กราบเรียนท่านประธานสภาที่เคารพ ดิฉัน นางอุดมลักษณ์ เพ็งนรพัฒน์ สมาชิก สภาผู้แทนราษฎร จังหวัดศรีสะเกษ ในฐานะสมาชิกรัฐสภา ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณ ท่านประธานที่กรุณาให้โอกาสดิฉันได้อภิปราย ดิฉันจะอภิปรายถึงหนังสือสัญญาด้าน เศรษฐกิจของอาเซียนที่เกี่ยวกับกระทรวงพาณิชย์ ซึ่งมีมากมายถึง ๒๓ ฉบับดังนี้นะคะ

ประการแรก ดิฉันขอเรียนก่อนว่า โดยหลักการแล้วการประชุมรัฐสภา ในครั้งนี้เปึนการประชุมที่สําคัญ เพราะว่าเปึนการเจรจาและจัดทําข้อตกลงการค้า ระหว่างประเทศ เปึนเรื่องที่มีความสําคัญทั้งสําหรับประเทศของเราแล้วก็ประเทศคู่เจรจา เรื่องแบบนี้จะต้องผ่านรัฐสภาและเผยแพร่ข้อมูลต่อสาธารณะ เพื่อไม่ให้เปึนที่ครหา ตามมานะคะว่ามีผลประโยชน์ทับซ้อนหรือประสิทธิภาพในการเจรจา เปึนกลไก การประชุมรัฐสภาเพื่อพิจารณาเรื่องนี้ จึงเปึนการตรวจสอบการทํางานของฝ์ายบริหาร โดยเฉพาะอย่างยิ่งทําให้รัฐสภาในฐานะตัวแทนของประชาชนตามหลักการปกครอง ระบอบประชาธิปไตย การเจรจาการค้าแต่ละครั้งจะประสบผลสําเร็จหรือไม่ ก็ต้องมีการ เป่ดเผยต่อสาธารณะ อันนั้นเปึนความจําเปึนที่พี่น้องประชาชนน่าจะได้ทราบถึง ผลกระทบที่จะทําการตกลงการค้าระหว่างประเทศ การที่รัฐธรรมนูญได้บัญญัติ มาตรา ๑๙๐ ซึ่งเปึนประโยชน์ต่อพี่น้องประชาชนคนไทยทั่วทั้งประเทศนะคะ ไม่ว่าใคร ก็ตาม ไม่ใช่ว่าจะเปึนการเสียเวลาที่จะต้องมาประชุมสภาในการที่จะอภิปรายนะคะ เพราะว่าเปึนกลไกในระบบรัฐสภา ท่านประธานคะ ดิฉันต้องหยิบยกประเด็นหลักการ มาอภิปราย โดยการนําเสนอของรัฐบาลพยายามมุ่งเน้นแต่เนื้อหาของหนังสือสัญญา เปึนหลัก แต่ละเลยการอภิปรายถึงกระบวนการที่มาซึ่งเนื้อหาในหนังสือสัญญาเหล่านั้น ดิฉันมีข้อสงสัยนะคะว่า

ข้อที่ ๑ กระบวนการทําหนังสือสัญญาทั้ง ๒๓ ฉบับนี้ เปึนไปโดยการ เป่ดเผย โปร่งใส ทั่วถึง หรือไม่อย่างไร

ข้อที่ ๒ รัฐบาลโดยกระทรวงพาณิชย์มีหน่วยงานใดรับผิดชอบ

ข้อที่ ๓ มีการประชุมประชาพิจารณ์กี่ครั้ง มีใครเข้าร่วมบ้าง และมีเนื้อหา ตอนใดในหนังสือสัญญาที่เกิดขึ้นจากกระบวนการประชาพิจารณ์ และเปึนที่น่าเสียดาย นะคะ ท่านประธาน เพราะกระทรวงพาณิชย์ไม่ได้ระบุรายละเอียดให้เปึนปรากฏที่แน่ชัด ดิฉันจึงได้ตั้งข้อสังเกตว่าที่มาของสัญญาทั้ง ๒๓ ฉบับนี้เปึนความชอบธรรมหรือไม่ เพราะหากที่มาที่ไปไม่ผ่านการประชาพิจารณ์ การพิจารณาของรัฐสภาก็จะเสียเปล่า ดังนั้นดิฉันคิดว่าทางท่านรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ก็ต้องให้ความกระจ่างกับดิฉัน ด้วยนะคะ

