ขอบพระคุณครับ ท่านประธานที่เคารพ ครับ ผม กฤษฎา ให้วัฒนานุกูล อีกครั้งหนึ่งนะครับ ท่านประธานครับ ต้องยอมรับ ความเปึนจริงนะครับว่า จุดขายหนึ่งของรัฐธรรมนูญฉบับเราที่กําลังร่วมร่างนี่นะครับ ตอนที่เราไปรับฟังความคิดเห็นนะครับ ในเรื่องของการศึกษานี่ เปึนสิ่งที่สําคัญนะครับ เพราะว่า ถ้าการรับฟังความคิดเห็นนั้น ได้รับฟังมาแล้วนี่นะครับ ไม่ได้มีส่วนร่วมที่แท้จริง กับการร่างรัฐธรรมนูญฉบับนี้ ผมคิดว่า อาจจะมีปัญหานะครับ เพราะว่า พี่น้องประชาชน ส่วนใหญ่นั้นนะครับ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเห็นได้ชัดครับ จังหวัดราชบุรีนี้นะครับ ประเด็น พุทธศาสนาไม่สนใจเลยครับ สนใจอันดับ ๑ คือ เรื่องการศึกษาครับ เพราะฉะนั้นตรงนี้ ผมคิดว่า สภาแห่งนี้ควรจะต้องเปึ้นที่ที่ให้คําตอบว่า รัฐธรรมนูญฉบับนี้นั้นสามารถตอบ คำถามพี่น้องประชาชน แล้วก็เรียกว่า เปึ้นรัฐธรรมนูญที่กินได้จริง ๆ ครับ ฉะนั้น หมวด ๑ ในเรื่องการศึกษานี้จะเปึนคําตอบว่า รัฐธรรมนูญฉบับนี้เปึนฉบับที่กินได้นะครับ ประเด็นที่สําคัญอย่างหนึ่งครับว่า ที่ผ่านมานะครับ รัฐธรรมนูญ ป้ ๒๕๔๐ นั้น ระบุใช้ คำว่า การศึกษาขั้นพื้นฐาน ๑๒ ป้ ตรงนี้แหละครับเปึ้นตัวก่อให้เกิดปัญหา และมี กระบวนการในการดำเนินการต่อจนเปึน พรบ. การศึกษานะครับ ซึ่ง พรบ. การศึกษา แห่งชาติก็เกิดขึ้นมานะครับ ตรงนี้ทำให้การขับเคลื่อน หรือรูปแบบการศึกษานั้นนะครับ แทนที่จะพัฒนาไปตามความน่าจะเปึนไป แต่กลับเปึนว่า ไปสร้างกระบวนการทางเรื่อง องค์ประกอบเฉย ๆ ก็คือรูปแบบของวิธีการการบริหารเท่านั้นเอง แต่มิได้สร้างผลสัมฤทธิ์ ต่อกระบวนการทางการศึกษา เราจะเห็นได้ชัดว่า ลูกหลานของเราทุกวันนี้ผลสัมฤทธิ์ ทางการศึกษานั้นลดน้อยถอยลงอย่างมหาศาลนะครับ เนื่องจาก ๑. เห็นชัดเจนอย่างที่สุด ต้องขอบพระคุณท่านอาจารย์ศรีราชา งบประมาณที่ลงมาสนับสนุน ตรงนี้เปึนสิ่งที่สำคัญ ที่สภาแห่งนี้ต้องพิจารณานะครับ เพราะเหตุจากอะไรครับ เพราะเหตุจากการบริหารงานที่ ผ่านมานั้น รัฐบาลนั้น ไม่ได้ให้ความสำคัญกับการศึกษาในการจัดสรรงบประมาณ นะครับ แต่เราไม่สามารถที่จะยุติ หรือลบแนวทางเดิมจากรัฐธรรมนูญ ป้ ๒๕๔๐ ที่ระบุไว้ ว่า ต้องให้การศึกษาขั้นพื้นฐานไม่ต่ํากว่า ๑๒ ป้ นะครับ ตรงนี้เปึนประเด็น แต่สิ่งที่สําคัญ อย่างหนึ่ง คือ เปึนสิ่งที่เพิ่มขึ้นจากการเรียกร้องทุกภาคส่วน ก็คือ ต้องการให้รัฐนี่เข้ามามี การสนับสนุน ส่งเสริม ในระดับก่อนประถมศึกษา ก็คือ ระดับปฐมวัยนะครับ ซึ่งตรงนี้นี่จะ ทำให้เห็นได้ชัดว่า โดย พรบ. การศึกษานะครับ ได้ระบุว่า การศึกษาภาคบังคับนั้น ตั้งแต่ เด็กอายุ ๗ ขวบนะครับ ก็คือ ตั้งแต่ ป. ๑ จนถึง ม. ๓ นี่คือ ถือว่า เปึนการศึกษาภาค บังคับ คือ ยืนไว้เลข ๙ ก็คือ ๙ ป้ เมื่อมาร่วมกับคำว่า การศึกษาขั้นพื้นฐานนะครับ ก็บวก อีก ๓ ก็จะเปึน ๑๒ ป้นะครับ แต่ในขณะนี้ ความต้องการอยากให้มีอีก ๓ ป้ เริ่มต้น ข้างล่าง นั่นคือ ระดับปฐมวัยนะครับ จะเห็นได้ชัดว่า ณ วันนี้เราอย่ามองแต่เฉพาะ กรุงเทพมหานคร ผมเปึน สสร. บ้านนอกครับ สสร. ต่างจังหวัดครับ จะเห็นได้ชัดว่า พี่น้อง ประชาชนทั่วประเทศนั้น ทุกหย่อมหญ้าให้ความสำคัญกับบุตรหลานของตัวเองครับ ตั้งแต่ในระดับปฐมวัย ซึ่งตรงนี้ค่าใช้จ่ายนั้น ที่ผ่านมานั้น อาจจะมองดูว่าสูง แต่แท้ที่จริง แล้วมิได้สูงเลยครับ ในต่างจังหวัดนั้นถูกมาก แต่ที่สูงนั่น มันเปึนเพราะเราเอาความเปึน มาตรฐานของกรุงเทพมหานครเปึนหลัก นั่นเปึนเรื่องของเอกชน เปึนเรื่องส่วนตัวครับ แต่ตรงนี้ผมคิดว่า ในประเด็นของวรรคที่ ๑ นี่นะครับ การที่ผู้แปรญัตติได้เพิ่ม คำว่า การศึกษาก่อนปฐมวัย นั้น ผมคิดว่าเปึนสิ่งที่สภาควรจะนํามาพิจารณา และสิ่งที่ สําคัญถัดมา ก็คือ เปึ้นสิ่งที่คงค้างไว้ตั้งแต่รัฐธรรมนูญ ฉบับ ๒๕๔๐ นั่นก็คือ การใช้ คำว่า การศึกษาขั้นพื้นฐานสิบสองป้ ตรงนี้เปึนโจทย์ใหญ่ครับ ที่เปึนเรื่องซีเรียส (Serious) กันอยู่พอสมควร

แล้วถัดมาอีกประเด็นหนึ่งนะครับ ก็คือ เรื่องของค่าใช้จ่ายนะครับ รัฐธรรมนูญ ป้ ๒๕๔๐ ระบุว่า โดยไม่เก็บค่าใช้จ่ายนะครับ แต่พี่น้องประชาชนบอกว่า มีการเก็บในรูปอื่น จึงต้องการให้ระบุว่า ไม่เก็บค่าใช้จ่ายใด ๆ ทั้งสิ้น เพิ่มขึ้นตรงนี้มา นะครับ ผมคิดว่า ก่อนที่จะพิจารณาอะไร อยากเอาประเด็นตรงนี้นะครับ นำเสนอสภา แห่งนี้ ผ่านท่านประธานนะครับ เพื่อให้สมาชิก สสร. ทุกท่านได้ร่วมกันพิจารณาอย่าง ถ่องแท้ครับ ก่อนที่จะตัดสินใจในวรรคที่ ๑ ออกมาครับ ผมคงใช้เวลาเท่านี้ ขอบพระคุณ มากครับ ท่านประธานครับ