ท่านประธานที่เคารพครับ กระผม นายชัยวัฒน์ ทรัพย์รวงทอง สมาชิกรัฐสภา ซึ่งเปึน สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของพี่น้องประชาชนชาวจังหวัดชัยนาท พรรคเพื่อไทย วันนี้ เปึนอีกครั้งหนึ่งที่ผมได้มีโอกาสมาพูดเช่นเดียวกับเพื่อน ๆ ทั้งหลาย ซึ่งทําหน้าที่ในฐานะ สมาชิกรัฐสภา ต้องขออนุญาตกราบเรียนครับว่าถ้าต้องเท้าความเดิมก็คงต้องเท้าความ พอสมควร การปกครองบ้านเมืองนั้นต้องถือว่าไม่มีไม่ได้ การปกครองนั้นถือว่าเปึนเรื่อง ของการที่จะทําให้กฎหมาย ระเบียบ ข้อบังคับ กฎเกณฑ์ของสังคมนั้นขับเคลื่อนไป เพื่อประโยชน์สุขของพี่น้องประชาชนคนในชาติ ต้องขออนุญาตกราบเรียนครับว่าบ้านเมือง ของเรานั้นก่อนป้พุทธศักราช ๒๔๗๕ เราปกครองด้วยระบอบองค์พระมหากษัตริย์ ทรงเปึนประมุขในการบริหารราชการแผ่นดินโดยผ่านข้าราชบริพาร ซึ่งก็หมายความว่า ข้าราชการแห่งรัฐทําหน้าที่ในฐานะเปึนผู้บริหาร หรือเปึนผู้ที่ดําเนินการในการที่จะ ขับเคลื่อน แต่หลังจากนั้นมาก็ปรากฏว่าบ้านเมืองของเราได้มีการเปลี่ยนวิธีการปกครองใหม่ ซึ่งไปดําเนินการหารูปแบบในการปกครอง แล้วก็ดําเนินการในการที่จะเปลี่ยนแปลง การปกครองโดยผู้มีอํานาจ ณ เวลานั้น แน่นอนที่สุดไม่ใช่ใครอื่นครับ ทหารเปึนผู้นํา ในการปฏิวัติรัฐประหารในครั้งนั้นจนมาสู่การปกครอง ซึ่งเราเรียกกันว่าการปกครอง ในระบอบประชาธิปไตย ต้องขออนุญาตครับ การปกครองระบอบประชาธิปไตยนั้นมีผู้ที่เรียกว่ากล่าวเอาไว้ การกล่าวนั้นก็ต้องบอกว่าไม่ใช่วัน ๒ วันครับ นับเปึน ๒,๐๐๐-๓,๐๐๐ ป้มาแล้ว เขาได้กล่าวไว้ในส่วนหนึ่งว่าการปกครองประเทศหรือการปกครองรัฐในลักษณะ ประชาธิปไตยนั้นเขาจัดอยู่อันดับที่กลุ่มแย่ คือกลุ่มไม่ดีหรือกลุ่มชั่ว จนกระทั่งเรามา ขนานนามหรือเรียกกันว่าเปึนระบบชั่วน้อยที่สุด หรือเลวน้อยที่สุดอะไรก็ตามแต่ ที่เรียก กันอย่างนั้นเพราะอะไร เพราะเขาตั้งไว้อย่างนั้น นักคิด นักค้นได้ตั้งเอาไว้อย่างนั้น ระบบ ที่ดีก็มีปราชญ์ได้กล่าวไว้ก็คือท่านเพลโต ว่าการปกครองที่เรียกว่าดีนั้นก็คือราชาปราชญ์ ราชะก็คือราชานั่นเอง คือพระมหากษัตริย์ซึ่งเปึนผู้รู้ ผู้ทรงธรรมจริยาในการปกครอง ประเทศ ดูแลพี่น้องประชาชน ก็เปึนที่เสียดายครับ ผมเองนั้นเสียดายว่าได้เปลี่ยนแปลง การปกครองแล้วเราก็มาอยู่ในระบบการปกครองในระบอบประชาธิปไตย ที่เราแก่งแย่ง ชิงดีชิงเด่นกันจนกระทั่งป้ ๒๔๗๕ เปึนต้นมา ผมไม่แน่ใจนะครับ บรรพบุรุษ ผู้อยู่ในประเทศนี้ตายไปทั้งหมดเท่าไร สูญเสียชีวิต สูญหายไปเท่าไร