ประการที่ ๒ ดิฉันพิจารณาหนังสือสัญญา ๒๓ ฉบับแล้วนะคะว่า แบ่งออกเปึน ๒ กลุ่ม นั่นก็คือ หนังสือสัญญาว่าด้วยสัญญาภายในอาเซียนด้วยกันเอง แล้วก็หนังสือสัญญาของอาเซียนและคู่เจรจา

ประเทศเราเปึนประเทศเกษตรกรรม ดิฉันก็เปึนห่วงว่า ผู้ที่ได้รับ ผลประโยชน์จากข้อตกลงการค้าเสรีจะเปึนกลุ่มนายทุนขนาดใหญ่ แต่ผู้ที่สูญเสีย ประโยชน์กลับเปึนเกษตรกรรายย่อย ซึ่งในประเทศไทยเราก็ได้ทราบทั่วกันแล้วว่าเปึน ประเทศเกษตรกรรม แต่ผู้ที่สูญเสียประโยชน์ดิฉันเปึนห่วงว่าจะเปึนเกษตรกรรายย่อย ดิฉันต้องฝากความหวังไว้กับท่านรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ด้วยว่า ในฐานะที่ท่านก็เปึนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรคงจะรู้ปัญหาของเกษตรกร รู้จักปัญหาของ ประชาชน เพราะว่าท่านเปึนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ดิฉันคิดว่าท่านน่าจะกล้าตัดสินใจ ที่จะดําเนินนโยบายของกระทรวงพาณิชย์ที่ได้คํานึงถึงประโยชน์ของเกษตรกรของ ประชาชนเปึนหลัก ดิฉันอยากจะขอให้รัฐบาลได้ชี้แจงว่า ประเทศไทยของเรานี้ได้รับ ประโยชน์จากหนังสือสัญญาเศรษฐกิจ ๒๓ ฉบับนี้มีอะไรบ้าง ท่านประธานที่เคารพคะ ระบบเศรษฐกิจการค้าเสรีในยุคสมัยปัจจุบัน ล้วนแต่มุ่งเน้นหากําไรโดยลดทอนความ เข้มแข็งของผู้อ่อนแอ ใครที่รวยก็จะรวยยิ่งขึ้น ใครที่จนส่วนมากก็จะจนลง โดยเฉพาะ เกษตรกรของประเทศไทย รัฐบาลในฐานะที่เปึนผู้รับผิดชอบในการบริหารราชการแผ่นดิน ก็ต้องตระหนักถึงประเด็นนี้ให้มาก โดยเฉพาะกระทรวงพาณิชย์ ดิฉันเชื่อมั่นว่านโยบาย ของรัฐบาล โดยการนําของท่านนายกรัฐมนตรีอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ และรัฐมนตรีว่าการ กระทรวงพาณิชย์ นําโดย ท่านพรทิวา นาคาศัย และท่านรัฐมนตรีช่วยว่าการ กระทรวงพาณิชย์ อลงกรณ์ พลบุตร ท่านก็คงจะทําให้ประเทศไทยได้รับผลประโยชน์จาก ข้อสัญญา ๒๓ ฉบับ ที่ดิฉันได้กล่าวมาตั้งแต่ข้างต้น ดิฉันคิดว่าประเทศไทยก็คงจะต้อง ฝากความหวังไว้กับท่านผู้เปึนคณะทํางาน ดิฉันก็ต้องขอขอบพระคุณมากค่ะ ท่านประธาน