ขอบคุณมากท่านประธานครับ ของผมนั้นเห็นว่า ความสำคัญในการที่ มาตรา ๔๘ นั้น สำหรับผู้ยากไร้ ผู้พิการ ผู้ด้อยโอกาสนั้น จําเปึน ที่จะต้องมีกองทุนเพื่อการศึกษาครับ ในประเด็นนี้ ทำไมผมต้องพูดอย่างนี้ครับ ท่านประธานที่เคารพ เพราะว่า กองทุนการศึกษานั้น เปึนมาตรการที่สามารถที่จะควบคุม การดำเนินของสถานะผู้ด้อยโอกาส ถ้าเกิดว่า ลำพังที่ให้เพียงการสนับสนุนเกี่ยวกับผู้ด้อยโอกาส ผู้ยากไร้ และผู้พิการนั้น เห็น ว่า ในประเด็นนี้จะไม่มีหลักประกันในการที่จะดูแลสำหรับผู้พิการ ในลำดับที่เห็นว่า ความ เดือดร้อนครับ เหตุผลประการหนึ่งครับ ที่จำเปึนจะต้องเขียนถ้อยคำในกองทุนการศึกษา ในส่วนที่ว่า ในมาตรา ๔๘ วรรคสองครับ ท่านประธานที่เคารพ ท่านจะต้องตระหนักว่า สำหรับผู้พิการนั้น ผู้ด้อยโอกาสนั้น ถ้าเกิดว่า เขาเลือกเกิดได้นั้น บุคคลเหล่านี้คงจะไม่ เลือกเกิดในฐานะอย่างนี้ ท่านอาจจะเลือกเกิดเปึนท่านมีชัย นุกูลกิจ ก็ได้ครับ ต้อง ประทานโทษที่เอ่ยนามครับ ท่านประธานครับ ความจําเปึนอย่างนี้ ส่วนมากเราจะมี แต่ความเอ็นดู ความเมตตาเท่านั้นเอง แต่ทําไมในมาตรานั้น เราจะบรรจุให้บุคคลเหล่านี้ ไม่ได้เชี่ยวหรือ เหตุผลประการที่สำคัญยิ่ง ผมได้ศึกษาอารยประเทศที่มีความเจริญครับ ท่านประธานที่เคารพ ประเทศที่มีความเจริญนั้น เปึ้นตัวชี้วัดว่า ผู้ด้อยโอกาสนั้น ที่จะมี ได้รับการสวัสดิการ หรือได้รับการศึกษาที่สูง ดังนั้น ถ้าเกิดว่า เราไม่ตั้งกองทุนเพื่อ การศึกษานั้น กับผู้ด้อยโอกาสเหล่านั้น คงจะไม่มีหลักประกัน แค่เขียนในวรรคของ รัฐธรรมนูญว่า สนับสนุน นั้น ไม่เปึ้นที่ชัดเจน ท่านประธานครับ ทีนี้ผมมองว่า ในประเด็น อย่างนี้ควรจะตระหนักไว้ ผมเชื่อว่า บุคคลเหล่านั้น ซึ่งมีความลำบากทุกเรื่อง บาง ประเด็นนั้น ที่ผมอยู่ในบางจังหวัดนั้น ผมเฝัาสังเกตดูครับ พิการในทางกายแล้วไม่พอครับ แถมยังเกิดมาในตระกูลที่ลำบากครับ ในครอบครัวที่ลำบาก ในประเด็นอย่างนี้ เท่ากับว่า เปึ้นการซ้ำเติมชีวิตของท่าน ผมมองว่า ในประเด็นนี้ควรที่จะตระหนักไว้ เรื่องงบประมาณ ต่าง ๆ นั้น ท่านไม่ต้องเปึ้นรัฐมนตรี ดังที่ท่านศิวะพูดเมื่อสักครู่นั้น ควรจะให้โอกาสกับ บุคคลที่ด้อยโอกาส เพราะผมเข้าใจว่า การที่ในวรรคแรกการศึกษานั้น บางครั้งก็จะเอา ๙ ป้ ดังที่พูดเมื่อสักครู่นั้น ดังที่อภิปรายนั้น ดังนั้น การรองรับในวรรคสองนั้นเปึนการ รองรับที่ดีครับ เพื่อที่จะได้ดูแลกันต่อไปครับ ในเรื่องการที่จะให้โอกาสกับผู้ด้อยโอกาสใน เรื่องการศึกษาผู้ด้อยนี้ หรือในการพิการครับ ท่านประธานที่เคารพ ชีวิตบุคคลเหล่านี้ ซึ่งมี แต่ความสงสารครับ ซึ่งขาด บุคคลเหล่านี้ไม่ครบองค์ประกอบ ๓๒ ประการ ดังนั้น เรา จำเปึ้นที่จะต้องมองสิ่งที่บุคคลเหล่านั้นต้องการ อยู่ในด้านการจิตใจ หรือด้านความ เข้มแข็งในชีวิต ถ้าเกิดว่า เราไม่ได้คำนึงในจุดนี้ ผมเชื่อว่า ต่อไปจะเปึนภาระของ ประเทศชาติ เพราะว่าถ้าไม่มีการศึกษากับบุคคลเหล่านี้ บุคคลเหล่านี้จะเปึนภาระต่อ ประเทศชาติต่อไปเปึนระยะยาว แต่ถ้าหากว่า เรามีการรองรับในด้านกองทุนการศึกษา เพื่อที่จะให้ได้การศึกษาที่สูงแล้ว การรับภาระของประเทศชาติต่อไปนั้น ก็คงจะเบาบาง ลงครับ ท่านประธานครับ ถึงว่าท่านเหล่านี้จะมีความพิการในด้านสายตา เขาจะมีความ พิการในด้านสรีระของร่างกาย แต่อย่าให้ท่านเหล่านี้พิการในด้านสติปัญญาครับท่าน สติปัญญานั้น เราสามารถที่จะเสริมสร้างชีวิตกับคนนี้ได้จากกฎหมายรัฐธรรมนูญ ความ เอ็นดู ความเมตตาอย่างเดียวนั้นคงจะไม่พอครับ ถ้าเราไม่ได้เขียนถ้อยคำไว้เกี่ยวกับที่เรา จะให้การสนับสนุนอย่างเดียวนั้น คงไม่พอ ผมมองอยู่ตลอดเวลาว่า กองทุนต่าง ๆ นั้น สวัสดิการต่าง ๆ นั้น จะต้องรองรับด้วยกองทุนครับ จึงจะบังเกิดผล แล้วก็เปึ้นรูปธรรม ครับ ไม่ว่ากองทุนในด้านสุขภาพ ไม่ว่ากองทุนในด้านการดูแลทั่วไปเกี่ยวกับกองทุน หมู่บ้าน กองทุนอะไรก็แล้วแต่ครับ อย่างนั้น สิ่งนี้เราควรจะตระหนักไว้ครับ ท่านประธาน ที่เคารพ ในประเด็นต่อไปนั้น ผมจะมองว่า บางครั้งนั้นพวกเราก็จะละเลยการมองใน ประเด็นนี้ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ครับ ดังที่ผู้อภิปรายได้อภิปรายหลายท่านว่า รากฐานของชีวิตคือ การศึกษา ดังนั้น ผู้ด้อยโอกาสก็เช่นกันครับ ท่านสังเกตง่าย ๆ ครับ แม้กระทั่ง ช่อง ๑๑ ท่านยังให้ โอกาสกับคนด้อยโอกาสครับ แต่พวกเราไม่ตระหนักบ้างหรือครับ สิ่งนี้ก็อยากจะให้ท่าน สมาชิกผู้ทรงเกียรติ ท่านประธาน ผ่านไปยังคณะกรรมาธิการยกร่าง ต้องตระหนักไว้ เกี่ยวกับบุคคลที่ด้อยโอกาส ในประเด็นที่ผมได้นำเรียนเมื่อสักครู่นั้น ก็อยากจะให้มีการ บรรจุในกฎหมายรัฐธรรมนูญนี้ เพื่อเปึนหลักประกันเกี่ยวกับกองทุนเพื่อการศึกษาสำหรับ ผู้ด้อยโอกาส ผู้ทุพพลภาพ ผู้ยากไร้ ให้บังเกิดขึ้นจริงในกฎหมายรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ ซึ่ง ท่านเหล่านี้มีความคาดหวังครับ ตลอดระยะเวลานี่ ผมได้ระดมความคิดเห็นในพื้นที่ใน ๓ จังหวัดก็ดี หรือในจังหวัดภาคใต้ก็ดี ผมเห็นสภาพปัญหาเหล่านี้ เปึนมุมมองที่สะท้อน ว่า พวกเรานั้นต้องเอ็นดูเขาครับ เรื่องที่ว่า ไม่มีงบประมาณนั้น ทําไมเราไม่มองว่า งบประมาณในด้านอื่นเราจะจำกัดหาวิธีการอย่างไรบ้าง เพื่อที่จะประหยัดงบประมาณ ผมมองว่า ในจุดอื่นนั้น งบประมาณของประเทศชาตินั้นได้มาโดยวิธีการที่ไม่ดีหลาย ๆ ประการครับ แต่การที่จะให้งบประมาณกับผู้ด้อยโอกาสอย่างเรานั้น ทําไมเราจะไม่ให้ เชี่ยวหรือ ผมเชื่อว่า บุคคลเหล่านั้นถ้าเกิดว่า เขาเลือกเกิดได้ ดังที่ผมได้อภิปรายเมื่อ สักครู่นั้น เขาไม่อยากจะอยู่ในฐานะอย่างนี้ สิ่งนี้ผมอยากจะฝากให้ท่านประธาน แล้วก็ กรรมาธิการยกร่างควรจะบรรจุในกฎหมายรัฐธรรมนูญในครั้งนี้ครับ เพื่อที่จะรองรับ การศึกษาที่ว่า ๙ ป้ ๑๒ ป้ ก็แล้วแต่ที่จะบรรจุ ที่เราได้อภิปรายเมื่อสักครู่นั้น ที่จะมีการ ช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาสในลำดับต่อไปครับ ขอบคุณมากครับ ท่านประธานครับ