ท่านประธานที่เคารพครับ และท่านผู้มีเกียรติ ทุกท่าน ผม ปริญญา ศิริสารการ สสร. นะครับ ผมขออภิปรายนะครับ เรื่องเกี่ยวกับเมื่อกี้ กลุ่มจังหวัดกับจังหวัดเดี่ยวนะครับ ผมมองเห็นว่าเปึนความผิดพลาดถ้าเราใช้กลุ่มจังหวัด เราจะมีจังหวัดบางจังหวัดที่ไม่ได้เปึน สว. ถ้าเราใช้กลุ่มจังหวัด แล้วเราก็จะมีปัญหา แบบกรณี สสร. ของเรานี่ บางจังหวัดเราไม่มี สสร. นี่ คนในจังหวัดที่ไม่มี สสร. มีความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ท่านผู้ฟังที่อาจจะฟังอยู่ทางบ้านนี่ คงมีความรู้สึกเช่นเดียว กับผม ผมเปึน สสร. ที่ดูแลบางจังหวัดที่ไม่มี สสร. นี่ ผมรู้ถึงความรู้สึกของคนในจังหวัด นั้นว่า เขามีความรู้สึกว่าเขาด้อยหรือเขาแปลกอะไรที่เขาไม่มี สสร. ในจังหวัดนั้น เวลา เขาทํางานร่วมกับเรานี่ เขาน่าจะมีคนของเขาอยู่ในสภา สสร. แต่เขาไม่มี ต้องให้คน จังหวัดอื่นมาดูแลเขา นี่คือส่วนหนึ่งที่อุปมาอุปไม่ย ความรู้สึกอันนี้เปึนความรู้สึกร่วม และในกรณีที่กลุ่มจังหวัด ผมมองว่า เมื่อกี้ที่ท่านโอรสพูดนี่ ความเปึนจังหวัดนิยมนี่มันจะ มีมาก และจังหวัดใหญ่ไปร่วมกับจังหวัดเล็กนะครับ เกิดคนนี่ ก็ควรจะเลือกคนของตัวเอง ในสามสี่จังหวัดที่รวมกลุ่มกัน จังหวัดเล็กก็จะไม่ได้ สว. มีโอกาสจะเปึนอย่างนั้น จังหวัดใหญ่ก็จะได้ สว. ถึง ๒ หรือ ๓ คน ในกลุ่มจังหวัดนั้น อันนี้คือความไม่เกลี่ยกัน ไม่ทั่วนะครับ เพราะความเปึ้นที่ สว. ของแต่ละจังหวัดนี่ ถึงแม้จะไม่ได้เข้าไปดูแลชาวบ้าน มากมาย แต่ก็จะรับรู้จากส่วนกลางบางเรื่อง หลายเรื่องเข้าไปสู่จังหวัดของตนเอง อันนี้ คือความยุติธรรม ถ้าจังหวัดใหญ่ท่านก็อาจจะมี สว. มากขึ้น ก็เกลี่ยหรือรับรู้สิ่งที่ ส่วนกลางหรือส่วนที่ข้อตกลงในห้องนี้ไปสู่จังหวัดได้มากขึ้น ได้เฉลี่ยทั่วขึ้น นี่คือจุดอ่อน ของการที่ ที่เรากําลังจะสร้างเขตจังหวัดนะครับ ฐานะ แล้วเมื่อกี้บอกว่าคนที่หาเสียงใน จังหวัดใหญ่ ๆ นี่นะครับ หรือว่ามีความสามารถในการหาเสียงได้อย่างไรนี่ อย่างที่น้อง เมื่อกี้บางท่านบอกว่า เพราะท่านเปึนสื่อ หรือท่านมีโอกาสที่ผ่านในสายตาชาวบ้าน โอกาสก็ง่ายขึ้น