สิ่งเหล่านี้ล้วนเปึน ความเจ็บปวด เพราะว่าอะไรครับ เพราะการปกครองประเทศหรือการที่จะอยู่ในประเทศ นั้น ท่านเพลโตเช่นเดียวกันนะครับ ท่านได้มองแล้วก็ได้เห็นว่าเปึนเรื่องของรีพับลิก (Republic) เปึนเรื่องของอุตมรัฐ ซึ่งจะเปึนรัฐที่ปกครองความร่มเย็น การอยู่ร่วมกัน ของพี่น้องประชาชนคนในชาติ แต่เราก็หาได้ทําอย่างนั้นไม่ครับ บางคนก็บอกว่า การแก้ไขรัฐธรรมนูญหรือการสมานฉันท์แล้วจะทําให้เกิดความปรองดอง ทําให้ในส่วนนี้ อยู่กันได้ ผมไม่มีความมั่นใจครับ สาเหตุที่ไม่มีความมั่นใจเพราะว่าอะไรครับ เพราะว่า ความปรองดอง ผมไม่แน่ใจว่าไปปรองดองกับใคร ความสมานฉันท์ ไม่ทราบว่า ไปสมานฉันท์กับใคร สมานฉันท์กันในนักการเมือง ๖๐๐-๗๐๐ คนนี้ใช่ไหม พรรคการเมืองต่าง ๆ ใช่ไหม ผมไม่แน่ใจว่าเสื้อเหลืองเขาจะสมานฉันท์ด้วยหรือเปล่า เพราะเขาบอกไม่ให้แก้ ผมไม่แน่ใจว่าประชาชนคนในหมู่ประเทศเราอีกเท่าไรที่ยัง ไม่เห็นด้วยและคนที่เห็นด้วย แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเราต้องมาพูดกันว่าปัญหาอุปสรรค ทางการเมืองเปึนปัญหาหนึ่งในการที่จะทําให้บ้านเมืองของเรา เราอยู่ร่วมกันไม่เปึนสุข เราต้องแก้ เราต้องหาทางแก้ตรงนี้ว่าเราจะทําอย่างไรให้พี่น้องประชาชนอยู่กันแล้ว มีความสุข คนในชาติอยู่มีความสุข เศรษฐกิจขับเคลื่อนได้ พี่น้องประชาชนอยู่ดีกินดี มีฐานะที่มั่นคง ตลอดระยะเวลาของการเปลี่ยนถ่ายหรือการผ่องถ่ายเปึนต้นมา ต้องบอกว่าผมเองปัจจุบันก็พอสมควรแล้ว ได้เห็นและได้รู้ ได้ฟัง ได้อ่าน ได้ศึกษา แล้วก็ รู้สึกหดหู่ใจครับ ผมไม่แน่ใจว่าเราจะเปลี่ยนรัฐธรรมนูญอีกกี่ฉบับ แล้วก็จะแก้ไขกัน อีกสักกี่ครั้ง บ้านเมืองเราถึงจะสงบสุข พี่น้องประชาชนถึงจะกินดีอยู่ดีมีความสุข วันนี้ ที่เราขัดแย้งกัน ขัดแย้งด้วยเรื่องอะไร ผมเคยพูด ณ ที่นี้ครับท่านประธานว่าความขัดแย้ง ของพวกเรามีอยู่ ๒ เรื่อง เรื่องใหญ่ ๆ หลัก ๆ เลยก็คือเรื่องอํานาจ การอยากมีอํานาจ การอยากเปึนใหญ่เปึนโตกันในชาติบ้านเมือง ในกระทรวง ทบวง กรมต่าง ๆ อันนี้คือ ประการที่ ๑

ประการที่ ๒ คือทรัพย์สินเงินทองใช่หรือไม่ นี่คือปัญหาของชาติเรา ปัญหา ของประเทศเรา ที่กล่าวมาอย่างนี้เราต้องตีโจทย์ให้แตกครับ ถ้าเราตีโจทย์ไม่แตก ท่านประธานครับ แก้ไปอีกกี่ฉบับ ทําไปอีกกี่ครั้งมันก็ไม่ใช่ครับ เพราะฉะนั้นถ้าเรา ตีโจทย์แตกแล้วเราสามารถที่จะดําเนินการได้ ผมคิดว่าเปึนเรื่องสําคัญ ผมก็อยากจะฝาก ท่านประธานไปสู่ท่านนายกรัฐมนตรี พอดีท่านนายกรัฐมนตรีนั่งฟังอยู่ด้วย