ผมกราบเรียนนะครับในฐานะที่เปึนประชาชน คนหนึ่งและได้ดูบทบาทของรัฐบาลที่ผ่านมาก็เข้าใจว่าคําว่า รัฐบาล ในที่นี้ก็คือ ๒ ส่วน จริง ๆ ก็คืออํานาจรัฐ อํานาจ และอีกส่วนหนึ่งก็คือทรัพยากร ทําไมที่เรากําลัง ร่างรัฐธรรมนูญฉบับที่ ๑๘ ผมคิดว่าสิ่งที่เรากําลังเจออยู่นะครับ ถึงเราจะไปร่าง รัฐธรรมนูญให้ดีอย่างไร ถ้ายังอยู่ในกรอบที่เปึนอยู่ปัจจุบันนะครับ ผมคิดว่าสิ่งนั้น ก็ไม่สามารถจะแก้ปัญหาได้ ผมคิดว่าอาจจะต้องมีการแก้รัฐธรรมนูญต่อ ๆ ไป ๑๙, ๒๐ โดยที่ต้องมีการเปลี่ยนแปลง ถ้าไม่ใช่อํานาจของการรัฐประหารหรือการใช้อํานาจยึด ก็อาจจะเกิดอำนาจจากประชาชนขึ้นมา ก็ต้องขอบคุณคณะ คมช. ที่ได้ดำเนินการในสิ่งที่ ถูกต้องที่ผ่านมา กระผมกราบเรียนครับ เนื่องจากที่ผมมองก็คือว่าปัญหาของเราก็คือ อำนาจมันกระจุก กระจุกอยู่ที่ตรงไหนครับ อยู่ที่ส่วนกลางที่กระจุกอยู่ตลอดเวลา เพราะฉะนั้นวันนี้ที่เรากําลังพูดรัฐธรรมนูญ เราจะแก้ป้ ๒๕๔๐ เพื่อให้สอดคล้องกับ ความเปึนจริง กระผมคิดว่าสิ่งนั้นอย่างเดียวไม่พอครับ สิ่งที่ผมอยากจะเสนอในที่นี้ก็คือ เราควรจะมองกรอบก่อนว่าเราอยากเห็นโครงสร้างของการบริหารบ้านเมืองอย่างไร ซึ่งเปึนตัวแทนของเราคือส่วนของรัฐบาลที่จะอยู่แบบอดีตหรือควรจะเปลี่ยนแปลงเพื่อ ให้สอดคล้องกับความเปึ้นจริง ผมเลยขออนุญาตเสนอกรอบความคิดขึ้นมาว่าถ้าจะเปึ้น อย่างนี้ในตามที่ควรจะเปึนควรจะมองที่ตรงไหน ในส่วนของอํานาจรัฐเราก็มองเห็นอยู่ ตลอดเวลานะครับว่าตั้งแต่ส่วนหนึ่งของการใช้ราชการ ข้าราชการ ระบบราชการ กฎระเบียบต่าง ๆ ซึ่งเข้ามาส่วนของการนำสู่การใช้เพื่อให้เกิดประโยชน์ของอำนาจต่าง ๆ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือทรัพยากรที่มีอยู่จำกัดไม่สามารถที่จะแบ่งปันอย่างถูกต้อง ก็เลย คิดว่าสิ่งที่สําคัญที่สุดก็คือหลายสิ่งหลายอย่างที่เราจะมองกลับไปในอดีตนะครับ จนปัจจุบัน ผมคิดว่าเรื่องของสนามบินสุวรรณภูมิคงไม่ใช่เปึนกรณีแรกนะครับที่เกิดขึ้น ก็คือการใช้งบประมาณที่ไม่ถูกต้องในทรัพยากรที่จำกัดนี้และสร้างปัญหาอยู่ ปัจจุบัน การใช้งบประมาณในส่วนต่าง ๆ เปึนภาพที่คล้ายกับสุวรรณภูมิทั้งหมด เนื่องจากระบบ ที่เปึนอยู่ก็คือเราไม่สามารถที่จะทำให้มันดีขึ้นกว่านั้นได้ โดยเฉพาะในสิ่งที่ใช้ ยกตัวอย่าง นะครับ ของที่ควรใช้ได้ตามมาตรฐานที่ควรจะเปึน อายุเวลา ๕ ป้หรือ ๑๐ ป้ แต่ใช้ได้ ต่ํากว่านั้นทั้งหมด แม้แต่เครื่องไม้เครื่องมือที่เราใช้กันอยู่ในรัฐสภา ไม่ว่าจะเปึน เครื่องโน้ตบุ๊ก (Notebook) ที่ผมเอาไปใช้อยู่ ผมก็รู้สึกว่ามันเสื่อมเร็วกว่าที่ควรจะเปึน นั่นก็คือเปึนเรื่องที่ผมคิดว่าเปึนเรื่องที่น่าจะพิจารณาว่าทำอย่างไรที่เราจะปรับปรุงให้มันมี ส่วนที่ดีขึ้น กระผมในฐานะที่เปึนภาคเอกชนมีความจําเปึนอย่างยิ่งนะครับที่จะต้องต่อสู้ กับหลายสิ่งหลายอย่าง โดยเฉพาะในเรื่องของต้นทุน ต้นทุนเปึ้นเรื่องที่สำคัญที่สุด เพราะฉะนั้นประสิทธิภาพในการที่เราจะแข่งขัน ไม่ว่าจากตัวเราเองหรือไปสู่การ เปลี่ยนแปลงกับการแข่งขันกับประเทศต่าง ๆ ผมก็กราบเรียนว่านี่เปึนเรื่องสาระที่สำคัญ นะครับ เพราะว่าที่ผ่านมาเรารู้สึกว่าเรายิ่งมายิ่งอึดอัดกับการแข่งขันที่เปึน ผมเด็ก ๆ ก็เคยพยายามพูดว่า เอ๊ะ ทําไมต้องเปึนระบบการบริหารงานที่เปึนอยู่ปัจจุบันนี้ ทุกคนก็ บอกว่าเรายังไม่พร้อม ตอนนั้นอายุยังเพิ่ง ๑๐ กว่าขวบนะครับ ในเวลาเดียวกันปัจจุบันนี้ ก็ ๕๐ กว่าขวบก็ยังบอกว่าเรายังไม่พร้อมที่จะมาเปลี่ยนแปลงหรือกระจายอำนาจ แต่กราบเรียนนะครับ ๔๐ - ๕๐ ป้ที่ผ่านมา เงินเหรียญไทยนะครับ เงินบาทเทียบกับ เงินเหรียญมาเลเซีย เมื่ออดีต ๑ เหรียญมาเลเซียตอนผมเด็ก ๆ ประมาณ ๖ บาท ๗ บาท ปัจจุบันนี้เราเทียบกับเขาประมาณ ๑๐ บาท ต่อ ๑ เหรียญมาเลเซีย ในเวลาเดียวกัน ณ ตอนนั้นสิงคโปร์ก็มีค่าของเงินคล้ายกับมาเลเซีย แต่ปัจจุบันนี้เปึน ๒๕ บาท ถ้าเทียบ กับทางประเทศไต้หวัน เงิน ๑ บาทของเราอดีตเมื่อ ๒๐ - ๓๐ ป้ก่อนเราเท่ากับ ๒ หยวน ปัจจุบันนี้ ๑ บาทของเราเท่ากับ ๐.๘ กว่า ๆ ๐.๙ เทียบกับประเทศจีนเดี๋ยวนี้ก็คงจะ ใกล้เคียงหรือคล้ายกัน ผมกราบเรียนว่าใน ๓๐ – ๔๐ ป้ การพัฒนาที่เรากำลังภูมิใจว่า เราได้พัฒนาไปในระดับหนึ่งขึ้นมา ผมกราบเรียนว่าเปึนสิ่งที่น่าวิตก เพราะว่าเราไม่ได้สร้างความเข้มแข็งของตัวเราด้วยการเปรียบเทียบกับเพื่อนบ้านที่เรามี อยู่เลยนะครับ สิ่งที่สำคัญคือเราก็ขาดไปอีกเยอะ เช่น ทรัพยากรธรรมชาติ ป์าไม้สมัยผม เด็ก ๖๐ – ๗๐ เปอร์เซ็นต์ยังมีอยู่ แต่ปัจจุบันเหลือไม่ถึง ๒๐ กว่าเปอร์เซ็นต์ ซึ่งเปึ้นสิ่งที่ คิดว่ามันได้ใช้ทรัพยากรที่มีอยู่ ปลาในทะเล ผมอยู่ภูเก็ตนะครับ ตอนเด็ก ๆ ไปตกปลา ออกไป ๑ ชั่วโมง ๒ ชั่วโมง ผมตกได้เปึน ๑๐๐ ตัวลงไปในทะเล เดี๋ยวนี้ไปล่อยน้ำอยู่ บางทีทั้งวันสักตัวก็ไม่ได้ ก็กราบเรียนว่าถ้าเรายังปล่อยให้สถานการณ์ที่เปึนอยู่อย่างนี้ แล้วก็การจัดการที่เปึนอยู่แบบปัจจุบัน ผมไม่คิดว่าเราจะสามารถจะฟุ๋่นฟูและจะ แก้ปัญหาต่าง ๆ ได้ ขอสไลด์ (Slide) ที่ ๒ ครับ นี่คือสิ่งที่เปึนอยู่อดีตและปัจจุบันก็คือว่า เรามีรัฐบาลกลาง เราเปึนผู้กำหนดนโยบายทุกอย่างที่เปึนมา แล้วก็ส่งให้จังหวัดซึ่งเปึน ส่วนของท้องถิ่น ส่วนจังหวัด ส่วนของภูมิภาคเปึ้นผู้ดำเนินการ จากนั้นก็ลงไปที่ทางส่วน ของท้องถิ่น อบต. อบจ. แล้วถึงลงไปที่ประชาชน ที่หลายคนได้พูดอยู่ตลอดเวลาว่า ไอศกรีมกว่าจะถึงลงไปสู่ประชาชนมันก็หาย เหลือแต่แท่งแล้ว ซึ่งก็เปึ้นเรื่องของ ความเปึนจริง เพราะฉะนั้นถ้าหากว่าเปึนอยู่อย่างนี้ผมไม่คิดว่าเราจะสามารถได้สาระ อะไรจากการร่างรัฐธรรมนูญที่กําลังทําอยู่ สไลด์ต่อไปก็ขออนุญาตว่าสิ่งที่ควรจะเปึนก็คือ ว่าเราควรจะมีรัฐบาลกลางที่ทําตัวเปึนพ่อแม่เท่านั้นเอง คือดูในภาพใหญ่ที่อะไรที่ควรจะ เปึ้นในส่วนของความมั่นคง การเมืองระหว่างประเทศ และนโยบายในภาคต่าง ๆ ในส่วน ของประชาชนควรจะเปึนส่วนกลาง เปึน เซ็นเตอร์ พอยท์ (Center point) หรือเปึ้นจุด ศูนย์กลางที่ทุกคนจะต้องมาดูแลให้การส่งเสริม สนับสนุน ให้ประชาชนมีศักยภาพที่จะ กินดีอยู่ดี แล้วก็มีเสถียรภาพทั้งด้านเศรษฐกิจและการเมือง ซึ่งผมคิดว่านั่นเปึนส่วนกลาง และส่วนรัฐบาลจังหวัดนะครับ ผมขอใช้คําว่า รัฐบาล ในที่นี้ เพราะที่เราพูดกันมา ตลอดเวลามันเปึนแค่จังหวัด หรือเปึน อบจ. อบต. ไม่สามารถที่จะมาทำตัวเปึ้นผู้ที่จัดการ หรือบริหารในส่วนของนโยบายต่าง ๆ ได้เลย ถ้าจะยกตัวอย่าง ขออนุญาตก็เปรียบเทียบ เช่น ประเทศจีน ผู้ว่าฯ มณฑลจีนมีอำนาจเท่ากับรัฐมนตรี กระผมเคยไปเที่ยวที่ จิ่วจ้ายโกว คิดว่าท่านประธานคงเคยมีโอกาสได้ไป ที่นั่นเมื่อก่อนนี้คือเปึนการตัดไม้ เพื่อเอาต้นไม้เอามาใช้ประโยชน์ มาทำเปึ้นทรัพยากรของท้องถิ่นที่จะมาใช้ แต่เนื่องจากว่ามีข่าวประชาชนไปเห็นเข้าบอกว่าที่ตรงนี้สวยอย่างกับวิมานเลย เหมือนกับสวรรค์ ขอให้ทางจังหวัดนี่พิจารณาเรื่องนี้ดู พอทางผู้ว่าฯ รับทราบเรื่องนี้เข้าไป ตรวจสอบเปึนจริงสั่งหยุดสัมปทานทุกเรื่องแล้วก็หยุด แล้วก็ได้มีการเปลี่ยนแปลงให้มา เปึนการท่องเที่ยวแล้วก็ปรับปรุง สิ่งหนึ่งที่สำคัญที่สุดนะครับ อาชีพของคนที่อยู่ตรงนั้น เดิมนี่คือตัดไม้เพื่อเปึนอาชีพ เขาดูแลให้เปึ้นเจ้าหน้าที่ที่ดูแลป์าไม้ สร้างส่วนร่วม พวกเรา คนไปเที่ยวเข้าไปในพื้นที่ตรงนั้น ในป์าสงวนแห่งนั้นจิ่วจ้ายโกว พวกเราสูบบุหรี่นี่จะมี บทลงโทษที่ต้องปรับ แต่คนที่อยู่ในตรงนั้นสามารถที่จะสูบได้ แต่ไม่ใช่ว่าโน้มน้าวให้เขา สูบนะครับ แต่มีการเชิงอบรมสั่งสอนเข้าไปเรื่อย ๆ ว่าควรจะงดและจะเปลี่ยน แต่สิทธิ ของเขาไม่ได้ขาดไปเนื่องจากการพัฒนาทันที แต่มีการเรียนรู้แล้วก็เปลี่ยนแปลง ผมอยากจะเห็นนะครับว่าบ้านเมืองเราควรที่จะมีโอกาสอย่างนั้นกับคนในท้องถิ่น จากการพัฒนาหรืออะไรต่างจากนโยบายต้องได้รับการดูแลอย่างเหมาะสม เพื่อเปลี่ยนแปลงให้เขามีโอกาสกับสังคมที่เปลี่ยนแปลงไปด้วย สิ่งหนึ่งเขาก็บอกว่าเปึน ประเทศจีน ก็เปึนอํานาจมาจากส่วนกลาง อํานาจรัฐสั่งมาเลย ซึ่งผมก็ขอยกตัวอย่างว่านี่ เปึ้นส่วนหนึ่งของข้อเปรียบเทียบ แต่ถ้าจังหวัดทางญี่ปุ์น ผู้ว่าฯ ญี่ปุ์นก็ขึ้นมาจากการ เลือกตั้ง ซึ่งก็มีรัฐสภาเหมือนของเรา แล้วก็มีจักรพรรดิ์เปึ้นผู้นํา ซึ่งก็มีรูปแบบการบริหาร บ้านเมืองไม่ได้ต่างกับประเทศไทย ผู้ว่าฯ ญี่ปุ์นมาจากการเลือกตั้ง อํานาจเท่ารัฐมนตรี ท่านนายกรัฐมนตรีทักษิณกับท่านดอกเตอร์สมคิดเคยไปดูงานของผู้ว่าฯ โออิตะ มิสเตอร์ ฮามามัตซึ์ ซึ่งก็เปึนผู้ที่ริเริ่ม วัน วิลเลจ วัน โปรดัคท์ (One Village One Product) จนได้รับรางวัลแมกไซไซ เหตุผลที่ไปเริ่มเรื่องตรงนั้นทั้งหมดเพราะท่านเคยเปึนอธิบดีหรือรองอธิบดีกรมพัฒนาของ สภาพัฒน์นะครับ แล้วก็ไปร่วมงานกับทางผู้ว่าราชการ ลงไปรับเลือกเปึนรองผู้ว่าฯ ในทีมงานของผู้ว่าฯ โออิตะสมัยนั้น แล้วก็เปึนรองผู้ว่าฯ อยู่ ๒ สมัย หลังจากเรียนรู้ว่า ปัญหาของประชาชนคืออะไรก็ลงมาเลือกตั้งเปึนผู้ว่าราชการ แล้วก็เอาปัญหาต่าง ๆ มาทบทวน แล้วก็ปรับปรุงและแก้ไขโดยใช้แนวทางอยู่ ๕ ประการ ซึ่งผมไม่อยากจะพูดให้ เสียเวลา แต่ผมอยากจะเปรียบเทียบว่าถ้าหากว่าให้ในส่วนของจังหวัดมีส่วนของสิทธิหรือ อำนาจเท่ากับรัฐบาลสามารถกำหนดบทบาทตนเองได้ในส่วนของเศรษฐกิจ ปากท้อง ชาวบ้านในเรื่องของสาธารณูปโภคพึ่งจำเปึน โดยเฉพาะเรื่องของการบริการประชาชน เช่น ที่ดิน เรื่องทุกอย่างควรจะลงไปในจังหวัดให้หมด ไม่ควรจะมาดองหรือมาเก็บเกี่ยว อยู่ในส่วน เพราะการเข้าเกียร์ว่างในส่วนกลางไม่ว่าจะส่วนไหนก็แล้วแต่มันเปึนการเพิ่ม ต้นทุนให้กับพวกผู้ประกอบการไปเพิ่มต้นทุนให้แต่ละท่านทุกคนแม้แต่ประชาชน มันก็ สร้างให้ต้นทุนต่าง ๆ เกิดขึ้นของสังคม ผมคิดว่ามันถึงเวลาแล้วที่ในการเปลี่ยนแปลงของ รัฐธรรมนูญทั้งหมดนี้นะครับ อยากจะเห็นการเปลี่ยนแปลงที่ถูกต้อง ผมเลยข้อเสนอ ท่านประธานเพื่อไปสู่สมาชิกพวกเราทุกท่านนะครับ โดยการขอให้มองโครงร่างเปึ้น ส่วนประกอบในการที่จะดําเนินการในการเปลี่ยนแปลงอะไรต่าง ๆ ส่วนจะทําให้เปึน รูปธรรมอย่างไร ผมก็กราบเรียนว่าที่เรากําลังพูดในส่วนของรัฐธรรมนูญที่เรากําลังว่า แต่ละมาตรา ผมว่าก็คงหนีไม่พื้นที่มาของอำนาจ การใช้อำนาจ การตรวจสอบอำนาจ และก็การค้านอำนาจ แต่ถ้าเรายังพูดแต่ในมาตราต่าง ๆ ที่อยู่ในหนังสือ ผมก็ไม่คิดว่า เมื่อไรสิ่งนั้นจะเกิดความเปึนจริงให้กับประชาชน ผมเลยข้อเสนอโครงนี้เพื่อท่านประธาน ช่วยพิจารณาและก็ผมทราบว่าท่านก็มาจาก อะคาเดมิก (Academic) ก็มาจากส่วนที่ เปึ้นสถาบันของความคิด อยากจะให้ท่านช่วยใช้ประสบการณ์และก็การที่ท่านเคย เชื่อมโยงกับส่วนต่าง ๆ หลายแห่งซึ่งท่านก็มีประสบการณ์มากกว่าผมในหลาย ๆ ส่วน อยากจะให้ช่วยผลักดันการกระจายอำนาจที่เปึ้นธรรมให้เกิดประโยชน์สูงสุดกับประชาชน ผมขอถือโอกาส เพราะผมตั้งใจอย่างยิ่งนะครับ มุ่งมั่นที่จะเข้ามามีส่วนร่วมเพื่อทำขึ้น ผมก็ไม่ได้็ตั้งใจที่จะไปเปึน ส.ส. หรือ ส.ว. และโดยรัฐธรรมนูญเองก็ได้กั้นไว้แล้วนะครับ ภายใน ๒ ป้ คงไม่มีโอกาสและก็ไม่ได้ตั้งใจ และก็หวังเปึนอย่างยิ่งว่าประชาชนจะได้รับ ประโยชน์สูงสุดจากพวกเราซึ่งมาจากหลาย ๆ อาชีพ ผมเข้ามาในที่นี้ตั้งแต่วันแรกรู้สึกว่า มีความภูมิใจมากที่เห็นเหมือนกับเปึนครีม (Cream) ของสังคม ผมก็อาจจะเรียกว่า ท็อปี ที่ม (Top team) ก็ได้ ถ้าเข้ามาอยู่ในนี้ที่สามารถจะมาแลกเปลี่ยนและก็ผลักดัน ต่างๆ ก็อยากจะกราบเรียนว่าข้อไม่มีข้อจำกัดกับพวกเราเพื่อดำเนินการสู่ การเปลี่ยนแปลง แล้วก็หวังว่าได้รับการสนับสนุน ก็ขอขอบพระคุณครับ