ขอบคุณค่ะ ท่านประธาน ดิฉัน รสนา โตสิตระกูล สมาชิกวุฒิสภา ในฐานะสมาชิกรัฐสภานะคะ ดิฉันเอง อยากจะแสดงความเห็นเกี่ยวกับโครงการกู้เงินของรัฐบาลในการก่อสร้างเส้นทางนะคะว่า ที่จริงแล้วดิฉันเองไม่ค่อยเห็นด้วยเลยในการที่จะมีการกู้เงินเพื่อที่จะก่อสร้างเส้นทางสายหลัก ที่เปึน ๔ ช่องจราจรตามที่เสนอมานะคะ ด้วยเหตุผลดังต่อไปนี้ ดิฉันคิดว่าเวลานี้ในหลาย ๆ ประเทศการก่อสร้างถนนทั้งหลายนี่ดิฉันคิดว่าน่าจะเน้นไปในเรื่องของเปึนรถไฟรางคู่ มากกว่าการที่จะสร้างถนนเพิ่มขึ้นกว่าที่เปึนอยู่นะคะ เพราะดิฉันคิดว่า

๑. ในระยะยาวแล้วต้นทุนการขนส่งต่าง ๆ จะไม่คุ้มค่า ทําไมเราจึงไม่เชื่อม เส้นทางต่าง ๆ โดยการใช้อย่างรถไฟความเร็วสูง อย่างในประเทศญี่ปุ์นการเดินทางระหว่าง โตเกียวกับนาโงยาซึ่งใช้ระยะเวลาเพียงแค่ ๓ ชั่วโมง ระยะทางจะเท่ากับกรุงเทพฯ-เชียงใหม่ ซึ่งดิฉันคิดว่าถ้าหากว่ามีการเชื่อมรถไฟความเร็วสูงในทุกภูมิภาคของประเทศนั้นน่าจะเปึน สิ่งที่ประหยัดแล้วก็สามารถที่จะเดินทางได้อย่างรวดเร็วนะคะ อย่างในปัจจุบันถ้าเราดู อย่างค่าเปรียบเทียบต้นทุนของโลจิสติกส์ (Logistics) ในประเทศไทยต้องถือว่าโลจิสติกส์ ต่อจีดีพีของเรานั้นสูงที่สุดเปรียบเทียบกับหลาย ๆ ประเทศ อันนี้เปึนตัวเลขเมื่อป้ ๒๐๐๖ จากเว็บไซต์ของคุณธนิต โสรัตน์ ระบุว่าต้นทุนโลจิสติกส์ของไทยต่อจีดีพีของเราสูงถึง ๑๘.๙ เปอร์เซ็นต์ ในขณะที่ประเทศสิงคโปร์นั้นแค่ ๗ เปอร์เซ็นต์ หรือถ้าเทียบมา อย่างประเทศสหรัฐอเมริกา ๙.๕ เปอร์เซ็นต์ ประเทศญี่ปุ์น ๑๐.๕ เปอร์เซ็นต์ ยุโรปตะวันตก ๑๑ เปอร์เซ็นต์ แม้แต่ประเทศอินเดียยังต่ํากว่าเราคือ ๑๓ เปอร์เซ็นต์ มาเลเซียที่เปึน ประเทศเพื่อนบ้าน ๑๔ เปอร์เซ็นต์ ประเทศที่สูงก็คือประเทศจีนจะ ๑๘.๕๗ เปอร์เซ็นต์ แต่เวลานี้ประเทศจีนเองก็มีความตื่นตัวในการที่จะสร้างรถไฟความเร็วสูงขึ้นมา ฮานอย หรืออย่างของประเทศเวียดนามเองเขาก็ลงทุนจํานวนมากกับการที่จะเปลี่ยนแปลง ระบบการขนส่งในประเทศเขาโดยการใช้รถไฟความเร็วสูง อย่างของประเทศจีนเอง ก็มีข้อมูลว่ากําลังจะสร้างระบบรถไฟรางคู่ในหลาย ๆ จุดที่จะเชื่อมต่อในแต่ละเมือง ของประเทศจีนเอง ซึ่งนครโฮจิมินห์เองเขาก็มีแผนการในการที่จะอนุมัติงบประมาณ จํานวนมากในการเชื่อมต่อระหว่างโฮจิมินห์กับกรุงฮานอยหรือในหลาย ๆ เมืองของเขา ในขณะที่ประเทศไทยเรายังไม่เคยคิดถึงในเรื่องของการที่จะสร้างรถไฟความเร็วสูงขึ้นมาแทน ซึ่งดิฉันคิดว่าถ้าหากว่าเราคิดเรื่องนี้อย่างจริงจังแล้วก็ลงทุนในการที่จะสร้างรถไฟรางคู่แทน น่าจะเปึนการประหยัดกว่า แม้แต่การเดินทางของสมาชิกรัฐสภาก็น่าจะสามารถ หันมาใช้รถไฟมากกว่าการที่จะใช้เครื่องบินได้ เราเพิ่งพูดพิจารณากรอบในเรื่องของ การลดภาวะโลกร้อน การลดภาวะโลกร้อนอันหนึ่งก็คือการลดระบบการขนส่งที่ใช้น้ํามัน เพราะฉะนั้นถ้าหากว่าเรายังเน้นในแง่ของการสร้างถนนเปึนส่วนใหญ่ ลงทุนกันเปึนแสนล้านบาท โครงการที่จะทําถนน ๔ เลนนั้นมูลค่าเปึนแสนล้านบาท ถึงแม้จะมีการอนุมัติงบในช่วงนี้ จํานวนหนึ่ง แต่ดิฉันคิดว่าโครงการอันนี้ก็ใช้เงินมหาศาลมาก ทําไมเราจึงไม่เน้น การพัฒนาที่จะเปลี่ยนแนวทางในการที่จะใช้กระบวนการในการขนส่งที่แตกต่างไปจากเดิม ซึ่งอย่างที่เราเห็นนะคะว่าโลจิสติกส์ในประเทศเราสูงมากซึ่งมันไม่คุ้มค่าในการที่เราจะไปแข่งขัน กับประเทศอื่น ๆ เพราะฉะนั้นตรงจุดนี้ดิฉันคิดว่ารัฐบาลน่าจะพิจารณาที่จะเลิกโครงการ ที่จะสร้างถนนอีก ถนนของเราเวลานี้มันเปึนโชว์รูม (Showroom) ของรถยนต์ต่างประเทศ เปึนส่วนใหญ่ เพราะฉะนั้นดิฉันคิดว่าถ้าหากว่าเรามีเจตนาในการที่จะลดภาวะโลกร้อน การเพิ่มปริมาณของรถที่ต้องใช้น้ํามันในการขนส่ง ในการโดยสารนั้นเปึนสิ่งที่น่าจะ ขัดแย้งกับแนวทางที่รัฐบาลจะทํา ซึ่งเราก็เพิ่งพิจารณากรอบในเรื่องเกี่ยวกับโลกร้อน เรื่องภูมิอากาศไป แต่พอผ่านกรอบหนึ่งไปเราก็มาเสนออีกกรอบหนึ่ง ซึ่งดิฉันคิดว่า มันน่าจะเปึนสิ่งที่ค่อนข้างขัดแย้งกันนะคะ และถ้าดูพิจารณาจากกรอบที่ท่านจะขออนุมัติเงินกู้ ก็จะมีการเป่ดให้มีการจัดซื้อจัดจ้างที่เปึนลักษณะการแข่งขันโดยสามารถนําเข้าการจัดซื้อ จัดจ้างจากต่างประเทศ ดิฉันคิดว่าในช่วงจังหวะที่บ้านเมืองมีวิกฤติเศรษฐกิจ วิกฤติเศรษฐกิจ ทั่วโลกที่เกิดขึ้นทุกประเทศส่วนใหญ่จะเน้นการที่จะกลับมาใช้สินค้าต่าง ๆ ภายในประเทศ ของเรา แม้แต่ประเทศสหรัฐอเมริกาเองก็ประกาศอย่างชัดเจนว่าการเปลี่ยนแปลงของเขา จะเน้นการผลิตจากภายในประเทศแทนที่จะเปึนการนําเข้า แต่กระบวนการที่จะขอทุน ขอกู้เพื่อที่จะมาทําเรื่องถนน ๔ ช่องจราจรนี่ ก็ยังเป่ดช่องในการที่จะสามารถนําเข้าการจัดซื้อ จัดจ้างจากต่างประเทศ ดิฉันคิดว่าอันนี้ไม่น่าจะเหมาะสมกับสภาวะบ้านเมืองที่เปึนอยู่ ในเวลานี้นะคะ เราควรจะเน้นสิ่งที่สามารถทําได้ภายในประเทศ แต่ถ้าสมมุติในกรณีรถไฟรางคู่มันมีความจําเปึนเราอาจจะมองในอีกแง่หนึ่งว่าเรื่องรถไฟเหล่านี้ ที่เปึนระบบรางคู่นั้นน่าจะเปึนผลดีต่อเราในระยะยาว อันนี้ก็เปึนอีกเรื่องหนึ่งนะคะ ส่วนหนี้สิน การกู้เงินจากต่างประเทศดิฉันคิดว่าโครงการนี้น่าจะเปึนโครงการที่อยู่นอกเหนือจาก ๘๐๐,๐๐๐ ล้านบาทที่รัฐบาลขอกู้ทั้งในรูปของ พ.