เมื่อกี้คุณเศวตก็พูดถึงข้อจุดอ่อนที่จังหวัดเรารู้จักกัน ในจังหวัดเดียวกัน เราก็ไปขอร้องอีกจังหวัด เชิงขอร้อง และมีบุญคุณด้วย เผลอ ๆ คนที่กลุ่มที่เราไปขอร้องนี่ ขอร้องกลับมาเปึนบุญคุณนี่ อาจจะต้องพอตอบแทน ซึ่งการขอร้องกลับมานี่ สิ่งนี้นี่ อาจจะไม่ถูกต้องตามจริยธรรมก็ได้ แต่ต้องฝ๋นทำหรือไม่ก็ต้องหลับหูหลับตา อันนี้ เปึ้นนิสัยของคนไทยนะครับ แล้วท่านสังเกตไหมครับว่า ผู้อภิปรายไม่เห็นกับกลุ่มจังหวัด ส่วนใหญ่จะมาจากต่างจังหวัด แสดงว่าคนอีกเจ็ดสิบกว่าจังหวัดซึ่งไม่ได้อยู่ส่วนกลาง มองภาพไปในลักษณะเดียวกันหมดคือ ปัญหาที่จะเกิดขึ้นจากการที่ไม่มี สว. ในจังหวัด นั้น แต่คนที่อาจจะมาจากต่างจังหวัด แต่มาอยู่กรุงเทพนานแล้วนี่ จะมองภาพแบบคน กรุงเทพ หรือมองภาพแบบส่วนกลางว่า อย่างไรก็ได้ เปึนกลุ่ม หรือคนที่มาจากจังหวัดที่ ค่อนข้างจะใหญ่ก็จะบอกว่า กลุ่มจังหวัดนี้ดีกว่า เพราะโอกาสของจังหวัดที่ตัวเองมีโอกาส นี่ มันจะมากกว่าคนอื่น อันนี้มองถึงจังหวัดเล็ก ๆ นะครับ ผมบอกว่าถ้าจังหวัด หนองบัวลำภูไปร่วมกับจังหวัดอุดร สมมุตินะครับ คนหนองบัวลำภูอาจจะไม่มี สว. ก็ได้ เพราะคนอุดรได้ไปหมดนะครับ หรือคนนครพนมอาจจะไม่ได้ก็ได้ เพราะคนสกลนคร ซึ่ง ใหญ่กว่าเอาไปหมด อันนี้คือจุดอ่อน เปึน บิ๊ก มิสเทค (Big mistake) เลยครับ ผมขอพูด ภาษาอังกฤษหน่อยว่า จะทำให้ความเกลี่ยของการเปึน สว. ไม่ทั่ว แต่จุดอ่อนอีก อย่างหนึ่งคือการที่ สว. มีจังหวัดละ ๑ คน ก็เปึนจุดอ่อนอีกอย่างหนึ่ง เพราะว่ามันเกลี่ย กันไม่ทั่ว บ้านเราไม่ใช่อเมริกา ซึ่งจะมี สว. เล็กใหญ่เท่ากันหมด คือจำนวน สว. แต่ บ้านเราต้องการเกลี่ยตามประชาชน น่าจะเปึนเหตุเปึนผลของมัน ที่มาของการเปึ้น ตัวแทนตามสัดส่วนของประชาชนนี้น่าจะยุติธรรมที่สุด และจังหวัดทุกจังหวัดต้องมี สว. ถ้าจังหวัดทุกจังหวัดไม่มี สว. แบบเขตรวม อันนี้คือจุดอ่อน แล้วท่านจะรู้ว่าการที่ไม่มี สว. ครบทุกคน เมื่อถึงวันนั้นท่านจะบอกว่า รู้อย่างนี้ไม่ทําดีกว่า แล้วท่านจะเสียใจ ถ้าท่าน ใช้เขตแล้วบางจังหวัดไม่มี สว. ผมอยู่สภาที่ปรึกษานะครับ บางจังหวัดก็ไม่มีสภา ที่ปรึกษา เวลาทํางานนี่มันทําได้ แต่ทําได้ไม่ดีครับ