ท่านประธานครับ ขอความกรุณา เพื่อนสมาชิกต้องใช้หลักการให้มั่นคงนะครับ แล้วก็อย่าเปลี่ยนหลักการไปมา หลักการ ที่เรากำลังพิจารณาขณะนี้ ก็คือว่าเรื่องนี้เปึ้นเรื่องหลักการ หลักการเดิมหรือไม่ ไม่ใช่ว่า เรื่องนี้เปึนการขอแก้ถ้อยคำหรือไม่ เปึนเรื่องหลักการเดิมที่ขอย้อน จากเห็นด้วย เปึ้นไม่เห็นด้วย หรือไม่เห็นด้วย เปึนเห็นด้วย หลักการเดิมนะครับ แต่ถ้าเปึนหลักการใหม่ ย่อมมีสิทธิที่จะมีการเสนอเพื่อแก้ไขเพิ่มเติม อันนี้ต้องตกลงกันในหลักการก่อนนะครับ ท่านประธานครับ วรรคที่ได้มีการแก้ไขเพิ่มเติมและเปึนมติไปแล้วนี่ หลักการก็คือว่า เอกชนจะผูกขาดไม่ได้ นั่นคือตัวหลัก แต่ที่ผู้เสนอขึ้นมาแล้วก็เคยบรรจุแล้ว ถ้าไม่โดน เทคนิคเรื่องที่พูดกันมาวันนี้นี่นะครับ เรื่องนี่มันไม่มีปัญหา ถึงแม้ว่ามีเทคนิคก็ไม่มีปัญหา ท่านประธาน เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องถ้อยคํา เรื่องนี้เปึ้นเรื่องหลักการ แต่เปึนคนละ หลักการกับอันเก่า ท่านอ่านดูให้ดีนะครับ อันเก่าบอกว่า เอกชนจะผูกขาดไม่ได้ แต่ไม่ได้ พูดถึงเรื่องการแปรรูป เที่ยวนี้เขาก็บอกว่า เอกชนผูกขาดไม่ได้ แต่เขาไปพูดถึงกิจการ สาธารณูปโภคที่สําคัญ จะแปรรูปไม่ได้ คนละเรื่องกันนะครับ แปรรูปแปลว่าอะไร แปรรูป แปลว่า เอากิจการ เอาไปขายให้กับเอกชน แม้จะมีการแข่งขันก็ไม่ได้ คนละเรื่องกัน นะครับ ผมเปึนนักเศรษฐศาสตร์ เรื่องนี้อย่างไรก็ยอมไม่ได้ ถ้าบอกว่าเรื่องนี้เปึนหลักการ ที่พิจารณาแล้ว ท่านประธานครับ เรื่องของการแปรรูปในที่นี้ ผมเคยยกตัวอย่างในการ อภิปรายคราวที่แล้ว ถ้าเปึนกิจการรถไฟ ผมก็บอกว่า ถ้าเปึนเรื่องของบริการบนรางรถไฟ เราอาจจะยินดีที่จะให้ขาย ให้เอกชนมาร่วมแข่งขัน แต่ตัวร่างรถไฟ ไม่สมควรจะให้เอกชน สมควรจะต้องเปึนหน่วยงานของรัฐเปึนเจ้าของ เพราะได้เว้นคืนที่คนอื่นเข้าไป เฉกเช่นเดียวกันกับการไฟฟัาฝ์ายผลิต ไฟฟัานี่ยินดีที่จะให้เอกชนผลิต แล้วก็ใส่เข้าไป ในสาย แต่ว่าตัวสายและตัวเขื่อนที่เราไปเอาของรัฐ ไม่สามารถที่จะให้เอกชนถือได้ ท่านประธานครับ ที่เราพูดนี่เราพูดถึงตัวร่าง พูดถึงตัวสายส่งไฟฟัา สายส่งแรงสูง ตรงนั้นสมควรจะให้มีการแปรรูปหรือไม่ นั่นคือประเด็น ส่วนประเด็นที่ได้ตกลงกันไว้ แล้วก็คือว่า กิจการทั้งหลายไม่ว่าจะตรงไหนก็ตามเอกชนไปผูกขาดไม่ได้ แต่ตอนนี้ เขาแปรมาในเรื่องความเปึนเจ้าของ ไม่ได้พูดถึงว่าเอกชนเปึนเจ้าของ เขาแปรว่า ส่วน ร่างรถไฟก็ดี ส่วนสายส่งก็ดี เอกชนเปึนเจ้าของไม่ได้ ไม่ใช่หมายความว่า เอกชนผูกขาด ไม่ได้ คนละเรื่องกันนะครับ เอกชนเปึนเจ้าของไม่ได้ ที่เขาแปรนี่มันคนละประเด็นกัน ท่านประธานครับ ผมยอมอะไร มาเยอะแล้วนะครับ แต่อันนี้นี่ผมเชื่อว่าผู้แปรไม่ได้ผิดหลักการครับ แล้วผู้แปร แปรคนละหลักการ ทําได้ครับ ตามหลักการที่ท่านวางกันว่า ถ้าเปึนหลักการเก่าทําไม่ได้ นี่ไม่ใช่หลักการเก่าแน่นอน ท่านประธานครับ ผมได้พยายามจะไปประนีประนอมกันแล้ว ปรากฏว่าอย่างนี้ท่านประธาน ตอนแรกนี่อยากจะให้ท่านประธานและท่านสมาชิกฟัง นะครับ ผมนี่เปึนคนตรงไปตรงมา ตอนแรกนี่ทางคุณสมเกียรติ และหลายคนที่เห็นว่า จะแปรรูปไม่ได้ ไอ้ร่างรถไฟก็ดี ไอ้สายส่งก็ดี ที่เราเรียกว่าเปึนกระดูกสันหลังนี่ ยังไงก็ให้ เอกชนถือหุ้นไม่ได้เลย กรรมาธิการก็เกลี้ยกล่อมมาว่า บางครั้งนี่นะตัวกระดูกสันหลังนี่ ที่เราเรียก กระดูกสันหลัง นี่ บางครั้งก็จำเปึ้นที่จะต้องหาทุนเพิ่ม เพราะรัฐไม่มีเงิน อาจจะต้องขยายรถไฟ ขยายสายส่ง ก็ต้องให้เอกชนมาร่วมลงทุนด้วย ผมก็หันไป เกลี้ยกล่อมว่า เฮ้ย มันก็มีเหตุผลนะ เพราะฉะนั้นแทนที่รัฐจะต้องถือหุ้นร้อยเปอร์เซ็นต์ ให้รัฐค่อย ๆ ลดลงได้ไหม อย่างการท่าอากาศยาน ขณะนี้รัฐถือหุ้น ๗๐ อยู่ใน ตลาดหลักทรัพย์ ๓๐ ก็พอมีทุนเพิ่มลงมาเพิ่มมากขึ้น จนกระทั่งสมาชิกเขาเกือบ จะยอมแล้วว่า ถ้าหากว่ารัฐถือหุ้น ๕๑ เพราะมันเปึ้นเรื่องคุณไปเวนคืนที่เข้ามา และจะไปให้เอกชนถือหุ้นมากได้อย่างไร มันเปึนกระดูกสันหลังของประเทศ ก็ต้องให้รัฐ ถือหุ้น้อย่างน้อย ๕๑ เพื่อให้ดูแลสาธารณูปโภคกระดูกสันหลังที่สำคัญ ไม่ใช่ทั้ง กิจการรถไฟนะครับ แต่เฉพาะรางรถไฟ แต่เฉพาะสายส่ง อย่างอื่นอันนั้นน่ะปล่อยแล้ว เขาถอยกันมาจนถึงจุดนี้ แต่ท่านประธานครับ กรรมาธิการไม่ยอม กรรมาธิการบอก จะยอมตรงนี้เมื่อไปเป่ดช่องให้รัฐสภา ถ้าส่งให้รัฐสภา ถ้ารัฐสภาเห็นชอบ ก็ให้ลดสัดส่วน ของรัฐลงจากห้าสิบเอ็ดลงไปอีก ให้เอกชนโตมากขึ้นไปอีก ตรงนี้มันถึงตกลงกันไม่ได้ ตรงนี้ ท่านประธานฟังด้วยใจเปึนธรรมนะครับ ไม่ใช่กรรมาธิการถูกต้องเสมอไปนะครับ กรรมาธิการที่พยายามอธิบาย คือเอกชนจะผูกขาดไม่ได้ คนละเรื่อง แต่นี่มามองในส่วน ของรัฐว่ารัฐไม่ควรจะถ้อย ถ้อยได้ทุกอย่าง เหลือแต่กระดูกสันหลังอย่าถ้อย แล้วก็มาพูด กันเพียงแค่ว่า กระดูกสันหลังที่ไม่ถอยนี่ รัฐควรจะถือร้อยเปอร์เซ็นต์ หรือ ๕๑ ฝ์ายกรรมาธิการบอก ๕๑ ก็ต้องเป่ดช่องให้ลดกว่า ๕๑ ได้ ถ้ารัฐสภาเห็นด้วย ซึ่งพวกเราก็บอกว่า ถ้ารัฐบาลจะเอานี่ รัฐสภาคอนโทรล (Control) ไม่ยาก และในที่สุด แบบนี้เหมือนไม่ต้องเขียนครับ ไอ้ที่ ๑๐๐ เหลือ ๕๑ แล้วไปเป่ดช่อง ในที่สุดก็ ไม่เหลือ กระดูกสันหลังไม่เหลือ ท่านบรรด้านักกฎหมายทั้งหลาย ท่านผู้มีใจเปึนธรรม ทั้งหลาย ท่านลองคิดดูสิครับ หลักการของการแปรรูปทั่วโลก ผมนี่รู้เรื่องนี้ดีนะครับ เขายอม ผมเห็นประโยชน์ของการที่เอกชนมีส่วนร่วม ผมเห็นประโยชน์ของการแข่งขัน ผมเห็นประโยชน์ของการระดมทุน ผมเห็นประโยชน์ของการที่เราจะมี ต้องรัฐมีการ ควบคุมดูแลในส่วนที่สำคัญ แต่ผมรับไม่ได้ ถ้าหากว่าทั้งหมดอย่างไรก็ได้ ในที่สุดเป่ดช่อง ให้กระดูกก็ไม่เหลือ อย่างนี้อย่างไรก็ทนไม่ได้ แล้วเรื่องนี้ถ้าจะตกลงกัน ผมว่าจะหัวเราะ กันทั้งโลก ถ้าบอกว่าอันนี้เปึนหลักการเดียวกันกับที่พูดเมื่อสักครู่ ขอบพระคุณครับ