ร.ก. และ พ.ร.บ. ส่วนนี้มันเปึนสิ่งที่ มันเปึนเงินที่ค่อนข้างมหาศาลนะคะ ดิฉันคิดว่าในจังหวะช่วงเวลาแบบนี้การมีเงินน้อย ก็ควรจะใช้น้อยไปตามลําดับ หรือถ้าจะต้องใช้มากก็คือควรจะคิดถึงในระยะยาวว่า การใช้มากเพื่อประโยชน์ในอนาคตในการที่จะลดค่าใช้จ่ายในการขนส่งลง คือมันคงจะต้อง เปรียบเทียบกันในลักษณะแบบนี้มากกว่าการที่เราจะใช้เงินกันอย่างฟุ์มเฟ๋อยนะคะ เราเป่ดให้มีการกู้เงินนอกงบประมาณ ๔๐๐,๐๐๐ ล้านบาทไปแล้ว เวลานี้อีก ๔๐๐,๐๐๐ ล้านบาท กําลังอยู่ในระหว่างการพิจารณา ในขณะเดียวกันรัฐบาลก็กําลังจะนําเอาเรื่องนี้ เข้ามาพิจารณาอีก ซึ่งโครงการนี้อาจจะเปึนโครงการที่ยาวนานมาแล้วตั้งแต่รัฐบาล เมื่อป้ ๒๕๓๘ ดิฉันคิดว่ามันผ่านมาตั้ง ๑๔ ป้ รัฐบาลน่าจะทบทวนอันนี้มากกว่า แล้วก็ ระบบของการขนส่งของเราเวลานี้ดิฉันคิดว่ารัฐบาลน่าจะมีทิศทางในการพัฒนาที่ชัดเจน ที่จะมุ่งไปสู่การใช้ระบบรางคู่ในการขนส่งและในการโดยสารมากกว่าการใช้ถนนนะคะ ซึ่งดิฉันคิดว่าเวลานี้ค่าใช้จ่ายในเรื่องของน้ํามันมันก็สูงขึ้นตลอดเวลา และมีผลกระทบโดยตรง ต่อระบบของภาคเรียล เซคเตอร์ (Real sector) หรือภาคการผลิตที่แท้จริงของเรา เพราะฉะนั้นถ้าหากว่าการขนส่งนั้นเปลี่ยนเปึนระบบรางคู่ดิฉันคิดว่าน่าจะเปึนเรื่องที่ทําให้เกิด ความประหยัดแล้วก็เกิดผลต่อประเทศที่เปึนประโยชน์มากกว่านะคะ เพราะฉะนั้นดิฉันเอง ไม่ค่อยเห็นด้วยกับการที่รัฐบาลจะขอกู้เงินอีกนะคะ เพื่อที่จะมาทําเรื่องถนน ๔ ช่องจราจร เพราะว่าเวลานี้ต้องบอกว่าเรากู้เงินมากเหลือเกิน ในขณะที่รายได้ของรัฐเองก็ยังไม่เห็นชัดเจน เมื่อที่มาของรายได้นั้นไม่ชัดเจน รายได้ส่วนใหญ่มันก็จะตกอยู่บนบ่าของผู้บริโภคเปึนส่วนใหญ่ เพราะฉะนั้นสิ่งเหล่านี้ดิฉันคิดว่าอยากจะให้รัฐบาลทบทวนนะคะ ในเรื่องของการที่จะ เปลี่ยนแผนในการพัฒนาประเทศ เปลี่ยนแผนในการที่จะสร้างถนนมาเปึนระบบรถไฟ ให้มากขึ้น