ต้องขอกราบ ขอบพระคุณ ก็คือในเรื่องการที่จะทําอย่างไรให้การปกครองหรือรูปแบบการปกครองซึ่งนักคิด นักค้น เขาคิดค้นกัน รูปแบบการปกครองมีเยอะมากเลย ในพราหมณ์เขาก็ต้องใช้วรรณะ ในคอมมิวนิสต์ คือคาร์ล มาร์ก เขาก็ใช้ระบบคอมมิวนิสต์ ในโลกเสรีประชาธิปไตยเราก็ใช้ ระบอบประชาธิปไตย แต่ระบบของคนไทยเราเราใช้องค์พระมหากษัตริย์เปึนต้นมา เราผูกพัน แล้วเราก็ใช้โดยวิธี ขอประทานอภัย เราใช้ระบบนี้ปกครองมา หรือเรามีระบบ การปกครองนี้มาตลอดระยะเวลาก็คือ เปึนพ่อปกครองลูก เปึนพระมหากษัตริย์ ทรงปกครองหรือธรรมราชา สิ่งเหล่านี้ล้วนแต่เปึนสิ่งที่ต้องนํามาขบคิดว่ารูปแบบ การปกครองของประเทศเราควรจะเปึนเช่นไร แต่ผมเห็น และผมได้กล่าว แล้วก็ได้พูด ได้แสดงทัศนะ ในฐานะผู้ที่เรียนรัฐประศาสนศาสตร์ ในฐานะผู้ที่เรียนบริหารจัดการ ภาครัฐ แล้วก็ในฐานะผู้เรียนหรือผู้ศึกษาในเรื่องของการบริหารทางด้านธุรกิจ แล้วก็ ปัจจุบันนี้ก็ไปศึกษาแล้วก็เรียนในเรื่องของรัฐศาสตร์ ก็อยากจะกราบเรียนท่านประธาน ครับว่าด้วยองค์ความรู้ หรือด้วยความรู้ที่ได้ศึกษามาก็อยากจะกราบเรียนและโดย ประสบการณ์ของการเปึนผู้แทนราษฎรที่ผูกพันอยู่ก็เห็นปัญหาว่าเราควรจะหารูปแบบ ของเราโดยตรง ไม่ใช่ไปใช้รูปแบบที่มาจากชนต่างชาติที่ไม่เหมาะสมกับพี่น้องประชาชน หรือสังคมไทยเรา แล้วก็ความผูกโยงความเข้าใจในเรื่องของระบอบการปกครองเปึนเรื่อง สําคัญ เพราะฉะนั้นผมก็ขอฝากท่านประธานไว้ ณ ที่นี้ว่ารูปแบบการปกครองในระบอบ ประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เปึนประมุขนั้นผมเองแม้ว่าจะไม่เห็นด้วยทีเดียวว่า เปึนระบบที่ดี สิ่งที่อยากได้ก็คือระบอบที่ผมเรียกว่า ราชาปราชญ์ ก็คือ องค์พระมหากษัตริย์เปึนผู้ที่มีอํานาจในการที่จะบริหารราชการส่วนหนึ่งในพระองค์ แต่อย่างไรก็ตามแต่เมื่อตอนนี้เราเปลี่ยนมาถึงขนาดนี้ ผมไม่แน่ใจว่าถ้าจะกลับไปอย่าง นั้นประชาชนหรือคนทั่วไปหรือไม่แน่ใจโดยเฉพาะข้าราชการจะเห็นด้วยไหม ผมเปึนห่วง ที่สุดก็คือ จริง ๆ แล้วพี่น้องประชาชนเขาอยากเห็นบ้านเมืองสงบแล้วก็มีความสุข แต่ว่า ไม่แน่ใจว่าในระบบของอํานาจ ระบบของผลประโยชน์จะทําให้ในหมู่ข้าราชการ หรือใน หมู่ของนักการเมืองขัดแย้งกันหรือไม่ อย่างไร แต่อย่างไรก็ตามแต่จะทําอะไรกัน หรือจะ เปลี่ยนแปลงอย่างไรก็ขอให้มองเห็นพี่น้องประชาชนเปึนสําคัญ เพราะฉะนั้นก็ขอ ฝากไว้ว่าแม้ในระบบการปกครองซึ่งมีพระมหากษัตริย์เปึนประมุขนั้นผมคิดว่าเปึนระบบ ที่ดีที่สุดแล้วครับ ขอบกราบขอบคุณครับ