอกว่า หัวหินอะไรทํานองอย่างนั้น เพราะฉะนั้นเพื่อไม่ให้เกิดความสับสน ดิฉันอยากจะเสนอว่า ให้รัฐบาลชี้แจงต่อสื่อมวลชนว่าโรงแรมดุสิตธานี หัวหิน ตรงนี้ที่ท่านจะไปประชุมสุดยอด อาเซียนในไม่กี่วันข้างหน้านี้นั้นอยู่ในจังหวัดเพชรบุรี เพราะฉะนั้นดิฉันขอชี้แจงแล้วก็ รัฐบาลจงทําให้คนทั้งประเทศนี้เข้าใจอย่างถูกต้องด้วย ดิฉันขอเรียกร้องสิทธิตรงนี้ แล้วก็ ฝาก ๒ เรื่องที่ดิฉันกล่าวไปแล้ว ขอขอบคุณค่ะ