อีกประการหนึ่งดิฉันคิดว่าเรื่องเกี่ยวกับการทําโครงการขนาดใหญ่ ซึ่งถูกตั้งข้อสังเกตว่ามันมีการรั่วไหล แล้วก็มีช่องทางที่จะนําไปสู่การทุจริตมหาศาลมาก ซึ่งสิ่งนี้ดิฉันคิดว่าเปึนสิ่งที่ทุกคนเปึนห่วงนะคะ เวลานี้การขอเงินของรัฐบาลส่วนใหญ่ การกระตุ้นเศรษฐกิจเน้นไปในเรื่องของการทําถนนเปึนจํานวนมาก ไม่ว่าจะเปึนถนนปลอดฝุ์น ทั้งหลาย ซึ่งดิฉันเองตั้งคําถามว่ามันปลอดฝุ์น แต่ปลอดคอร์รัปชันหรือเปล่า เวลานี้สิ่งที่ ดิฉันคิดว่าสังคมเปึนห่วงมากก็คือโครงการที่มีการทุจริตคอร์รัปชันจํานวนมาก แล้วยิ่งถนน บ้านเมืองของเราเปึนถนนที่มีคุณภาพต่ําที่สุดนะคะ ขนาดถนนในกรุงเทพมหานครเอง ใช้ไปเพียงไม่กี่ป้ก็เกิดหลุมเกิดบ่อ ไม่ว่าจะเปึนถนนที่อยู่ในใจกลางเมืองหลวงเกิดสภาพ ที่ดิฉันคิดว่ามีปัญหาค่อนข้างมาก เพราะฉะนั้นการที่จะทุ่มเงินจํานวนมหาศาลในการทําถนน โดยที่ดิฉันเองที่จริงถึงทํารถไฟเองดิฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจนะคะว่าปลอดพ้นจากการทุจริตคอร์รัปชัน หรือเปล่า แต่สิ่งเหล่านี้ดิฉันคิดว่าอย่างน้อยที่สุดการทุจริตคอร์รัปชันในแต่ละส่วนนั้น ควรจะได้รับการจับตามองอย่างเต็มที่ แต่เห็นว่ารัฐบาลถึงอย่างไรก็ตามควรจะเปลี่ยน กระบวนการในการพัฒนาบ้านเมือง ในการทําระบบโลจิสติกส์ของเราให้เน้นมาใช้ระบบราง ให้มากขึ้น ดิฉันนึกถึงถนนลอยฟัาจากถนนบรมราชชนนี ดิฉันเองเปึนคนอยู่แถวนั้นนะคะ สมัยเมื่อสัก ๑๕ ป้ที่แล้วเคยนึกว่าถ้าหากทําเปึนรถรางขึ้นมาหรือเปึนรถไฟต่อเส้นมาจาก จังหวัดนครปฐมมาถึงกรุงเทพมหานครแถวสนามหลวงนี่สามารถทําได้ แล้วก็เชื่อว่า จะลดการคับคั่งของการจราจร ดีกว่าการสร้างถนน แต่เวลานี้ก็เปึนสิ่งที่น่าเสียดายนะคะว่า พอความเจริญแผ่ไปถึงเส้นทางแถบนั้น การจะเปลี่ยนมาทํารถรางหรือรถไฟก็เปึนสิ่งที่ เปึนไปได้ยาก แต่ถนนนั้นก็เปึนเพียงแค่คนที่มีรถเท่านั้นที่จะสามารถใช้ได้ แล้วเราจะพบว่าถนนในกรุงเทพมหานครเมื่อสร้างขึ้นมาแล้วเพียงเวลาไม่นานรถก็จะติด จนไม่สามารถที่จะแก้ปัญหาระบบจราจรได้ ดิฉันเองเห็นว่าระบบรถไฟต่าง ๆ จะเปึนคําตอบที่ดี ต้นทุนราคาการใช้ในเรื่องของค่าโดยสารดิฉันเชื่อว่าถูกกว่า แล้วก็มีความคุ้มค่ากว่า ในระยะยาวถ้าเปรียบเทียบกับการทําถนนนะคะ เพราะฉะนั้นดิฉันเองไม่เห็นด้วยกับการที่ รัฐบาลจะขออนุมัติสภาในเรื่องของการกู้เงินเพิ่มอีกในช่วงระยะเวลานี้เพื่อที่จะก่อสร้างถนน ดิฉันเองไม่รับและดิฉันจะไม่ลงคะแนนให้ในกรอบขอกู้ในกรอบนี้นะคะ ถ้าหากว่ารัฐบาลนี่ สามารถที่จะเปลี่ยนเส้นทาง เปลี่ยนวิธีการไปเลือกใช้การสร้างในระบบรางคู่ดิฉันเอง อาจจะพิจารณาเรื่องนี้มากกว่านะคะ ขอบคุณค่ะ